bugün, hiç bir köşe yazısı okumamıştım.
hafta sonu yazısı tadında bir yazı olmuş.

ve huzur'u olmayan birisinin/birilerinin Huzur apartmanında yaşamaları da ironik bir hâl. :) tebessüm ettim...

not.
"yaşlı ayakkabı tamircisi annesine ile birlikte..."
cümlesinin bir ayağı topal dost; bilgine...

ne güzel bir yazı, hitaben canı sıkılanlara..
bir şiir uyarlanmıştı adı: Bunalım !siz varsayın can sıkıntısı:
bun alırlar bun satarlar bundan terazi tutarlar çarşı pazarı bundur bun!
sanırım bu kitlenin içinde hatrı sayılır yerim var!!.
Ruh halim halsiz olduğundan belki dikkatimi çekti bu yazı ..

huzuru aramaktayım. bulunca müsrifçe kullanmayıp saklayacağım. huzur bulur ve saklanabilirse eğer..

üzerine huzur yazdığım kavonazdan yerim reçeli, ekmek sepetinin üzerine huzur kelimesini özenle yerleştiririm.. huzur lu bir çay demlerim, huzurlu final çalışır huzurlu sınav sonuçları alırım/mı??

doğrudur hiç koşmadığımız kadar huzurun peşinde koşarız..
ben yorulmadım. asude bir huzur arıyor huzursuzluğum!

ya olmazsa..

bu günlerde bir huzur kitabı okuyasım var: A.Hamdi Tanpınar'ın Huzur'u mu olsa, yoksa huzursuzluğum başka bir kitap mı bulsa ??

''Sonsuz tekdüzeliğin meyvesi, sıkıntı''*

''Derdim, yeter, sakin ol, dinlen biraz artık;
Akşam olsa diyordun, işte oldu akşam;
Siyah örtülere sardı şehri karanlık;
Kimine huzur iner gökten, kiminer gam.''**

____________________________
*Spleen LXXVI, ÇEV: Erdoğan Alkan
**İçe kapanış, ÇEV: Sabahattin Eyuboğlu

'bir derdim var bin dermana değişmem' i getirdi aklıma yazınız.dinlemelisiniz güzel bir türküdür..

Gecelerden bir gece, Bagdat'ta hükmetmekte olan halife Harun-ür Reşit,uyanarak yatağından doğrulmuş ve sıkıntının pençesinde ve geceliğine bürünmüş olarak, yanına celladını çağırtmış; o da hemen huzura gelmiş. Ona ''Ey Mesrur bu gece göğsümde bir ağırlık ve sıkıntı var, senin huzursuzluğumu dağıtmanı istiyorum!'' demiş....

Ama Harun (Mesrur iy bir çare bulamayınca) ''Ey Mesrur!Git hemen Cafer'i bana bul! demiş.O da işitip itaat ettiği yanıtını vermiş. sonra da gidip Cafer'i evinde bulmuş ve ona ''Emir-ül Müminin'in yanına gel!'' demiş, O da ''işittim ve itaat ettim!'' demiş. O saat ve o anda kalkıp giyinerek saraya dönen Mesrur'u izlemiş. Ve daima yatağında bulunan Halife'nin huzuruna çıkmış; ve elleri arasında yeri öperek ona ''İnşallah kötü bir şey yoktur'' demiş.Harun da ''iyi bir şey de yok, ey Cafer! Yorgun bitkin ve sıkıntılıyım bu gece. Mesrur'u, seni buraya getirip beni oyalayasın ve sıkıntımı dağıtasın diye sana yolladım.Cafer bir an düşünüp ''Emir-ül Müminin! Ruhunuz ne göğün güzelliğiyle, ne bahçelerle,ne meltemin tatlı esintisiyle, ne çiçeklerle neşelenebiliyorsa, bir çare kalıyor demektir.'' demiş. Bunun üzerine Halife ''Ey Cafer! Sıkıntımı dağıtmak için bana söyleyeceğin tavsiye eğer, yine söyleyeceğin kadar iyi sonuç vermezse bil ki, tez elden boynunu kestiririm.'' diye haykırmış. Cafer ''Ey Emir-ül müminin! eğer dediklerimi yaparsan, sıkıntıların mutlaka dağılacaktır'' diye yanıt vermiş. O zaman Harun Reşit '' O halde konuş! Bana ne öneriyorsun?'' diye sorunca Cafer şöyle demiş: ''Bir kayığa binip, Dicle'den bir mevkiye ulaşana dek suların akıntısına kendimizi bırakacağız. Belki orada, bugüne kadar duymadığımız bir şey duyacak, görmediğimiz bir şey göreceğiz; Çünkü dertlerden kurtulmanın üç yolu vardır derler: O güne kadar görülmemiş bir şeyi görmek, o güne kadar duyulmamış bir şey duymak ya da o güne kadar bilinmeyen bir yer tanımak. O halde bu senin iyileşmene yardımcı olacak bir deva da olacaktır''. Bunun üzerine halife yatağından kalkmış ve Cafer ,tadımcıbaşı İshak, Ebu Nuvas, Ebu Dulaf, Mesrur ve kılıççısı ile yola düşmüş.

Şehrazat'ın anlattığına göre, vezirin tavsiyesine uyarak, yardımcıların ve tadımcbaşının refakatinde, o sabah hiç görmediği topraklara doğru yola çıkan Harun-ür Reşit'le, 8. yüzyılın başlarında Peygamberin izindekiler, daha önce görmedikleri ülkelere ayak basmaya, dolayısıyla Kuzey Afrikadan çıkıp Batı Gotların ülkesine girmeye başlarlar.

Erdmute Heller'in
Arabeskler Ve Tılsımlar kitabından

Huzur apartmanında huzurlu bir hayat sürmeniz duasıyla...
Yazınız çok anlamlı geldi bana zira aynı dertten muzdaribim

....Alçaktan uçan martılar gibiyim.. Kanatlarıma deniz bulaşıyor, bulutlara hayallerim.. İkisine de doyamadan kaldım araf’ta.. Ya hayat sevmiyor beni ya ben sevemedim hayatı..Ya huzur kalmadı yüreğimizde ya da huzuru aramaz olduk birbirimizde. Ne apartman, ne cadde, ne şehir, ne dost, ne aile... Hepsinin adı HUZUR olsa, içimizdeki SIKINTI en başta... Galiba en iyi ve en tekil ilaç: DUA.DUA.DUA.