Öyle dudak bükmeyin; çok abartmışsın demeyin Gencebay'ı, dinlediğimde bir hal olurdum inanmazsınız ama 6 yaşımdan beri.

Kim ne derse desin müzik devidir benim gözümde, emin olun Bach neyse o da odur. Onun müziğinde benim imgelediğim bir hüzün vardır. Takip edenler bilir 1982'ye kadar yaptığı müzik hem hüznün kıvamını aristokrat bir duruşla ajite etmeden verir, hem de Kemanı sazı klarneti ve onlarca enturmanı büyük bir titizlikle harman eder. Bir çok eseri klasik olacak niteliktedir.

Çocukluk heyacanımı besleyen bu adamın silüetini Ankaranın Cem sinamasında ilk gördüğümde büyünce ince bıyık bırakacağıma söz verdim ve iyi bir adam olacağıma. Babama -ki bir sanat müziği hayranıydı o zamanlar- albümlerini aldırmak için yaptığım eziyet bir tarafa o yaşta bir çocuğun bu denli bir ıstırap insanına meyletmesine şimdi şahsım bile hayret ediyor. Ama iyi idi hem de çok iyi. Piyasaya düşene kadar var olmak için kendini inkar etmeye başlayana kadar. Şimdi ne kadar ben efendi sanatçıyım tavırlarını takınsa da eksik olan bir şey var ya da fazla olan bir şey; cilalı ayakkabıları parlak takım elbisesi ile odama astığım afişlerinden farklı duruyordu artık. En büyük emeli olan TRT'ye çıktığında da hayal kırıklığına uğramıştım ama bir yarışmada yanında bulunan adı her ne olursa olsun elitlerin sanatçılarına ya da sanat putlarına gösterdiği gereksiz ilgi değişen toplumun değişmeyen tokadı olarak bir daha patladı idrakimde.Tıpkı çizgili pijamanın bir dizide yeniden gündeme gelmesi gibi sahte bir varoluş biçmi halindeydi, bıyıkları kalınlaşmış tavırları burjuvalaşmış imkansız eriten aşklardan sıyrılmış ya evde yoksan ifadesinde bir şaşkınlık ve gelin canlar bir olalım samimiyetsizliğinde oturuyordu kerameti kendinden menkul divanın yanında. O çizgili pijamanın içindeki adamlar sokaktaki bir gürültüye çıkar veya komşularının hastalığına koşar, ne bileyim evlerinin önünde çocuklara aynı pijama ile tornet ya da uçurtma yaparlardı. Güvercin uçururlardı, ağlarlardı, gülerlerdi, maç için kavga ederler, akşam olunca barışırlardı. Keramet pijamada değildi yani adamlardaydı. İşte o vakitlerin akşamıydı Gencebay sevenlerin kalplerindeki heyacandı, umutsuzların ümit kutusu, dertlilerin tütünü, nişanlı kızların asker yolu gözlemesiydi, memur babaların geçim sıkıntısı hatta köyden kente geçişin arada kalmışlığıydı . Ama her kim için ne ifade ediyorsa hep iyi bir şeydi, adı konmamış kitlesi vardı. Onun bunu hedeflemediğini şimdi anlıyorum ama o zaman emin olun bu böyleydi. Hey hat keramet o ince bıyıkta da değilmiş.

Aslında kaybedilen şeyin ne olduğunu göstermesi açısından yine bir misyon yükleniyor Gencebay . Artık çaresizlik içinde kıvranan aşıkların olmadığı bir dünyada Leyla ile Mecnun gibi şaheser üretmenin anlamı da yoktu ya da heveslerini aşk adında kısaltıp cebe sığan telefonlara kısacık mesajlarla gönderen sevdaları bile fast food tadında pratik olmuş bir gençliğe "Kaderimin Oyunu" gibi uzun uzaya dev melodiler bırakmak da belki anlamsızdı. Eğer bir çocuğun gönlünü almayacaksan mahallenin amcası değilsen işte do-re-mi pijaması neyine yetmiyor diyordu hayat bize. Gizliden büyüttüğü sevgisini kaçamak bakışlarla muhatabının gözlerine çivileyen bir şöförün yerini müşteri kapma telaşında yevmiye kurbanları almıştı işler nasıl diyene şükür cevabı yerine cari açık dengesinin piyasaya olumsuz etkilerinden ve bunun gayrısafi milli hasılaya yansımasından dem vuran bu şöförlere İsmail YK bile fazlaydı gürültü olsunda müziğe lüzum yok. Herkesin zalim olduğu bir dünyada mazlumlara yönelik müziği kim ne etsindi. Gencebay derisini bıraktı ŞİMDİ ÇAKKIDI ÇAKKIDI OYNAŞANLARIN OYNAŞMALARINA ALKIŞ TUTANLARIN benimkisi gibi bir çocukluk yaşamayacak çocukların lanetleri ile karşılacaklarından eminim .
Bir şarkısında şöyle diyordu:

Ufka uzanan yolu sana gelen yol sanıp
Kendime güldüğümü nereden bileceksin
Dün buzdan bir dağ iken hayaline aldanıp
Birden çözüldüğümü nereden bileceksin

Eminim bu aldanmamı ve çözülmemi bilmeyecek Gencebay, her ne olursa olsun çocukluğumdaki adam olamayacak bunu umursamayacak bile, belki çocukluğumda da öyle bir adam değidi ama öyle inanmak istiyorum, bu da benim oyunum olsun.