Gezinin hazırlık aşamasının ele alındığı bir yazı olarak, hayli hoş olmuş. Her Hacca gidiyorum diyenin yanında gözler doluyor şu sıra, ve hep dua isteniyor; Bize de dua edin, bize de görmek nasip olsun! Ve Aysun hanımın Peygamber Efendimize yolladığı selam da ayrı bir şık olmuş. Kıskandım desem yeridir. Bunu not ettim.Yapmalılara.

Ben rüyamda gidiyordum geçenlerde, o zaman telaşını hissettim. Ve o zaman muhasebesini yaptım. Ancak rüyada yaparlar muhasebesini herhalde, gitmeye henüz fırsatı olamayan insanlar, diğerleri sadece isterler, hayal ederler, burunlarının direkleri titrer.

Havaalanındaki gariplikleri anmıycam bile. Onlar zaten gariplik propagandacıları. Ne beklenir ki?

Ellerinize sağlık Aysun hanım..

Müstakbel hacıların derdi havaalanında başlıyor. Kutlu yolculuk düzensiz, özensiz, hassasiyetsiz uygulamalar sebebiyle sabır çizgisinin zorlandığı bir imtihan haline geliyor.

Sabırla birlikte gerekli uyarı ve tenkitleri yapmaktan da kaçınmamak gerekiyor.

İnşaAllah bir dahaki sefere ben de aysun...

Of diye başlıyorum yoruma Aysun. Nedenini biliyosun.
Şu yaşıma kadar anne-babam hariç pek bir kimseyi uğurlamadım hacca. Bana çocukluğumun saf'lığını bir kez daha yaşattın bu yazıyla. 6 yaşındaydım onları uğurlarken okula başlayacaktım. O zamanlar haziran ayında uğurlanıyordu hacılar serin bir haziran şafağında. Hava alanına kadar değildi belki ama benim yolculuğum daha bir değişikti. Ağlayanlara bir anlam veremedim en başta. Çok iyi hatırlıyorum ayıp olmasın diye kendimi sıkmıştım ama yine de başaramamıştım. Ancak aradan geçen günler buna yardımcı olmuş, sonra da susmak bilmemiştim.

Aradan yıllar geçti ve bugün yakın bir arkadaşımın "hacı uğurlaması" konulu yazısına yorum yapıyorum. Yazdıkların insanın yüzüne buruk bir tebessüm çiziyor öncelikle. Sonra doğruluk payını hesaplıyorum. Bu kadar da olmaz, diye düşünenler olur mu bilemiyorum buralarda yazdıklarına.

En çok şeye takıldım. İnsanların yaşlı oluşlarına. Yıllar geçtikçe genç hacılar çoğalsa da ağırlık hala teyzelerle amcalarda. Daha geçen duydum biri diğerine sen ne zaman gidiyorsun efendi, diye sormuştu da o, evdeki oğluyla kızını göstermişti. Hacca gidememenin sebebini gösteren "Tipik Türk" örneği. Fesubhanallah...

Rabbim bizleri de genç yaşta o kutsal beldelere gidip, hakkıyla haccını eda edip dönen kullarından eylesin.

Ne güzel yazmışsın Aysun. Ömer Seyfettin hikayesi gibi, yazdığın yazılar insana mekanın fotoğrafını da çıkartıyor. Orada oluyorsun.

Mekke'ye gidişim geldi aklıma. O heyecan. O bekleyiş. 2 gun öncesinden başladığım gün sayma. Havaalanı'ndan annemi arayışım ve sağanak halinde ağlamam. 6 saat kucağımda çocukla beklediğim uçak, saatlerimi harcadığım passport kuyrukları...Hacıların koşturmaları, acelecilik. insan hayatında en çok o zaman aceleci olur. en cok o zaman sabırsız olur.

Beni oralara götürdün...Anılarımı yeşerttin. Aşk olsun Aysun..aşk olsun...

ve cemaat.com üyelerinden bir arkadaşta şu an o topraklarda. Umarım bize dua eder. maaşallah bu site her dönem bir hacı uğurluyor oralara :)

ikinci bir yasam beklentisi icinde degilim;
zaten ben bu dunyada oluler arasindan dirildim

Dün yazınızı tebessümle okudum Aysun kardeşim ve dün gece annemi uğurlamaya giderken karşılaştığımız manzara, anlattıklarınızın mübalağa bir yana eksik bile kaldığını söyletiyor şimdi bana.

Gecenin ikisi, terminal o kadar tenha ki, gerilim için hiçbir neden görünmüyor. Kontrol noktasında bizden başka hiç kimse yok. Herkes sakince söyleneni yapıyor, birer birer geçiyoruz derken, hanıma sıra gelince işgüzar görevlimiz pardesünüzü çıkarın demezmi. Kan beynime sıçradı saniyenin milyonda biri hızla yazınız olanca şiddetiyle beynimde şakladı ve '' ben donumu çıkarayım isterseniz '' diye ünledim. Görevlimiz şokta '' terbiyesizlik yapmayın beyfendi '', '' sen ne biçim konuşuyorsun '' dememle sükunete bomba düştü ve şahsiyetsizliği yüzünden açıkça anlaşılan daha pişkin olanı, grogiyi atlatmak için saymaya başladı '' efendim kurallar ...''. '' kim koydu bu kuralı? '' İşte bu soru kardeşlerim maçı bitirdi. Hemen bayan görevli kabine aldı hanımı, pardesüsünü alıp cihazdan geçirdi getirip kibarca giydiydirdi. Aradaki yalaka muhabbetine girmiyorum: '' ya emir kuluyuz.. '' la başlayıp günah çıkarmayla biten özürlere. Direniyorsa biri, vardır bir gücü, başımı ne belaya sokçam, maaşım, kira, taksitler....

Orada bir psikolojik harp taktiği uygulamaya çalışıyorlar. Güvenlik gerekçesiyle oluşturulmaya çalışılan mistifikasyonu, insanlara kabul ettirmeye çalışıyorlar. '' bizim kurallarımız, sizin kurallarınızı tanımaz ''
Müslümanlar için en hayati kuralları bir şekilde dejenere etmenin yolunu arıyorlar. Havaalanları bu gidişle kamusal alan denemelerinin yeni ayağını oluşturacak. Direnin derim. Her noktadan kovulacağız belki ama direnmeliyiz. Yoksa, önümüzdeki zamanlarda havaalanlarına başörtülü giremezle başlayacak süreç, hacılar başörtülerini misakı milli sınırlarından ( laik mikad sınırı ) çıkmadan takmasınlara dönüşecektir.

Şimdi bu söylediklerim komik görünebilir bazılarınıza; ama dünkü manzaraya şahid olmadan Aysun kardeşimizin yazısıda bana mizahi bir hiciv gibi görünmüştü. Sanıyorum sabretmek = direnmek demek kardeşlerim.

Aslında buradan yola çıkarak çok şey söylemek istiyorum ama lafı uzatmaktansa kısa birkaç notla yetineyim.

1- Allah'tan başkasına kulluk yapanlar şahsiyetsizdir. Bu şahsiyetsizler, müslümanları da kendileri gibi şahsiyetsizleştirmek için bir takım nefse hoş gelen gerekçeler üretiyorlar ve böylece kimliğine sahip çıkmayan, omurgasız her emre itaat eden, mabudunu şaşırmış köleler üretmeye çalışıyorlar. Görüldüğü üzre bu olay spontane olmayıp, sistematikleştirilmeye çalışılan bir kimliksizleştirme eylemidir.

2- Okullarda verilen eğitim, hakeza aynı amacın bir parçasıdır. İnançlarını ifade etmesi önlenmiş, kendi içende çatışan ve gidgide paronaya sahibi yahut kimliğini terketmek suretiyle çözüme kavuşan çözülmüş insan. Militer zihniyetli siviller ile başaramdıkları korku salma işini, milli güvenlik dersleri çerçevesindeki uygulama ve üniformalı muhafızları okullarda isdihdam etmek suretiyle, hem öğretmenleri hem öğrencileri sindirmeye dönük yoğun bir psikolojik harekattır.

3- Hastanelerde yapılan uygulamalar, bürokrasi, devletin varolduğu ve bizleri herdaim gördüğü mistifikasyonu çerçevesinde haşyet oluşturma çabalarıdır.

4- Askerlik eğitimi adı altında, genç dimağlar ağır baskılar altında kişilik erezyonuna tabii tutulmaya çalışılıyor. Yani, öncesinde başarılamayan, askerde tesfiye edilmeye çalışılıp, emirlere sorgusuz itaat eden bir kitle oluşturulmaya çalışılıyor.

5- Tüm bunları yapmaya çalışan oligarşik çete sermaye-ordu-mafya ( içinde sermaye mensubu, ordu mensubu, siyaset, stk, medya ve bürokrasi mensuplarından müteşekkil ) sac ayağı ile bu toplumsal şizofreniyi, emirlere itaat eden mankurtlar yetiştirmek suretiyle devam ettirmeye çalışıyor.

6- Temel amaçları, ülkeyi kontrol eden emperyalist güçlere en iyi hizmeti sunup iktidarlarının devamını sağlamak. Bu hizmet en açık biçimiyle, ülke kaynaklarının ( tüm emek, doğal kaynak ve hizmetlerden oluşan gelirler-vergi ) asla halktan başkasına karşı kullanılamayacak silahların alımı suretiyle gerçekleşmektedir. Silahsız halktan başkasına işlemeyecek, etkiden arındırılmış silah = silahsızlanma; bu silahsızlanma için harcanan kaynak = iktidarda kalma vergisi

Sonuç olarak, hamaset yapmayalım kardeşlerim derken, Allah bizi görüyor, kimseyi aldatamayız, öyleyse kendimizide aldatmayalım çağrısıdır. Başımızı ellerimizin arasına alalım, o başın içinde bir aklı taşıdığımızı bundan sorumlu olduğumuzu ve Allah'ın inananlarla beraber olduğunu unutmamamızı hatırlatma çabasıdır.

Selamünaleyküm

Büyük bir heyecanla uğurladığımız Hacılarımız şu anda Arafat'ta (Arafat yolunda)!...

En hayırlı dua günü Cuma ile birleşiyor...

''Semada Arşı olan Allah'ı tesbih ederim''

''Yeryüzünü varlıkları için seren Allah'ı tesbih ederim.''

''Denizlerde yol açan Allah'ı tesbih ederim.''

''Cehenneme Hakim olan Allah'ı tesbih ederim.''

''Cenette Rahmeti olan Allah'ı tesbih ederim.''

''Kabirde Hükmü olan Allah'ı tesbih ederim.''

''Hava aleminde yaşayanlara ruh veren Allah'ı tesbih ederim.''

''Gökleri yükselten Allah'ı tesbih ederim.''

''Yer yüzünün serip döşeyen Allah'ı tesbih ederim.''

''Kendisinden başka sığınılacak bir yer olmayan Allah'ı tesbih ederim.''*

''Allah’ım! Seni görüyormuşum gibi beni kendinden korkut ve beni takvayla saadete kavuştur; sana karşı günah işleyerek kalbimi katılaştırma, takdirlerinde bana hayır ve bereket ver ki geciktirdiğin şeyin bana acele verilmesini ve acele verdiğin şeyin de geciktirilmesini istemeyeyim.''**

________________________________
*Abdullah bin Mesud'un rivayetine göre Rasullullah(S.A.V.) şöyle buyurdu: Kim Arafe gecesi şu on kelimeyi bin defa söylerse, Allah'tan ne isterse Allah kendisine verir. Ancak akraba ziyaretini kesen, ve Cehennem azabını gerektirecek bir günahı işlemiş olan müstesna.
**Hz. Hüseyin'in Arafat'ta yaptığı duadan bir bölüm.

Mekke’de, çaresizliğin portresini gözyaşlarıyla çiziyor...
Kafilesini kaybetmiş… bir ihramdan bile mahrum...
Cebindeki son parasını da telefona yatırıyor...
Ümit dolu bir bekleyiş... … … … Sonuç yok!
Çember daraldıkça, üzüntü/korku derinleşiyor...
'Hacı olabilecek miyim???'
Soru işaretleri, beynine, yüreğine birer çengel gibi asılıp kalıyor…
Zamanın ilerleyişiyle büyük gün gelip çatıyor...
Herşeye rağmen, Arafat'a ulaşıyor...
Manzara korkunç: Arafat'ta takım elbiseleri içinde yalnız/çaresiz bekliyor.
Ağlıyor... ve DUA ediyor…
Duası bitmeden... bir Arap geliyor… Kardeş diyor…
Hacımıza bir ihram bulup onu ihrama(mutluluğa) bürüyor...
İhram, mutluluğun adı oluyor...
İhram, kardeşliğin adı oluyor…
Evet, ihram ve kardeşlik... Bittim derken, Hacı oluyor