Ayakta değildi yüzüyordu. Diğerleri ile mesafesi çoktu. Ertesi geceydi, fırtına koptu. Ne oldu ise o gece oldu;

Kar yağıyordu
sokaklar boştu
kalbim kafeste
çırpınan kuştu

Yine geceydi
beyaz bir kedi
ne bekliyorsun
çıkalım dedi

Kalanını sonra anlatsam olur değil mi. Ama şunu da şimdiden söylemek istiyorum. Artık ben yalnız değilim. Mektup yazacak bir dosta sahibim. Kim olduğunu sonra söylerim.

IX

Rutubetli odamda buluyorum kendimi yeniden. Kalabalıklardan sakınmak için sığındığım mağaramda. Perdeleri hep kapalı olan. Güneşten saklanmak için değil. Dışarı ile olan bağlantımı kesmek adına. Hiçbir bakış sızmasın diye senelerin yüklendiği omuzlarıma. Zamanın yorduğu gözlerime değmesin diye kimsenin gözleri. Kimseler görsün istemiyorum, kimselere görünmek. Yalnız olmak martı gibi. O küçük karartıyı düşünüyorum yeniden. Başımda müzmin bir ağrı gözlerime doğru ilerleyen. Aynı kuyunun içindeyim yine, aynı dumanlı yolda dönerek düşüyorum. Artık hem odadayım hem değil. Kendimden çıkarak uzaktan seyrediyorum. Şimdi daha iyi görüyorum. Daha önce söylediklerimle sizi aldattığımı farkediyorum. Hayır aldatmadım. Yaşadıklarımı yaşamanızı istemedim sadece. Çünkü ben bunlarla baş edebiliyorum. İtiraf ediyorum, evet yalnızım. O martıyı da bunun için sevmiştim. Size ondan bu sebeple bahsetmiştim. Kendi yalnızlığımı gördüğüm için bu denli ilgiliyim onunla. Yalnızlıktan kurtulmaktan teşne duygularla beni anlayabileceğini düşündüğüm birine telefon edip martıdan bahsetmiştim. Bazen korkuyorum, yakın olduğunu bildiğim herkes gibi ondan da. Tüm yaşanmışlıklara rağmen, bir fikir ayrılığı, bir gönül koyma ile bir gün arkasını dönüp gideceğini biliyorum. Bir de Tanrı'dan başka dost aranmaması gerektiğini. Dost aramıyorum. Yıllar oldu aramayı terk edeli. Aramayı terk ettikten sonra O'nun beni bulduğunu da biliyorum. Görmediğim dostuma aramayı bıraktıktan sonra kavuştuğumu. Pekala şimdi ne oldu da kendimi yalnız hissediyorum böyle. Neden martıya bakarak iç çekiyorum. " Enel hak " mı dedim ben, " taptığınız ayaklarımın altında " mı dedim. Dediysem bile bunu hatırlıyor değilim. Martının suçu neydi de diğerlerinden tecrit edilmişti. Yoksa bu sadece kendi tercihi miydi ! Demedim dedi martı, bunları söylemedim. Sadece doğru bildiklerimi. Bilmediklerimi de söylemedim. Hatta bir çok bildiğimi bile. İyi geçinmeye gayret ettim. Yalnızca, iyi geçinmeye çalışma ile doğru olanı söyleyip yapma arasındaki ince çizgide olup bitti her şey. Şendim ama cıvık değildim. Ciddiydim ama anut olmadım. Büyüklerime saygılıydım ama her sözü onaylamadım. Saygılıya yumuşak söyledim ve saygısıza bile. Ama zalime haykırdım zulmünü. Yanlışın yanlış olduğu bir de. İtaatkar olmak ile şahsiyetsiz olmanın, hoşgörülü olmak ile dalkavukluk yapmanın arasını ayırmaya çalıştım. Oyunu kurallarına göre oynamadığımı söylediklerinde, bu kuralları benim koymadığımı ifade edince mızıkçılık ettiğimi düşündüler. Aittim ama önce ferttim. Geleneklerime bağlıydım ama gelenekçi değildim. Zamanın gereklerini, inançlarım ölçüsünde gözettim ama hudutlara dikkat ettim. Önce kendi bilgelerimize kulak verdim, sonra her bilgeyi dinledim. İnançlarımın gereğini yerine getirince yobaz dediler. Başka bilgelerden bahsedince kendime gelmemi söylediler. Birçokları vaktini boşa geçirirken gezip öğrendim, dağların yamaçlarında yaşayan ihtiyar martılarla söyleştim. Bilmediklerimin yanında bildiklerimin deryada katre olduğunu öğrendim. Bir balığın peşinde onlarca martıyı görünce, hayatın balık yemekten ibaret olmadığını hatırlattığımda bana güldüler. Liderimiz olan martının yakaladıklarımızın yarısını istemesine karşı çıktığım için dışlandım aralarından. Yakaladığımın dörtte biri ile bile yetinecek haldeydim oysa. Sonra bir Kartal çıkageldi. Saldırıp öldürdü kimimizi. Liderimizle görüşüp, her gün aramızdan birini kendisine vermek şartı ile bir anlaşma yapıldı. Buna karşı çıktığım için liderimizin bağlıları tarafından taciz edildim. İtaatimizden şımaran Kartal, gün geçtikçe şartlarını arttırıyordu. Köleleri olmamızı istedi. Artık onun için avlanacaktık ve o bizi yemekten vazgeçecekti. Her sözüne itaat ettiğimizi görünce şımararak Tanrımız olduğunu iddia etti. Ona itaat etmeyerek, yırtıcı bir kuşa yem olma pahasına yanlarından ayrılmaya karar verdim.. İşte benim hikayem bu dedi martı.

Hayır martı böyle söylemedi, hepsini ben uydurdum. Yalnızları temize çıkarmak ve hoş göstermek için böyle söylüyorum. Nasıl olsa bu öykü bizim öykümüz. Ne de olsa bu öykü yalnızların öyküsü. Yoğurdum ekşi demekten hoşlanmayan bir yana sahibiz az yada çok.

Nerde kalmıştık en son ! Yalnız hissettiğimden bahsediyordum. Dost aramaktan vazgeçtikten sonra gerçek Dost'u bulduğumdan ve yalnızlık duygusundan kurtulduğumdan. Pekala şimdi ne olmuştu da yine yalnızlık duygusuna gark olmuştum. Bunun sebebi yeni dostlar arıyor olmaktan bir başkası değildi sanırım. Gerçek dostun sunduğu bıldırcın eti ve kudret helvasından sıkılmış olmanın üzerimi saran gaflet duygusuydu bu.

" Yaşamak kökten yalnızlıktır " demiş (Ortega Y Gasset). Bir yerden okudu isem de bunu hatırlamıyorum. Ama bildiğim bir şey var ki " Herkes ancak Tanrı'nın karşısında yalnızdır ". Tanrı ile olan ise kendi tenhalığındadır.

Kayıp değil, sadece şu sıralar yine yoğun. Keşke herkes onun kadar ilgili olsa. Onun ricası üzre devam ettim öyküye.

X Ertesi gece;

Hiçbir şey konuşmadan dalgaların sesini dinlediğimiz günleri anıyorum sık sık. Tüm mahremlerimi düşünce alemimde yalnızca sana açtığımı fark ettim artık. Kalbimin yaralandığı, göğsümün daraldığı, duygularımın kabardığı anlarda yanımda hep sen vardın. Tüm yalnızlıklarımı ve göz yaşlarımı yalnızca seninle paylaştım.

O karanlık gecede kar altında dolaşırken iliklerime kadar hissettim Seni. İlk defa yalnız oluşumun yüreğimde derin bir hazza dönüştüğü ıssızlıkta işittim ayak seslerini. Sonra kendiliğinden dökülen damlalarda aksini gördüm. Hep benimle olduğunu, ama seslerin en anlamlısı olan sessizliği seçtiğini.

Kar yağıyordu
sokaklar boştu
kalbim kafeste
çırpınan kuştu

Yine geceydi
beyaz bir kedi
ne bekliyorsun
çıkalım dedi.

Beyazı dinleyip dışarı çıktım. Sanıyordum ki yapayalnızdım. Kalabalıkların içinde kendi tenhalığımı yaşıyor da değildim. Kar'ı avuçlamak için yere eğildim. İşte o an ayak izlerini fark ettim, ve sessizliğin içinden gelen sesini işittim. Bırakıp gider mi diye korkarak birilerine anlatmaya çekindim. Ben artık yalnız değildim. Ben hiç bir zaman yalnız değildim. Yalnız olmak bir histi. Aynen kalabalıkta olmak gibi. Her şey benim içimdeydi. Yalnızlık zihnimdeydi.

Hava soğuktu
Ben üşüyordum
Kâh uçuyordum
Kâh düşüyordum

Vakit gece yarısına çok yakındı. Tipi sebebiyle sokaklar bana kalmıştı. Kimse olmadığı zaman ancak benim oluyor sokaklar. Aslolan; sessiz, telaşsız, günah ve kirden uzak haline bürünüyorlar. İnsanın önünde sonunda yalnız oluşunu ve bir gün tek başına kalacağını hatırlatıyor ıssızlığı. Kimsenin kimseye fayda etmediği günü hatırlatıyor gece. Ve çaresizliğini fırtına ve umudu yıldızlar. Tanrının karşısında yalnız oluşunu. Aslında her yerde ve her zaman. Aklından çıkarmadığın an. Peki ya, bunu biliyor da düşünmüyorsan..Yalandan, kargaşa ve telaştan kurtulunca gerçek ruhu ile bütünleşiyor insan. Ah! kalabalıklarla avutuyor kendini. Başkalarının gürültüsüne karışarak hakikatlerden kurtulmaya çalışıyor. Ölümün yalnızlığından kaçmak için kalabalıklara sığınıyor. Aslolan söz mü sükut mu, hayat mı ölüm mü, gerçek mi rüya mı, varlık mı hiçlik mi ? diye sormuyor ve cehaleti ile mutlu olup avunmayı tercih ediyor.

Öykü devam ediyor:)

Bakalım belki başka öykülerde çıkar kim bilir?