Ayni kaygilari paylasiyoruz. Oturdugumuz yerde hafakanlar basiyor bizi, dogru. Ne güzel yazmissiniz Ümit Demir'in yorumuna cevaben. Ama yorumunuzla yaziniz arasindaki mesafenin uzak oldugunu düsünüyorum.

"Bu kentin en ana caddesi bile varos…" gibi çok güzel ve mânidar bir ifadeyi yazan bir kalemden daha güzel bir son bekliyor insan. Ben de bu kentin sokaklarinda, zamaninda yolda yürürken çok küfür ettim. Ama aynı kentte nefes alıp da sükûn eden çok insanın olduğunu unutmamalı. (Bize mesaj verir gibiler). Anladim ki düzelecek bir sey yok; nefsimden baska. Yani, sunu diyorum. En iyisi "Kusurlari örtmede gece gibi ol"maya çalisalim diye düsünüyorum. Ya da sesimizi yükselteceğimiz çok yol varken neden küfür ?

Ve söyleyiste / ifade etmede bir sorun var savunmasindayim.

"Müslüman olmak o kadar güzel bir sey ki. Kemiklerimde hissedebiliyorum artik müminligi. Cigerlerimdeki sorunlar yavas yavas bitiyor. Benim dünyama ait olmayan hiçbir seyin ehemmiyeti yok…"

diyen birisinin

"Yakisikli delikanlilar, göbegi açik kizlar artik kendi hayatlarini yasasinlar. Gözlerine bakarak içlerindeki gururu asilayacak baska birilerini arasinlar. Küçük daglari ben yarattim edali yürüyüsleriyle kaldirimlara meymenetsizlik akitsinlar…"
"göbegi açik kizlar kendi hayatlarini yasasinlar…"

demesi dogru mudur ? Ya bunu söyleyip bir kenara çekilmesi ?
Sunu söylemek daha uygun olmaz mi:

"Bir hayat vardir. O da Islam ahlaki ile islenmis bir hayat. Degil mi ki ilim bir noktaydi, onu cahiller çogaltti…"

Herkes kendi hayatini yasasin demek, sizin küfrettiginiz kesimin sloganidir. Bugün özgürlügün (!) geldigi acinasi noktadir. Kisiye göre demokrasinin sasali fotografidir.

"Haci amcalar, komsu teyzeler sakallarima gülsünler. Solcular eylem yapsinlar, komünistler gazete satsinlar… Basörtülü kizlar eteklerini kisaltsinlar, rengarenk giyinsinler…."
"Ben küfretme hakkimi kullanmak istiyorum…"

Evet, herkes istedigini yapsin. Ben isime bakarim diyorsunuz. Diyorsunuz da, o zaman küfretme hakkini kullanmaniz tutarsizliktir diyorum. Eger deseydiniz ki, "Siz her türlü rezilligi yapiyorsunuz ya, iste ben de küfretme hakkimi kullaniyorum…" o zaman olurdu.Yazinin ana fikri bu cümlede sakli diye düsünüyorum.

Dedigim üzre, ifade ediste bir sikinti var. Ne ki, yine de küfretmek onlara yakisan bir sey. Kolay iştir.

Ve aslinda böyle bir hak var mi bilmiyorum. Yani insan küfretme hakkını kendi kendine veriyor sanki. Allah (c.c.)'in bize böyle bir hak verdigini hatirlamaz bu gönül. Sadece zulmedenlere karsi gelinmesini söyler. Hele ki Suara sûresi bu konuda güzel bir emsaldir. Yani usulüyle. Küfür bile söylenecekse usulüyle söylenmeli. Imâ ile. Hem alnimiz secdeye degecek, hem de küfredecegiz. Ya da bu hakkimizi (!) kullanacagiz. Katilmiyorum. Ya da "Katilmiyorum" demek bile aslinda "böyle bir sey olabilir"i de beraberinde getirir. Yanlis diyorum.

"Allah'in koydugu sinirlari hiçe sayan insan, hayati ne kadar anlamsizlastirdiginin farkinda mi acaba? Allah'la aramiza koydugumuz her mesafe, insanligimiza vurdugumuz darbeler…"

Bir yanlis ifade daha. Insan dedigimiz ân içine kimleri aldiginizi düsündünüz mü : Herkesi. (Evet, iyi niyetlisiniz ama yazinizin da bitmedigini düsünüyorum. )Allah'in koydugu sinirlari hiçe sayanlara insan denmez, diyorsak hitabimizi onlara yapalim. Insan deyip kestirip atmayalim.
"Allah'in koydugu sinirlari hiçe sayan, insan oldugunu düsünen bir takim mahluklar.." pekâla olabilir.
Ve
" Insanlarin söylediklerine itibar etmek piçlestiriyor bizi. Kalabaliga karistikça piçlesiyoruz…."
ifadeniz…
Ne olur kusura kalmayin ama, samimiyetle söylüyorum : Ironik bir hal almis yaziniz. Hangi insanin söyledikleri? Onu belirtiverin lütfen. Evet, herkesi kastetmiyorsunuz ama inanin yaziniz tamamen herkese, daha vahimi "bize" hitaben yazilmis bir havada. Özneye ugradiginiz yok. Ben koyayim özneyi ve diyeyim ki : Kalabalik midir gerçekten onlar ? Ve piçlesen kalabaliga karisan midir, kalabaliga karistirilan mi ?

Selamlar, sevgiler

not.
daha anlaşılır olacağını düşündüğümden 2.yorumumdur. bilginize...

Evet yorumları tekrar okudum fakat benim söylediklerimin biraz daha farklı bir versiyonunu gördüm. Bence zorluğu görünce pes etmek insanı öldürür. Halbuki ben mücadele yanlısıyım. Her zorluk karşısında küfür savurup kenara çekilme yanlısı değilim. En zor şartlarda dahi kalbinin ve bileğinin var gücüyle direnme yanlısıyım. Kusura bakmayın ama bu yazı mücadeleyi ve direnmeyi reddediyor, kolaycılığa yöneltiyor bizi. Kendi yazınız olduğu için bunu kabul etmek istememeniz doğaldır fakat tarafsız bir gözle yazınızı okursanız göreceksiniz. Sağlıcakla...