Günümüzde teşhir edilmeyen hiçbir şey kendini varlık alanında göstermiyor. Vitrinde olmak değeri olan tek şey gözüküyor. Hangi düşünceye ya da inanca sahip olursak olalım mutlaka kendimizi göstermemiz gerekiyor. Kimsenin kenarda köşede kalmaya tahammülü yok. Kendini saklama ve göstermeden yaşama zamanımıza uygun bir gerçeklik olmaktan çıktı artık.

Vitrinde olmak isterken başka gözleri kendimiz üzerine çevirmek, izlenmek ve fark edilmek istiyoruz. Gelir düzeyimiz ne olursa olsun paramız kadar kendimizi bu işe adıyoruz. Biraz paramızın olması bile kendimize yakışanı bulmaya, varlığımızın albenisi güçlendirmek istemeye yetiyor. Güzel ve gösterişli görünmek isterken de bizi izleyenler üzerinde iktidar kurmak ve baskı oluşturmaktan başka derdimiz yok.

Bu çaba hepimizi rekabet içinde olduğumuz çevreye karşı da değişken yapıyor. Fark edilmek için başka olmak gerektiğini düşünüyoruz. Değişmezsek bakışların bizden sıkılacağını, sıkıcı bakışlarında vitrinde hayranlıkla izlenmeyi bekleyen bizleri üzeceğini zannediyoruz.

Gösteriş kaygısı içinde her birimiz kendini belli etmenin ve değerli göstermenin, görünmenin savaşını verirken, sermayenin ürettiği lüks ve gösteriş şablonlarının da kölesi oluyoruz. Bu kölelik de dışarıdaki bakışlardan bizi korumayı başarırken, gerçeğimizden kaçmayı, durmadan değişen maskelerimizle özgünlüğümüzü yitirmemize neden oluyor. Var olmak için derdine düştüğümüz, kendimizi beğendirme çabası da bizi teşhirci yapıyor.

Modern zamanlarda ruhların derinliğinin yok olması ve mistik olanın olgusal dünyada ki karşılıksızlığı güzellik gerçeğini de nesneleştirdiği için güzellik duyumsaldır artık. Görmenin, işitmenin, dokunmanın birlikte bütünselliğidir. Güzelliğin algılanışı ve güzelliğin kendimiz tarafından bu şekilde sunumu ruhları boşalmış bizlerin tatmin olma biçimidir aynı zamanda. Mutluluğun başka tarifi de değersizdir.

Dolayısıyla modern birey gösterişle kendini sunarken olumladığı yada olumlanacağını düşündüğü ne varsa teşhir ediyor. Kendisini izlettirmek ve izleyenin bakışlarını çalarak kalbine inmek, varlığını olabildiğince gürültüye dönüştürmek istiyor. Bunu isterken de kendini izleyenleri kışkırtması gerekiyor. Düşüncelerinin, planlarının içine kışkırtıcılığı ile öyle bir dalmalı ki teşhir ettiği şeyle kendini izlenmeye alsın ve siz teşhir edilen şeyle hayaller dünyasına dalıp giderken oda amacına imkân bulsun.

Sunulan şeyle oluşturulan arzulanma bizden, insan olma üstünlüğümüzü kısıtlayıcı fetişist saplantılara da yol açıyor. Bu saplantıların bizde bıraktığı özenti doğal olarak bizimde arzunun nesnesine dönüşmemizi sağlıyor ve vitrinde olmayı doğal hakkımız görüyoruz. Buda, biz zavallıları zamanın geçerli beğenisini yenileyerek üreten sermayenin ve estetik algılamayı sağlayan tasarımcının eline düşürüyor.

İstemenin kendisi bu zamanda fetişist bir durumdur artık. Eşya ile aramızda bu sağlanmadığı sürece ona sahip olmak mümkün olmuyor. Fizyolojik ihtiyaçların giderilmesi biz modern insan için yeterli olmuyor. İhtiyaçlarımız kendini gösterme ivmesi içinde muğlâklaşmış, sermaye ve onun kurduğu iktidar tarafından üretilen bir gerçeklik olmuştur. İhtiyacın objesi kendini göstermek ve bunun için teşhir eden bireye öyle bir sunuluyor ki, obje bir nokta olmaktan çıkıp anlamlar yüklü bir ideale dönüşüyor. Kendimizi örtecek kumaş parçası yerine bir hayal satın alıyoruz.

Ticari kapitalimiz atomize ettiği birey gösterişle oluşturduğu sanal aidiyetler içinde kendini ifade ederken yalnızlaşıyor ve ruhlarındaki boşluğu da vitrinlerden çalıyor. Şatafat, kendimize sahip olduğumuz şeyle tapınma ve bunlarla başkalarına hükmetme insanlık illeti olarak her birimizi arkası gelmeyen bulaşıcı belalara sürüklüyor.