I

“Hayat, iman ve cihattır” diyor Bediüzzaman Said Nursi. Böylesi bir hayatı yaşayamamanın şaşkınlığıdır üzerimdeki… Bu sözün gerektirdiği hayatın uzaklarında kalıp durmaktır beni hırpalayan şey. Başka bir büyüğümüz de* “Mümin, cihat delisi olan kişidir.” diyordu. Allah`ım anlamsız bir hayattan sana sığınabilmeyi nasip et bize.

II

Her şeyi olduğu gibi nasıl oluyor da hayatın ta kendisini de hoyratça kullanıyoruz. Her şeyi anlamsızlaştıran modern insan gibi olmak istemiyorken, bir farkındalık halini yaşadığını sanırken… Modern insanlar gibi davranmak, modern insanın hastalıklarına kapılmak… Böyle olmamalıydı! Vahyin istediği yaşamın peşinde koşuyor olmalıydık. Nedir hayat? Hayat, insanların gönlüne girmek, onlara sahte gülücükler atmak değil. Hayat, Kuran. Hayat, Kuranın çizgisinden yürüyebilmek.

III

Olacak olmalı artık. Kıyasıya bir mücadele başlamalı. Kıyasıya! Hedefler yeniden belirlenmeli. Mertliğe, onura, ahlaka, sevgiye, ülfete, şerefe dair ne biliyoruz? Bunlar bilgi dağarcığımızın neresindeler? Ahlakın erdem olarak anıldığı bir toplumdan kim bahsedecek? Artık olacak olmalı ve inandığımız gibi yaşamalıyız. Aksi takdirde yaşadığımız gibi inanmaya başlayacağımız gün gibi ortada.

Nasıl oluyor da kendimizden bu derece uzak düşebiliyoruz? Nasıl oluyor da bizim adımıza hep başkaları karar veriyor? Nasıl oluyor da eşkıyadan sahabe çıkaran yangını unutuveriyoruz?

Kıyasıya bir mücadele başlamalı artık. Cihada başlamalı herkes: Büyük cihada. Nefsiyle olana yani. Elleri kırılasıca tutkularının peşinden koşmayı bırakmalı insanlar.

IV

Artık olacak olmalı. Herkes durduğu yerin tayinini yapmalı. İnsanı, eşyayı, maddeyi, varolan her şeyi yeniden okumalı herkes. Herkes bilmeli ki İslam; her şeye insanı alaktan yaratan Allah`ın istediği gözle bakmaktır.

Artık ne olacaksa olmalı. Herkes duruşunu yeniden gözden geçirmeli ve peygamberi bir aşkla sarılmalı hayata. Olaylara, insanlara, eşyaya, tabiata nerden baktığını iyi saptamalı herkes. O zaman göreceğiz ki aslında kısır döngü dediğimiz şey, olaylara onların baktığı yerden bakışımızdır. Bakışaçımız aynı çünkü paradigmalarımız aynı. Ne paradigmamız kitap ne de bakışaçımız müslümanca bakışaçısı.

Artık olacak olmalı. Allahsız edemeyeceğimiz gün gibi ortadayken hala O`na mesafeli duramayacağımızı çıkmalı ve haykırmalıyız insanlara. Allahsız edemeyeceğimizin en büyük ispatı değil midir içersinde bulunduğumuz durum? Üzerimize çöken buhranın aslında Allahın yokluğundan kaynaklandığını hala fark edemeyecek miyiz? Allah olmayınca bu derece sönüğüz işte. Allah olmayınca bir hiçiz. Allah olmayınca erdem de yok, ahlak da. Satanizm var, alkol var, eroin var, ruhsuzluk ve edepsizlik var: İnsanı insan yapan değerlerden yoksunluk var. “insan/ eşref-i mahlukattır derdi babam”diyor İsmet Özel bir şiirinde. İnsan, ancak yaratılışına uygun eylemlerde bulunduğu zaman insan olabilir. Ve insan kalabilmek için bir çok şeyinizi kaybetmeniz gerekebilir. Allah`la beraberlik bizi şereflendirecektir.

V

Şimdi, kentin semalarını kara bulutlar kaplamışken inadımızdan vazgeçip gece yarılarında son peygamberi düşünelim. Karanlığı yenecek yegane gücün tevhidi öğreti olduğunu derin bir karayışla kavrayalım. İlk ayeti, “oku”yu yeniden yorumlayıp İslamın; hayatı, insanı, eşyayı (şeyleri) yeniden okumak olduğunu kavrayalım. Müslümanca yaşayabilmek için hayata müslümanca bakmak gerektiğinin bilicine varalım.

Mekke`ye, Kudüs`e, Konya`ya, Bağdat`a, Buhara`ya, İstanbul`a dair bildiklerimizi tazeleyelim. “Bir kentin ortasına cami koymak insanın göğsünün tam ortasına vicdanı koymak gibidir” felsefesiyle inşa edilen medeniyetin eşiği şehirler… Biz kimiz, onlar kim? Roma ve Paris nerede durur?

Gece saat on ikiydi. Hafif hafif çiseleyen yağmur henüz uzatmaya başladığım saçlarımı ıslatmaya başlamışken, rüzgar ceketimi götürüyordu. Peygamber yüzündeki her zamanki tebessümle şemsiyesinin altına çağırıyordu.

*Necmettin Erbakan