Denizi düşün!

Kabaran dalgalarıyla önüne geleni yutan öfkesini… Durulduğunda insanı içine çeken derinliğini… Ay’ın şavkı vurunca gövdesine şairleri lal eden güzelliğini… Gecenin karanlığıyla gözden kaybolan, seherin sessizliğinde kayıklarını kıyıya çeken balıkçıları… Bünyesinde barındırdığı yılanları, çıyanları, ahtapotları, köpek balıklarını, yunusları, balinaları, bozcamgözleri, kirpibalıklarını, Anglerfishleri, salyangozları, yengeçleri, çer ve çöpleri… Irmakların kıvrım kıvrım yol alarak bir sevgili gibi bu bedende yok olduklarını… Güneşin kızgınlığıyla azalan, bulutun ağlamasıyla artan miyarını… Musa’nın asasıyla ikiye ayrılıp yol açmasını… Yunus’un sırlı yolculuğuna ev sahipliğini… Küçücük bir taşı dibine çekerken, koca gemilerle yapılan yolculukları…

İnsan ne kadar da denize benziyor! Rahman’a tam teslimiyet halinde derin bir bilgelik yansıyor çehresine. Öfkesinin esiri olduğunda kabaran dalgalar gibi ne kadar güzellik varsa hepsini yutuyor. Uyurken korunaksız zavallı iken, uyandığında azman bir canavar olabiliyor. Gaflette iken bir dağdan daha güçlü, bir denizden daha derin olduğuna inanıyor. Evet, insan bir denizdir! Ama Allah’ın kendisine ikram ettiği bilgi sayesinde bir denizdir! İçinde ne kadar çer çöp barınsa da, Yaratıcının Settar ismi kerimiyle görünmüyor. Baktığında gözlerin sürura erdiği bir güzelliği temsil ediyor. Peki, suyu çekilen deniz, geride ne bırakır çerden çöpten başka?

Denizi düşün!

Bir sıhhat nefes bulmak için hastane kapılarında şifa ararken içine düştüğün zavallı halinle sağlıklı insanlara nasıl da imreniyorsun! Sıhhatliyken hastaların yaşadığı sıkıntılardan haberin var mıydı? Yürürken attığın çalımlarla kuşları ürkütüyorsun, ama kendi suyunu tükettiğinin farkında değilsin! Suyu kuruyan bir ağacın yakıt olarak insana hizmet ederken, suyu kuruyan insanın hiçbir işe yaramayacağını düşünmüyorsun! İşine geldiği zaman en ustaca yaltaklanmayı hissettirmeden yaparken, sana muhtaç olana en tiksindirici şekilde yüz çevirirsin. Neyin peşindesin? Kelimeler kurşununu beynine eritirken sükûtun derinliğine gömülmüyorsan vah sana! ‘Ben lal oldum, lallığımla Rahman’a daha yakın hissediyorum kendimi’ diyorsan tamam; yok, seni boğan kelimeler altında hala dibi delik bir kazan gibiysen vah sana! Kime ne veriyor, kimden ne alıyorsun? Kendini dinlediğinde bir kuş tüyü kadar hafifleyebiliyor musun? Rüyanda meleklerle el ele tutuşabiliyor musun? Hep istiğna hali yaşayarak insanları böcek gibi görüyorsan Allah sana hidayet nasip etsin!

Kibriyle bir dağdan daha yüce, bir denizden daha derin olduğuna inanan insan, hangi mevki ve makamda bulunursa bulunsun aslında suyu çekilmiş, içinde ne kadar işe yaramaz şeyler varsa ortaya çıkmış zavallıdır. Seçmenin oyuyla Milletvekili olmuş kimsenin yapması gereken kendisini seçen insanların beklentilerine cevap vermektir. Çocuklarına ekmek yedirmek için bütçeden maaş alan öğretmenin öğrencisine karşı mesuliyeti, bilgi ve görgüsünü artırarak onun en güzel şekilde yetişmesi için çaba göstermektir. Bir yazarın vazifesi, yazdıklarıyla okuyucunun zihnine ‘cevabı bir ömür süren’ sorular bırakmaktır. Milletvekili seçildikten sonra seçmeni unutursa, öğretmen öğrencisinin geleceğini düşünmezse, yazar okuyucusunu kelime oyunlarıyla aldatırsa havaya zararlı gazlar boşaltarak denizin suyunu azaltan kimsenin yaptığından ne farkı kalır?

Ey deniz!

Ey kendisine geleni çoğaltan, kusurları örten, arındıran! Ey derinliğinde yüzmeyi göze alamayanları kıyısından kovmayan! Ufkuna dikilen gözlerimize derinliğinden kat! Kabaran dalgalarınla nefsimizin kötülüklerini yut! Her koldan çağıldayarak sana koşan ırmakların sakin ve kararlı yolculuklarıyla birlikte Sevgiliyle buluştur bizi.