O çok muhabbetli mekanların ortasında gezinmekteyim. Bedesten burası. Maziden kalan son sıcak kesitler. Bedesteni böylesine sıcak yapan baharat renkleri mi yoksa taştan örülmüş tülbentçi hanının o sahici duruşu mu? Hani tabii olan için hep kök boya tabir ederler ya... Kökün boyası... Aslını ifade eden boya...

Ruhum, kına yeşili ile tarçın kırmızısı arasından uyumlu bir şekilde geçerken, kadınlar olmasa ekonomi dibe vurur demekten alamıyorum kendimi. İncik, boncuk, kumaş, ip, süs , püs... Beni bu düşüncelerden alan papağan gibi günde bilmem kaç kez tekrarlanan sözler var:

"Nasıl bir şey bakmıştınız, buyrun içerden bakalım."

Bir şeye baktığım da yok doğrusu şu kına dışında... Bileklerime kadar bir kına yakma arzum vardı. Bu fikrimi kime açsam kınanıyorum vazgeçtim.

Bu kez kına için gelmedim zaten. Bir baba dostu vardı arada uğradığım. Onun dükkanına doğru ilerliyorum.

Önünde danteller, patikler, şallar asılı dükkanın paslanmış kepenkleri kapalı... Gündüz vakti ne ola? Hayr mı şer mi? Endişe ile yan dükkan komşusuna soruyorum.

-Hacı amca yok mu?
-Amca kızının yanına gitti.
-Öyle mi ? diye soruyorum ama birinci bölümünü bildiğim hikayenin ikinci ve son bölümünün yaşanmış olma ihtimali de kafamda büyüdükçe büyüyor.
Evlat tasası olmasın diyorum kendi kendime...

Karnı tok evlat modellerinde sıkça rastlanan bir durum bu... Baba eski kafalıdır az kazanmaktadır ona göre... Bir bereket, bir kanaat tutturup gitmektedir. Oysa biraz gözünü açsa ve girişimci olsa neler neler olacak.

Hamasi projeleri hayata geçirmek için çok sayıda ortak bulunur. Hele para sizin babanızdan çıkacaksa...

Bankalar kurdeleli kredi kartlarını seferber ederler. Hesapsız kitapsız bir ticaret anlayışı ile kontrolsüz genişlemiş bir cephe açılmıştır.

Kısa zaman sonra bankalar karşı ataklarını başlatırlar. Bizim efe sadece tefe olur. Şaşkına dönen manken esnaf koşar babaya... Babadır, hataların bedelini neye mal olursa olsun ödemelidir.

Bu dünyaya o evladı getirmiş midir getirmiştir. O zaman çekecektir çileyi...

Rahmetli annemin sözleri eşliğinde uzaklaşıyorum oradan. "Oğlan yedi oyuna gitti, çoban yedi koyuna gitti."

Halbuki o kepenklerin arkasında alın teri dökülmüş yıllar gizli. Ak sakallı amcanın hasır iskemlelerinde ağırlanan gönül misafirleri, sohbetleri, çayları...

Evet ağırlanmış ayrılırdık oradan.
Ağır çıkardık dışarı..
Allah dostunun ferah ve derin halinden büzülmüş hücrelerimiz genişlerdi...

Uzun yıllar yaşamış bir ebemiz vardı (Kaynanamın kaynanası). Çocuklara kızınca:" Ömür törpüleri, ümük yorucular, günah torbaları "derdi. Ne kadar da haklıymış. Evladın her halini bildiğinden olsa gerek. Küçüğünü, büyüğünü, -de halini,-den halini...

Ömür törpüsü ha...
Kimi evlat anayı babayı alıp başına vezir ediyor, kimi de ahir ömründe rezil.

Geçenlerde, bir sohbet esnasında, genç bir anne adayı şöyle zor bir soru sordu. "Abla, anneliğin en zor kısmı başı herhalde değil mi?diye... Dokuz ay zahmetle taşımayı kastettiği anlaşılıyordu. En zoru başı mı? Rahmetli annem veriverdi cevabı:

"Daha sabah namazındasın bir de bunun salat-i vitri var."

Sonunun zorluğu başını unutturur gider. Çünkü evladı zihninde hep taşıyacaksın. O, senden doğduktan sonra asla kopmuş olmayacak. Zihninden doğmayacak, sürekli taşıyacaksın. Neşesi, derdi hep seni bulacak. Bazen ona verdiklerini alamadığını düşüneceksin bazen de veremediğin halde aldıklarını görüp sevineceksin. Eza da bize, cefa da, vefa da... Ne çıkarsa...

Bin oğlum şu gemiye deyip de bindiremediğimiz vakit Hazret-i Nuh çaresizliğini yaşayabiliriz. Ama Hazreti İbrahim gibi bir evlat ile ana babaya bağışlanma duaları da alabiliriz.

Rabbim gücümüzün üzerini bize yükleme...