nuri bilge ceylan ın uzaktan sonraki en güzel filmidir..bu listenin ise kıyassız en iyi filmi...diğerlerini çöpe atabilirsiniz..ama bunu değil..

küçük kıyamet hariç diğerlerini seçebiliriz bence.Gerçekten izlerken kıyametimiz oldu bu film.

İkisi hariç, listedeki filmleri seyretmiş; eh, sinemadan da birazcık anlayan bir adam olarak, kısa kısa yazacağım:

TAKVA: Film hakkında bağımsız bir yazı da yazdım. Bence, bizim mahalleden bir öyküyü başarıyla aktarıyor Takva. Finale hızlı yürümesi, bazı karakterlerin yapıştırma kalması dışında, iyi filmdi. Senenin en iyi ikinci filmi bence.

KADER: Senenin, bence en iyi filmi. Oyumu da Kader'e verdim zaten. Demirkubuz, Masumiyet'te anlattığı öykünün başına dönüyor ve buradan "aşk-bağlılık-takıntı" üçgeninin sınırlarını zorlayan "baba" bir film çıkarmayı başarıyor. Diyaloglar, senaryo, planlar... Çok sıkı iş.

İKLİMLER: Nuri Bilge Ceylan'ın kariyerinde ilk kez bir "duraklama" bence İklimler. Grafik, yukarı doğru değil, yatay ilerliyor. Çünkü, Ceylan bu kez, Francois Ozon olmayı deniyor. Öyle olunca da yer yer çok iyi bir film olan İklimler, son tahlilde "Fransız" kalıyor izleyene. Ceylan, "gerçek sorunlar" anlatmayı sürdürse çok iyi olacak.

BEŞ VAKİT: Reha Erdem, seyirciyle pek fazla buluşamayan bu filmiyle; "sıradan şiddet ve ergen olmak" üzerine dokunaklı bir iş kotarmış. Özellikle çocuk oyuncuların başarısı ve "akrep" sahnesiyle akılda kalıcı.

HOKKKABAZ: Cem Yılmaz, birazcık daha sıksa "klişeler padişahı" olarak adını altın harflerle Türk sinemasına yazdıracak. Hokkabaz, evet, "iyi" gibi dursa da aslında pek çok klişeleyle dolu senaryosuyla senenin "kötü" denemelerinden. Yılmaz'ın "sinema adına bir şey yapabilmesi" için öncelikle "şişirilmiş egosunu" düze indirmesi gerekecek sanırım.

ARAF: İyi fikir, kötü uygulama. Yani, kürtajı anlatmak çok iyi fikir, ama Biray Dalkıran bunu etkileyici bir filme dönüştüremiyor. Gene de Dalkıran'ın bundan sonra ne yapacağını merakla bekliyorum.

EVE DÖNÜŞ: "Solculuk" Türk sinemasını ne zaman terkedecek bilemem. Ama bildiğim tek şey Sibel Kekilli'nin oyuncu falan olmadığı. Mehmet Ali Alabora'nınsa gayetle iyi bir oyuncu olduğu. Eve Dönüş mü? Yok öyle bir film bence.

EVE GİDEN YOL: İzlemeden, sadece fragmandan hareketle bir yorum yapacağım: Oryantalizm.

CENNETİ BEKLERKEN: Yazık ki henüz göremedim. Yakında inşallah.

KURTLAR VADİSİ IRAK: Serdar Akar'ın Maruf'tan sonra çektiği en kötü film bana kalırsa. Başyapıtı ise Gemide. Kurtlar Vadisi, senaryosunun zayıflığı, olay örgüsünün gevşekliği ve aksiyon düzeyinin düşük bütçeli Amerikan aksiyonlarının bile çok çok altında kalmasıyla "olmamış" bir film. Zikir ve dua sahneleri görkemli. Billy Zane iyi. Ama Necati Şaşmaz'ı bu işlerden uzak tutmak lazım.

SINAV: MTV kurgusu, komik bir senaryo, iyi oyunculuklar derken; beklentilerinizi düşük tutarsanız paranızın karşılığını alacağınız bir film bence Sınav. Finali çok çok zayıf. Van Damme süprizi çok çok iyi.

KISIK ATEŞTE 15 DAKİKA: Ünlü ismi bol, fikri parlak; ama neticesi berbat.

KÜÇÜK KIYAMET: Okul'u çekenler çekmişti di mi bu filmi? Hızla geçelim.

HAYATIMIN KADINISIN: Tamam. Uğur Yücel de, Türkan Şoray da çok iyiler. Ama sanki Yücel, Şoray'a olan gerçek hayranlığının fantastik filmini çekmeyi istemiş gibi duruyor film. Senaryosu çok göstere göstere. Ama işte Uğur Yücel'in "bir çeşit Orhan Gencebay" olarak döktürmesi bile kalbimizi kazanmaya yetiyor.

DABBE: İyi fikir, kötü uygulama. Japon yönetmenlerin etkisinde kalan Hasan Karacadağ, umarım bundan sonra daha iyi işler yapar.

Ve son söz: Bu sene dikkatimi çeken bir şey var. "Kıyamet, Dabbe, Araf, Takva, Cennet, Beş Vakit" Türk sinemasında alttan alta bir değişimin işareti mi bu kelimeler; yoksa sadece rastlantı mı?

Sevgili Fethi Serhat'ın anketi hem sorduğu soru ve hem de sunduğu şıklar itibariyle çok farklı karşılıklar alacak bir anket. O yüzden cemaat'in işi zor. Kafa karışıklığına hazır olun.

Başarı nedir mesela? Gişe ve hasılat mı, yoksa filmin senaryo, görüntü yönetimi, dramatik yapı, oyuncu seçimi, yapım kalitesi vb diğer spesifik unsurlarının niteliğinin yüksekliği mi? Ve elbette bunların hepsi bir arada yer alarak başka bir anlamı da oluşturabilirler. Yoksa o mu kastedilen? Kuşkusuz bu sorular yalnızca Serhat’ın değil tüm bir cemaat’in kafa yorması ve yanıtlaması gereken sorular olarak dikilmektedir karşımızda.

Sonra şıklar... Farklı türlerde, kimi iddia sahibi kimi yavan filmler var karşımızda. Belki şıkların daha az sayıda olması ve belli kategorilerde o kategoriyi temsil gücüne sahip tek bir filmin seçilmesi araştırmanın seyrini olumlu anlamda etkileyebilirdi. Mesela Araf, Dabbe ve Küçük Kıyamet üçlüsünden sadece birinin o kategoriyi temsil edebileceğini düşünüyorum. Ya da, her ne kadar farklı türlerde de olsalar, Hokkabaz ve Kurtlar Vadisi'nin popüler denebilecek bir kategori içinde yer alması ve birinin kâfi sayılması da düşünülebilir. Böyle olursa ordaki filmlerden yedi-sekiz tanesini direkt çöpe atma gücünü de bulabiliriz kendimizde. Bu kategori meselesini önemsiyorum çünkü benim o on beş film içinde önemsediğim üç tane film var mesela. Senaryo ve öyküsü bakımından Kader'e, görsel gücü ve Ceylan'ın öbür artıları bakımından İklimler'e ve başka çeşitli nedenlerden dolayı da Beş Vakit'e oy vermek geçiyor içimden. Ama birini seçme zorunluluğundan dolayı iki gönlümden geçen iki filme destek olamadım. Çok üzgünüm haliyle :) Öte yandan Serhat’ın sıralamasında ilk beşte yer alan filmden ibaret bile olabilirdi bu anket. Beşten aşağıda olup da elendiği için bıdı bıdı edilebilecek tek film de Kurtlar Vadisi olurdu büyük olasılıkla. Ayrıca öngörülerim beni yanıltmıyorsa bir ay boyunca hiç oy almayacak iki-üç film de olacaktır bu ankette.

Uzatma da neye oy verdin onu söyle be AGU, manipüle et bizi, derseniz, Kader'e verdim tabii ki... derim. Hatta Ceylan severleri biraz daha dellendirmek için şöyle bir öneride de bulunabilirim: Bence ya Ceylan gidip adam gibi öyküler, senaryolar yazan birini bulsun kendine ve onları filmleştirsin, çeksin ya da Demirkubuz falan gibi, anlatacak bir şeyleri olan yönetmenlerin dertlerini daha iyi anlatmalarına yardımcı olsun elinden geldiğince, görüntü yönetmenliği falan yapsın mesela.

AGU

İsmail Kılıçarslan Bey'in Hokkabaz filmi hakkındaki "kötü" eleştirilerine katılmıyorum. Evet Cem Yılmaz eskilerin enaniyet dedikleri şişirilmiş egosunu yenerse... Çok daha iyi filmler yapar ki burada ki "çok daha" vurgusu aslında Hokkabaz'ın iyi bir film olduğunu anlatmak içindir.
Ne derseniz deyin Cem Yılmaz Türkiye'nin hala en iyi komedyeni ve beni güldürmeyi başarıyor. Belki "bizim" farkında olmadığımız acayipliklerimizi çok iyi yakalıyor olduğundan böyledir. Aslında bu biraz da kanatmıyor değil beni. Ama Yılmaz bizi, bizim komik olmasına rağmen farkında olmadığımız her şeyi koyuveriyor önümüze.
Ama Yılmaz'ın "G.O.R.A."sına ihtiyaç bırakmayacak bir film olduğu ortada Hokkabaz'ın. Hele ki yeni konan -Özlem tekin haricideki- karakterleriyle...

-Eve Dönüş
-Küçük Kıyamet
-Araf
-Eve Giden Yol: 1914
-Küçük Kıyamet
-Kısık Ateşte 15 Dakika

Yukarıdaki şıklar oy yetersizliği nedeniyle anket dışı bırakılmıştır.

Bence en iyisi Babam ve Oğlum'du. Aylarca gösterimde kaldı. İzleyen bir kere daha izledi. Acıları gerçeklerle yansıttı. Beğenilesi bir filmdi velhasıl.

Daha sonra da KV Irak gelir. Salt film olarak bakıyorum tabi, diziyle ilgisi bakımından bakılamayacak bir filmdi çünkü. Güzeldi, hoştu, içimizin yağları eridi :)

Kurtlar Vadisi; dizi döneminde toplumun keskin virajlarını törpüledi.

Sözümona kahramanlar; devlet için çalışan, astığı astık; kestiği kestik mafyamsı tiplerdi. Ve her icraatları toplum tarafından oley tezahuratlarıyla alkış gördü. Her infaz bir seramoniyi andırıyordu. Her seramoni sistemin onore edildiği bir perdeydi. Her perdenin üzeri kanla kırmızıya boyanıyordu.

Kurtlar Vadisi gerçekleri yansıtan bir projektör değil, aktörlerin politik bir kurguyla seçilmiş olduğu, kırmızı renkli bir arena peleriniydi. Avlar, pelerinin ahengine kendisini kaptırsın veyahut kaptırmasın, her halükarda beyninin/belleğinin ortasına kılıç darbesi yemeye mahkumdu.

Ve bu tutuklu senaryo amacına ulaştı. Şöyle ki; Kurtlar Vadisi dizisi perdesini kapatırken toplum tarafından ayakta alkışlanarak finali kazandı.

Sonuç olarak; devletlü krallar, açılacak kulvarların önüne setleri çekerek zihinlerdeki pıhtılaşmaları durdurdu. Beyine artık pompalanan kan değil, Kurtlar Vadisiydi.
Toplumsal bazda gerçeklerden ır(m)ak'laşma hali, şelale boylarına doğru hızla yol almaya devam etti.

Derken;
Kurtlar Vadisi karakutudan çıkarak sicil dosyası kabarık olan bey/az perdeye aksetti.

Toplumun düşünüşlerini, öfkesini, içsel hezeyanlarını şırınga şırınga sinema koltuklarına akıttı.
Sinema kapılarından her çıkan birey ''işte, işte ben bunları söylüyordum'' cümlelerini heyecan kabına sararak gözlerine düşürüyordu.
Gözlere düşen bir daha oradan çıkamadı ve gerçekler popülist bir duyuma çevrilerek, tüketildikten sonra her tüketim maddesi gibi ait olduğu yere gönderildi. Irak, ırak bir popülist gündem olarak dün-demleştirildi. Hergün hayatını kaybeden yüzlerce insan akıllarda sadece beyaz perdedeki ölüm sahneleri olarak yer etti.

Ez cümle;

Daha önce de cereyan ettiği gibi,
Kurtlar Vadisi Irak(laştırdı)

Zemheri Edebiyat

kurtlar vadisi ırak;

filmden çıktıktan sonra artık bizimde bir ''gece yarısı ekspresi''miz var dediğim film..

bu bile heyecan vericiydi..

tercih meselesi elbette ama listedeki filimleri filim olarak bile kabul edesim gelmiyor-kurtlar vadisi ırak hariç-evet bu önyargıysa,ki yalnızca benim önyargım olsun ,türk flimleri (bence)güzel değil sonucu çıkıyor.

babam ve oğlum filmini sevmiştim ,filim müzikleri de kayda değerdi ya diğerleri??

eğer listede babam ve oğlum filmi olsaydı onu seçerdim.ben filimde insanın mental süreçlerini izlemeyi seviyorum. insan,zaman,anlamak,anlaşılamamak ve duygular gibi mental süreçleri kapsayan belki çoğu aksiyonsuz filim karesi hitap ediyor iyi filim anlayışıma.bazen bir filmdeki sessizliği bile seviyorum:sessizliğin bile söylediği çok şey olduğunda.