Yeni yeni uyanmakta şehir. Taksim Meydanında önceki gecenin pisliğini temizlemek için uğraşan isimsiz, olup olmadığı belli olmayan bir maaşla evini geçindirmeye ve çocuklarına iyi bir gelecek hazırlamaya çalışan, çocuklarının içinde bulunduğu durumu düşünüp de sabahı sabah eden insanlar. Gecenin dördünde evden çıkıp bizi işyerlerimize taşımak için çalışan otobüs şöförleri kendilerinden beklenmeyecek bir enerji ile işlerinin başındalar sanki. Ben yeni kalkmış işime gitmek için durağa ilerlerken acaba onlar kaçıncı seferlerini yapıyorlar diye düşünüyorum mütemadiyen.

Otobüse binip başımı cama umarsızca yaslayıp hiçbirşeyle ilgilenmiyor gibi görünmeye uğraşıyorum. Saat altı buçuğu vuruyor. O anda görüyorum Onu. 18-20 yaşlarında sabahın o saatinde elinde kağıt mendil paketi ortalıkta dolaşıyor. O yokmuş gibi davranıyor herkes. Her hareketinden akli dengesinin yerinde olmadığı anlaşılıyor. O anda inip elindekilerin hepsini almak, konuşmak, hikayesini baştan sona dinlemek istiyorum.

Aklıma sadece senaryolar geliyor.

Oğlunun sırtını sıvazlayıp eve üç-beş kuruş ekmek parası getirmesi için gönderen çilekeş bir anne düşünüyorum. Hayatın yükünü omuzlarında taşıyan, sıkıntılarla dolu bir hayatta çocuklarına istediği gibi sahip çıkamamanın acısını derinlerinde hisseden acıya, kedere, sıkıntıya müptela bir anne. Belki de hayatının hiçbir döneminde istediklerine sahip olamamış, sürekli yetinmek zorunda kalmış bir kadın. Yaşadığı evi de düşünmeden edemiyorum tabii. Tek göz odada kimbilir kaç kardeşi ile yaşıyordur. Tahmin edemiyorum kaç kardeş olduklarını. Aklımda sadece kadının oğlunu ümitsiz bir tavırla yolcu edişi kalıyor.

Bir senaryo daha canlanıyor kafamda; Türk filmlerinden kalma. Gaddar babasının gece sarhoş gelip sabahın o saatinde eve para getirmesi için eline kağıt mendil paketini verip yolladığı sahne canlanıyor kafamda. Kim bilir kaç yıldır bu şekilde devam eden bir hayat. Belki de böyle geçen bir ömür.

Sürekli yinelenen ve sorunun asıl kaynağı gibi gösterilen, çözüme gidilmesini engelleyen bir yanı daha var bu gençlerin bu şekilde sokaklarda mendil satma sebebi olarak gösterilen. Anadolu'dan bu iş için özellikle getilmiş olmalarından ve şebekelerin elinde sömürülerek zorla bu işi yapıyor olmalarından bahsediyor haberler sürekli. Çok küçük bir kısmı bu şekilde bir zulüm ve eziyet görüyor olabilirler ama bunu o çocukların tamamının bu şekilde bir zorlama ile yaptıklarını düşünerek onlardan yüz çevirmek bana hiç insanca gelmiyor açıkçası. Her soruna yaptığımız gibi aşırı derecede vahim bir konuma yükselterek içinden çıkılmaz bir halde dev yaptığımız sorunu çözecek bir kahraman beklememeliyiz artık.

Onlar o kadar içimizde, bizden, Sefiller'in Jean Valjean'ından, Şeker Portakalı'nın Zeze'sinden daha gerçek. Zaten kararmış olan hayatımıza bir kara leke de Onlar sayesinde eklenir.

Çok felsefi yorumlar yapılabilir aslında. Eğitim olmadan çözülmez, bu kafayla bir yere varılmaz, sistemin değişmesi lazım önce denebilir. Sorunlar büyütülerek, korkunç maskeler ardına gizlenerek çözüm üretmekten kaçılabilir. Hatta bunu ilerletip vicdanlarımız bile rahatlatılabilir.

Hayatında bir kere gerçek manada aç kalmamış insanlar onların sattıklarından almayın dahi diyebilirler. Yine hayatında açlık görmemiş olanlar tutarlar bu öğütleri.

Acıma duygumuzu yok etmeye çalışan acımasızların bizi dayanışmadan ve yardımlaşmadan uzaklaştırmasına seyirci kalmak, başkalarının yaptıkları yanlışları referans alarak hareket etmek, gözümüzün önünde yaşanan acılara ve sıkıntılara elimizi uzatsak çözecek kadar yakınken fütursuzca yanından geçip gitmek, elleri cebinde ıslık çalmak.... Bunlar gerçekten çok kolay. Bir şekilde vicdanımızı da rahatlatabiliriz. Gerçekten de yapabilir miyiz?