‘’Biz sana Kevser’i indirdik. O halde yalnızca Rabbine ibadet et ve yalnız O’na kurban kes. Şu gerçek ki, asıl soyu kesik olan sana inanmayanlardır.’’ (Kevser, 1-3)

Bosna’nın uzun ve ateş altındaki günlerinde, Sırp çemberi içinde kıstırılmış asil halkın kızlarından sadece biriydi Emira Albayrak. Açlığın, susuzluğun ve adım başı keskin ölümlerin yaşandığı o yıllar çok da arkamızda kalmış değil, sadece on yıl öncesinden bahsediyorum. Bir halka yönelik şedid bir soykırımdı Bosna’da yaşadıklarımız… Emira, Bosna’da yaşadığı Kurban Bayramları’ndan birini anlatırken, gözyaşları hücum ediyor bugün bile cümlelerine: Ahh, bayram her yerine gelir yeryüzünün… Melekler, yeryüzünün her yerine inerler göklerden… Ve Allah, vardır! İHH’nın kurban ikramını anlatırken Emira; boğazı düğümleniyor, dört yıl sonra yediğimiz ilk kurban eti, İHH’nın ikramıydı derken… Ailesi darmadağınık olmuş, evladı gözleri önünde boğazlanmış, yeri yurdu talan edilmiş, köprüleri, kütüphaneleri ve okulları bombalanmış bir Bosna’nın, onuruyla ayakta kalmaya devam etmiş asil halkı! Ve onlara, Melekleri hatırlatan bir ikram…

Sanki İsmail gibidir bize Bosna! Sanki İsmail’in kendisidir Filistin!

Gözleri bağlanmış ve bilerek, kabul ederek ve isteyerek dayamış alnını bir kayaya ve inançla yatmış kaderi olan bıçakların önüne… Bugün binlerce Müslüman kardeşimiz, tabi tutuldukları soykırım ve katliamın içinde onurla ve sabırla durmaya devam ediyorlar, şeytana ve davet ettiği bütün sabırsızlıklara rağmen, Abhazya’nın dağlarını terk etmeyen bir avuç Çeçen mücahit de bizim İsmaillerimiz olarak, çağa güller saçıyorlar…

Kur’anda İbrahim Peygamber, aşkın ve fedakarlığın sembolüdür. Oğlu İsmail ise, teslimiyet, temizlik ve adanmışlığın simgesi… Kurban adayan olarak, İbrahim Peygamber canının canı olan oğlundan dahi vazgeçmeyi göze alan bir zor sevdayla bağlıdır Rabbine… Ama o öyle büyük bir aşkın cesur failidir ki, atıldığı ateşi, güle çevirecek çapta yüksek bir sevda dersi verir insanlığa… Ya oğlu İsmail? O da babasından aşağı değildir ilahi aşk konusunda… Sabırlı bulur onu baba İbrahim, kurban olma konusunda… ‘’Ben yatarım babacığım!’’ der, hiç düşünmeden, ‘’Ben yatarım babacığım!’’…

***

Henüz okula gitmeden önce, beni çok etkileyen bir kartpostalda seyretmiştim bu baba- oğlun hikayesini. Ressam, meleği uzun kanatlarıyla çizmiş, hemen her çocuğun zihninde melek nedense kanatlarla tarif edilir ya… Melek, gökten indirdiği koçla varmış baba İbrahim ile oğul İsmail’in yanına…

Sınav tamamlanmıştır ama bitmemiştir! İnsanlık yaşadığı sürece, İbrahim, İsmail ve Melek rolleri hepimiz arasında taksim edilmiş gibidir… İbrahim Peygamber en sevdiğini adayan, İsmail Peygamber bizzat kendini sunan, Melek Cebrail ise ilahi rahmeti ikram eden aracılar olarak, bu kıssayı ebediyete taşımışlardır…

Kıssa, iz sürmek anlamında bir kelime olarak İbrahim ile İsmail’in izini sürmemize yardım ediyor. İmanın onuruna adanmış şehitlerimiz, boyunlarına envai çeşit süsler takılar takılmış, sırtları kınalanmış kurbanlık koçlar gibi, zihinlerimizi göklere ilmekliyor… Ve bizim aklımız sırrımız yetmiyor bir türlü buna: Bu nasıl bir aşk?

Ve pek çoğumuzun evlerinin giriş kapılarını süsleyen bir levha: ‘’Bugün Allah için ne yaptın?’’ sorusu… Çeçenya’dan, Bosna’dan, Filistin’den, Afganistan’dan, Lübnan’dan bir ağızdan verilen cevabı şehitlerin: ‘’Verecek bir canımız vardı, o da helal olsun!’’…

Her Bayram sabahı, sela sesleriyle kendime sorduğum sual: Benim verecek neyim var? Neyimden vazgeçebilirim?

Her vazgeçtiğimiz şey, bizim fiyatımızdır, karşılığımız, kıymetimizdir...

Kıyamet, verecek şeyimizin kalmadığı günün üzerine kopar… Verecek neyimiz var bizim? Kimi canından, kimi evladından, kimi yüreğinden, zihninden, kimi malından mülkünden vererek yol alıyor yarınlara…

Kurban, bizi Allah’a yaklaştıran… Allah, verenlerin en güzeli ve en cömertidir. O, Rahmet saçıcıdır. Cömertleri, ikram edenleri bu yüzden sever ve aziz tutar…

Kurban ikramdır… Kurban, teşekkürdür. Kurban, muhatap olmaktır… Kurban aşktır, Kurban İbrahim olmak, bıçağa İsmail gibi yatmak ve Melek gibi doğrulmanın adıdır…

Filistin’de okula giderken alnından vurulmuş dokuz yaşındaki çocuğun yere düşerken açılan çantasındaki henüz bitmemiş coğrafya ödevi… Bosna’daki uzun soykırım mezarlarından, ancak on yıl sonra çıkartılabilen kahırlı babaların üzerine çiğ yağmış iskeletleri… Çeçenya dağlarında seher vakti henüz kimsecikler uyanmadan, kanat açan özgür kartalların o geniş kanatlarından, alacakaranlıkta kırlara düşen son tüy tanesi… Açlıktan uyuyamadığı halde gözlerini açmaya takati kalmamış, inleyen küçük bebeklerin önce Etiyopya’dan başlayıp sonra bütün Afrika’yı kuşattığı halde bir türlü işitemediğimiz iniltisi… Batman’daki selde ağaç dallarına takılı elbisesinin içindeki evladını sormadık kimse bırakmayan gamlı baba… Van’daki naylon çadırında her iftar vakti, Kulhuvallahü ehad’ı kuru ve soğuk ekmeğine katık eden sekiz yaşındaki çöp işçisi… Hepinizin bayramı mübarek olsun! Biz size Cebrailler gibi yetişemedik, biz sizlere ikram edemedik… Siz İsmailler gibi bıçağın önüne uzanırken mütevekkil… Ah, bizler bıçağın önüne aşktan bir duvar öremedik…