ilk okuduğum haberde ölmeden önce şöyle dediğini yazıyordu saddam'ın;
iranlılar bizim düşmanımız!

o anda kafamda oluşan düşünce şu oldu; bunun idamı da bir oyun... ya da idama olurken bile üzerine düşen rolü yapıyor!

insan ölüme gidiyor ve hâlâ araya fitne tohumu ekiyor! var mı böyle birşey...
biz ümmet vahdete susamış derken birileri idam esnasında şii liderin adıyla saddama sataşıyor, idam edilecek olan "kahrolsun iranlılar" diyor!

bu nasıl bir kukla nasıl senaryo!

ırakta ve hatta dünyada şii-sunni düşmanlığı isteniyor. adam ölürken bile bunu sağlamlaştırıp gitti.

kime yarar bu peki? elbet abd ve onu yandaşlarına....

saddamla alakalı hâlâ kafasında şüphe olanlar varsa halepçe katliamını araştırsınlar.

tek bu bile yeter belki azabına!

sevmiyorum her diktatör gibi onu da...
zalimler için yaşasın cehennem!

evet, onun hesabını bu ümmetin görmemesi büyük acı.
davaya bizim bakmamız lazımdı... ama o çok zor işte!
kendi ülkemizde hangi davaya bakabiliyoruz ki!

özyurdunda garipsin özyurdunda parya

işte bir tunus örneği... sokağa başörtülü çıkmak yasak!
bakalım hadi bu davaya nasıl bakacaksak...
kendi davalarımızı söylemiyorum tabii...

kendi aramızda diyaloğa ihtiyacımız var. sünni şii neyse arayı bulmamız lazım.
yoksa sarı öküz siyah öküz hikayesindeki gibi bizi ayırır ve yerler...

Yaşarken bir fitneydi, ölümüde yaşamını aratmayacak. Şeytan bir adamın bilmem neresine karargah kurunca, bakınız ibretlik bir yaşam ve son...

Lanetli olmak, saddam gibi olmak değilse; saddamı görüp ondan ibret almamak olmalı. Geçen gün cemaatte yorumları okurken şöyle bir cümle ilişti gözüme : '' şiilerin velayetiyle sünnilerin saltanatı arasına sıkışıp kaldı din...'' tam böyle değilse bile mealen böyleydi. Yani bizde bu kafa oldukça amerika olmasa japon gelip çöker çökeceği yere..

Saddamın idamı şaşırtmamalı bizleri, üzmemeli de. Şiiler mi yaptı? Yapmış da olabilirler, yapmamış da ve sünniler de yapmış olabilir yapmamış da. Yani, abd desteğinde zulmle işbirliği içinde nasıl bir hegomonya hedefleniyorsa, özellikle yurdum insanının değişik ideolojik versiyonları bu tabloyu iyi okumalılar. Sayın başbakanımız dahil. Ahanda, şeytanla ittifakın kaçınılmaz sonu. Aslında biz bu filmi mendereste görmüştük. Saddam iyi okuyamadığı için bugün aynı yerde. Yarın apo oradan kelimeyi şahadet getirecek; ama şunu belki göremezler diye söyliyeyim: misakı millinin saygın generalleri, eğer apo darağacına çıkarılmışsa bilinki efendiniz sıraya sizi koymuştur.

İşin özü şu cemaati müsliimin. Bizler -daha öncede söylemiştim- yani alttakiler, yani parya, örtüseverler kapçıklar, karaşemsiyeliler... sünniymişiz gibi davranmayalım bu süreçte, çünkü bizler hiçbirşey değiliz. Şairden alıntıladığımız gibi, biz kimliksizler, efendilerin boynumuza astıkları yaftaya yazdıkları '' tarantulalar '' değiliz. Bu mesaj, yani saddamın idamı bize değil kardeşlerim, efendilerimize. Büyük patron :'' bana itaat etmezseniz aha böyle olursunuz ve ben, bana dur diyebilecek kendimden daha büyük bir güç tanımıyorum '' der ama ben tanıyorum kardeşlerim.

Hasılı kelam, siz de ben de saddam da hepimiz sorumluyuz. Herkes yaptığının ve yapmadığının bilincinde ama yapmama gerekçelerine yani örtülere Hamit Akçay'ın yabancılaşma yazısının altından devam edelim.

Selamünaleyküm

Rüştü Hacıoğlu yorumunda değinmiş lakin ben de bir kaç cümle eklemeden geçemeyeceğim.

Rüstem Hocam yazısında Saddam'ın şiilerin eline verildiğini söyleyen cümle geçiyor. Niyetin şiilere kasıt olmadığına inanıyorum. İdam sırasında kişilerin "Mukteda, Mukteda" diye bağırmalarının, "Allahümma salli ala muhammed, ve ali muhammed!" diye salavat getirmelerinin, izleyenlerine "aha bakın bunlar şii" dedirtmek için olduğu aşikar.

Rüştü Hacıoğlu'nun bahsettiği gibi, bunlar gerçekten şii olabilir fadkat şurası açık ki ortada bir tezgah var. Belli ki halihazırda yeterince fitne dolaşmasına karşın, sünni-şii uçurumunu iyice genişletmek istiyorlar. Allahım zalimlere fırsat verme!
Hakan Albayrak'ın köşesini takip edenler muhakkak haberdardır. Amerika'nın dahi uzun vadede ayakta kalabilmek için Kanada ile birleşme planlarının konuşulduğu bi dünyada bizlerin kıytırık şii-sünni savaşıyla oyalanıyor olmamızın anlamını düşünebiliyor musunuz? Velevki şiiler yanlış olsun, bazı basiretsizlerin söyledikleri gibi onlar "batıl" olsun. Amerika'nın, İsrail'in bizlere daha iyi dost olacağını mı sanıyorsunuz?

"Kim ben şiiyim, ben sünniyim diyerek müslümanar arasında ayrımcılık yapıyorsa, kırın ki emperyalizmin kirli kollarıdır onlar." sözünün kime ait olduğunu anımsayacaksınızdır.
Bizler zalimlerin bu oyunlarına kanıp hala şii-sünni ayrımcılığından bahsettiğimiz sürece, müslüman olmayanlara yapmadığımız kadar eleştiriyi şiilere yaptığımız sürece, ahiretteki felah durumumuzun dünyadakinden farklı olmasını beklemek aptallık olacaktır.

Üç çeşit zâlim tipi vardır.

Birincisi;

Allah’a karşı isyan eden kâfir veya Allah’a ortak koşan müşriktir. Allah’ın âyetleri kendisine hatırlatıldığı zaman kibirlenerek yüz çeviren inkârcılar zâlimdirler. (18/Kehf, 57) Allah’ın âyetlerine yalan veya uydurma diyenler de aynı durumdadırlar. (62/Cuma, 5; 39/ Zümer, 32) Allah (c.c.) hakkında kafasına göre yalan uyduran ile, ‘ben vahy aldım, Allah’ın gösterdiğini aynen gösteririm’ diyen iftiracı da zâlimdir (6/En’âm, 93).

Allah (c.c.)’ın yolunu tıkamak isteyenler ile, mescidleri tahrib eden veya oralarda Allah’a ibadet edilmesini engelleyenler de zâlimdir (2/Bakara, 114).

Şirk, şüphesiz en büyük zulümdür (31/Lokman, 13). Şirk koşan müşrikler de zâlimlerin ta kendileridir.

Allah (c.c.), Mûsâ (a.s.) Tûr dağında iken buzağıyı ilâh edinip tapınanlara da zâlim demektedir. Çünkü onlar, insan eliyle yapılmış bir heykeli ilâh haline getirmişlerdir. (2/ Bakara, 51, 92-93; 7/A’râf, 148).

Kim Allah’a ortak koşup müşrik olursa, Allah ona Cennneti yasak edecek ve bu gibi zâlimlerin yardımcıları olmayacaktır (5/Mâide, 72).

İkincisi;

Toplum ve kişi haklarına tecavüz edenlerdir. Bu kamu haklarına saldırı ve kişinin -ister doğuştan ister sonradan elde ettiği- haklarını gasbetme, kişiye veya kamuya her türlü işkence, baskı ve hak ihlâli şeklinde ortaya çıkar. Hak ve adaleti dağıtma makamında olanlar, adaletten ayrılırlarsa; zâlim olurlar.

Devlet otoritelerinin fertlere ve toplumlara yaptıkları zulümleri de bu katagoride değerlendirmek mümkündür. Halkına zulmeden, onların haklarını vermeyen, toplum düzenini sağlamak için gönderilmiş olan Allah’ın hükümlerini uygulamayan bütün kişi ve rejimler zâlimdirler (5/Mâide, 45). Zulmün kişiden kitleye, kitleden kişiye doğru gerçekleşmesi arasında fark yoktur. Zulüm zulümdür.

Kur’an, servet ve nimet sebebiyle şımaran, kendini büyük gören sonra da insanlara hükmetmek isteyenlere ‘teref’ demektir. Bu gibiler servetin sağladığı güçle insanlara tahakküm etmeye yeltenirler, onların haklarını ellerinden alırlar ve onları ‘müstaz‘af’ haline getirirler. Otorite gücüyle, malıyla veya başka bir şeyle kibirlenen ve kendilerini yüce görenlerin diğer adı ‘müstekbir’dir. Onlar bu kibirleriyle şımarırlar, üstünlüklerini göstermek için despotluk yapar ve insanların haklarına tecavüz ederler, onları kendi çıkarları için kullanmak isterler. Bunların yaptıklarının zulüm olması açısından, kişi ve kurum olması arasında, özel veya tüzel kişilik olmasında fark yoktur.

Tuğyan edenler/azgınlığa düşenler de, insanlar üzerinde rablık taslamaya kalkarlar ve böylece onlara hükmetmek, onlara kendi düzenlerini benimsetmek isterler. Şüphesiz onlar da zâlimlerin ta kendileridir (53/Necm, 52).

Kim olursa olsun toplumun ve kamunun haklarına tecavüz edenler, onların haklarını vermeyenler, hakların kullanımını rüşvet, torpil, baskı, şiddet ve terörle engelleyenler zâlimdirler. Yine, halkını Allah’ın indirdikleriyle yönetmeyip onlara haksızlık ve adâletsizlik yapanlar ile, mahkeme ve hukuk işlerinde ilâhî yasaları uygulamayarak adâletten ayrılanlar da zâlimdirler.

Üçüncüsü;

Kendi kendine zulmeden zâlimler.

Bu, kişinin Allah’a karşı hata işleyerek içine düştüğü günahkârlık, ya da bedenin veya ruhun hakkını vermeyerek, kendi bünyesindeki dengeyi bozmaktır.

Hz. Âdem (a.s.) Cennette yasak meyveyi yedikten sonra yaptığı hatası için ‘kendi nefsime zulmettim’ demiştir (7/A’râf, 23; 28/Kasas, 16).

İnkârından veya günahından dolayı azabı hak edenler, kendi kendilerine zulmedenlerdir. Allah onlar hakkında, “Allah onlara zulmetmedi, fakat onlar kendi nefislerine zulmettiler.” demektedir (11/Hûd, 101; 43/Zühruf, 76; 3/Âl-i İmrân, 117; 16/Nahl, 33).

Kur’an, muttakîlerin özelliklerini sayarken, “çirkin bir hayasızlık işledikten ve nefislerine zulmettikten sonra Allah’ı hatırlayanlar, tevbe edenler” demektedir. Bu anlamda günah işlemek nefse karşı yapılmış bir zulümdür (3/Âl-i İmrân, 133-135).

Allah (c.c.), Kitab’ı kullarından seçtiği kimselere miras kılmıştır. Onlardan kimileri nefislerine zulmederler, kimileri orta bir yol izlerler, kimileri de hayırda yarışırlar (35/Fâtır, 32). Kitab'a inandığı ve onu hayat kaynağı bildiği halde, Allah’ın koyduğu sınırları aşanlar kendi nefislerine karşı zâlim olurlar.

Müslüman olsun, inkârcı olsun; kim Allah’ın koyduğu sınırlara tecavüz ederse, kim Allah’ın hükmünün dışında iş yaparsa o zâlimdir (2/Bakara, 229).

Burada dikkat edilmesi gereken nokta şudur:

Kâfirler Allah’ın koyduğu ölçüleri, sınırları hiç tanımazlar, inanmazlar ve o ölçüleri kaale bile almazlar. Zaten kim Allah’ın koyduğu hükümleri, ölçüleri tanımazsa inkârcı olur. Bütün inkârcılar da zâlimdirler. Mü’minlerden bazıları ise, Allah’ın koyduğu ölçüleri kabul etmekle beraber, nefislerine karşı zulmederek o ölçüleri uygulamakta hata yapıp günaha düşebilirler. Böyle yapanlar da ‘fâsık’ olurlar.