Aysunlar bizi yolcu ettikten sonraki bölümü onun kadar ustaca olmasa da anlatmaya çalışayım inşaallah.

Yolcu etmeye gelenleri, büyüklerimin mazlum bakışı, çocuklarımın annesiz kalma telaşı ve gözyaşlarıyla geride bırakarak, onları Allah’a emanet ederek...

Heyecanla “Lebbeyk!” nidaları ile yol arkadaşları ile yola çıkıyoruz. Akşam ile yatsıyı uçakta cem ediyoruz. Bu sırada kalbi dayanamayan bir teyzeye ilk müdaheleler yapılıyor. Çaresiz onu bırakmak zorunda kalıyoruz. Hareketten yedi saat sonra Cidde havaalanına yaklaştığımızı kızıl denizi gösteren oklarla anlıyorum.Gece saat 2:30’da Cidde havaalanındayız. Pasaport ve gümrük işlemlerinden sonra içeriye girebiliyoruz... Her yerde Kabe’yi gösteren okları görüyorum ve bu kendimi doğu büyüdüğüm yerde hissetmeme neden oluyor...

Abdestleri alıp bir kenarda oturuyoruz. Kimi araplar bize ekmek, kimi üşümeyelim diye altındaki örtüyü veriyor... Sabah namazını bekliyoruz. İçimizden birisi yaşadığımız yerin alışkanlığından dolayı ezanın saat kaçta okunacağını soruyor, gülümsüyoruz, “burada ezan okunur” diyoruz. Çünkü burası bizim yurdumuz...

Sabah namazını kılıp seher vakti Medine’ye doğru yola çıkıyoruz Bu yolun hicret yolu olmasını hayal ederek ve sormayarak yollara bakıyorum. İki dosta eşlik eden yola bakıyorum, hurma ağaçlarını bulamıyorum, koyu kahverengi taşlar, toprak yollar, salavatlar ve dualar eşliğinde yola devam ediyoruz, içeride Kurân- ı Kerîm dışarıda çok sevdiğim ve özlediğim güneş. Hicret ile ilgili bildiklerimi, okuduklarımı hatırlıyorum yol boyu. Sanki müşrikler arkadan gelecekmiş gibi bir telaş... Medine 30 km yi gösteren tabela ve hurma ağaçları, yol boyu hurmalıklar… Medine’ye 10 km kaldı... Telaş, heyecan, dualar, birşeyler kaybedeceğiz, kaçıracağız korkusu… Medine’nin beyaz kerpiçli evleri görülüyor… Beyaz şehir Medine… Selam sana!

Sebebini bilemiyorum ama garajlarda biraz bekletiliyoruz. Yine kontrol işlemleri… Kalacağımız otele götürülüyoruz… Heyecan ve telaşla valizleri bırakıp abdest alıyoruz, en temiz en beyaz elbiseleri giyiniyoruz. Mescid-i Nebeviye doğru vakarlı, her duyguyu yaşayan bir hal ile ilerliyoruz. Durmadan salavatlar getiriliyor. Yeşil kubbenin görüldüğünü Hz. Ebubekir ile Hz. Ömer’e getirilen selam ile anlıyoruz. Her tarafta hıçkırık sesleri… Birlikte dualar ediliyor, arkadaşların selamlarını emanetlerini iletiyoruz Efendimize…

Ne kadar özlemişiz…. Öğle ve ikindi vakitlerini fazla ara vermeden kılıyoruz, ezanlar sarıyor bizi, tüm iliklerimizde hissediyoruz. Bu kadar yumuşak, merhametli bir ses… İkindiden sonra oturmak istiyoruz; Mescidi Nebevi’nin içerisine. Ravzaya doğru yöneliyoruz… Galiba anlatılamayacak anlar… Akşam ve yatsıyı eda ettikten sonra ayrılıyoruz İlk defa Medine sokaklarını görüyorum. Küçük dar taş sokaklar, her işaret bizim buralara ait olduğumuzu gösteriyor. Biraz dolaşmak istiyoruz efendimizin yürüme ihtimali olduğu yollarda ve hiç bir yorgunluk hissetmiyoruz, adımlıyoruz Medine sokaklarını… Cıvıl cıvıl… Cennet-i Bâki’yi izliyoruz uzaktan ama ziyaretini yarına bırakıyoruz..

Geceleri uykuya az ihtiyaç hissedildiğinden çok az uyunuyor. Gece 3:00 gibi telaşla teyzeler uyandırıyorlar Mescid-i Nebevi'ye gidelim diye… Sabah Namazından iki saat önce Mescidde oluyoruz yine de tıklım tıklım… Sabah namazından sonra dualar, Kur’anlar okunuyor… Tüm Müslümanlara dualar ediliyor. Kendi halimde kalınca İslam tarihinden bildiklerimi anımsıyorum, mescidin inşaası, Hz. Ebubekir, Ömer Osman Ebuzer, Bilal’i düşünüyorum, Yesrip’ken Efendimiz'in duası ile Medine olan bu şehir... Yıllardır ismini taşıdığım bu şehrin tüm ağırlığını hissediyorum üzerimde. Avluda oturuyoruz yanımızda renk renk, her ırktan insanlar. Endonezyalı bir hanım yaklaşıyor bana, kucaklaşıyoruz, işaretlerle ne yazdığımı soruyor, gülerek işaret edip, “seni” diyorum… Bana çantasından hurma çıkartıp veriyor… ”Şukran uhti” diyorum… Ne kadar bereketli bir ortam… Kuşluk vakitlerinde diğer mescidleri ziyaret ediyoruz. Namazları ise Mescid-i Nebevi'de cemaatle kılıyoruz. Avlu bile tıklım tıklım… Geçip abdest almak dahi baya bir zaman alıyor. Genellikle iki abla ile birbirimizden hiç ayrılmıyoruz. Bazen birşeyler okuduğumda kendilerine de okumamı istiyorlar… Burada daha çok efendimizden söz ediyoruz, onu anıyoruz, onunla ilgili okuduklarımı aktarıyorum onlara… Üçüncü gün kafile başkanımız olan hoca baskılarımıza dayanamayarak bizi Uhud’a götürüyor. Küçük tepecikler, hurmalıklar arasından geçip okçular tepesine gidiyoruz. Burası ayrı bir alem… Sanki her an Uhud Savaşı yaşanırcasına insanlar hüzünlü… Hz Hamza’nın kabri başındaki ağıtlar taptaze… Hanımlar toprağı bile yüzlerine gözlerine bulaştırıyorlar, erkekler hanımların muhabbetinden bıktıkları için hanımları yalnız bırakıyorlar, Uhud dağının eteklerini buluyoruz ama müsade edilmediği için çıkmıyoruz . Uhud o kadar sessiz ki…

Geceleri Medine o kadar aydınlık ki, başka şehirlerin gündüzünden daha aydınlık… Mescid-i Nebevi'de Türkiye’den gelmiş bir hanım acı acı ağlıyor. Ve ögreniyorum ki, bugün Medine’de son günü imiş… Ayrılığın yaklaştığını bize de hatırlatıyor.Sanki hiç bitmeyecekti oysa…

Ve bir gün önce, başkanımız yarın ikindi vaktinden sonra yola çıkacağımızı hatırlatıyor. Veda ziyareti için ikindi vakti Yeşil kubbenin önünde bekliyoruz. Herkes tamam son namazımızı kılıyoruz. Sanki her yanımızda oklar var gibi… Gökyüzü bulutlu bizi anlıyor galiba… Yeşil kubbenin etrafinda güvercinler sığınmış kendilerini ne kadar emin hissediyorlar kimbilir? Bulutlarla birlikte güvercinlerde çırpındıkça çırpınıyorlar... Hüznün ağırlığını en çok buradan ayrılırken hissediyorum. Baba evinden yurdunda ayrılan gelinlik kızlar gibi… Veda ziyaretin den sonra yola devam ediyoruz ve Mekke”ye... Mekke heyecanı çok sürmüyor. Medine hüznünü hafifletiyor...