eski nefes tüttü , ayrılık parmaklarının ucunda
klarnet ıssızı boyuyor senin gözlerin nemli
ağlamak beyaz camın ardında masal sonu
uyku çocukluk isyanı hatıramda

bak gece geliyor kimselere hüzün bırakmaz yıldızlar
kış soğuk ; kısa keser tütün keyfini babamın
balkonda donmuş bakışlarıyla ankara
asılır mandallara çeyizlik düşleriyle kızlar

kömür gözlerinde değil o vakit ; yanar bağrında annemin
ısıtır fukara 79 şubatını , on beş tatilin beşi gitti
söksem yazmayı ilk ellerinden öpecek satırlarım
ilmek ilmek işleyecek iliklerine matemin

ömür garip bir yankı alnıma çarpıp solan
ses kirpiğimi kaldıran sihir sağnağı
yağmış olmalı elbet ürkek uykularıma
yoksa güneş değil beni uyandıran

pencere önünden geçen buğu salları
çizdiğim ömrü taşıyor sokak sofralarına
bu ikramdan haz almıyor bölünmüş rüyalarım
ağarıyor birden hızırın sakalları

karıştı çocuk kalbim kavganın korkusuna
eski nefes tut elimden bu defa parmakların
üflüyor derinden bir acının üstüne
döndür beni döndür isyanın uykusuna