babam.. hep benimmiş sandığım, hep ayakta olucak sandığım babam.. insan olduğunu unuttuğum, hep kendimi hatırladığım gözlerine bakınca... daha çok şiirler yazılmalı babalar için...

ben de hep geciktim severken babamı...

Annem ve Babamın aile hayatlarının farklılıkları arasında sıkışıp kalmış, hep anne tarafıma meyyal bir duruşla, hayatının içinden değil karşısından baktım babama. o kendini öğrencilerine adamış, inandığı davaya hizmet etmeyi hayatının ilk işi olarak görmüş ve bu yüzden ailesini farkında olmadan ihmal etmiş bir adam. yine de hep sevdi beni biliyorum. ben de sevdim ama hakettiği gibi değil.

ömür boyu hapis istemiyle yargılanırken ben uzaktaydım, tatillerde geldiğimde ise yine gülümseyen bir yüzle karşılardı beni. sanki yargılanan o değilmiş gibi.

şimdilerde Ankara'nın inançtan en yoksun semtlerinden birinde din kültürü öğretmenliği yapıyor, sınıfında yarışmalar düzenleyip, çocuklarını ödüllendiriyor. önceleri kıskanırdım, artık öğrencilerine vereceği hediyeleri ben paketliyorum vaktim oldukça...

babam, öğrencilerinden hep kıskandığım babam... Onları hep daha fazla sevdiğini sandığım babam. Evet, belki onları daha çok sevdin ama hakettiler onlar sevilmeyi. onlar da seni gerektiği gibi sevdiler çünkü. Okul yıllıklarına,
-..... öğretmenimiz öğretmen olmasaydı, ne olurdu? sorularında; senin adının karşısına melek yazdılar babam...

ben anlayamadım seni sanırım, annem anlayamadı; biz, ailen anlayamadık seni... bizden başka herkes anladı...

gecikmiş de olsa söylüyorum babacığım, seni çok seviyorum... Ama hala yüzüne değil, arkandan söylüyorum. seni ilk gördüğümde, yüzüne söyleme sözü vererek...

İnsan eşref-i mahlûkattır, derdi babam
bu sözün sözler içinde bir yeri vardı

Babaların sözleri evlatlar için böyledir şüphesiz, o sözlerin yeri ayrıdır sözler içinde...

Tokat
aklıma bile gelmezdi
babam onbeşli olmasa

Babanın attığı tokat bir vesileyle hatırlanır hep, bu vesile bir şiir de olur elbet...

Meyan kökü kazarmış babam kırlarda
...
oysa her gün
merkep kiralayıp ta kazılan kökleri
Forbes firmasına satan
babamdı

Fedakardır babalar, geçim yükü evin direğindedir, gün gelir, dile gelir...

belki ruhların gölgesi
düşer de marşlara
mümkün olur babamı
varlık sancısıyla çığırmak

Mümkün olur mu gerçekten, ya varlık sancısı da neyin nesidir?
Yoksa kelimelerin içinde midir?..

Hayat
dört şeyle kaimdir, derdi babam
su ve ateş ve toprak.
Ve rüzgâr.
Ona kendimi sonradan ben ekledim
pişirilmiş çamurun zifirî korkusunu
ham yüreğin pütürlerini geçtim
gövdemi âlemlere zerkederek
varoldum kayrasıya Varedenin
eşref-i mahlûkat
nedir bildim

Babalar der, güzeli der, hayatı söyler, sonra şiir olur hayat, düşer...
Tıpkı bir tohumun toprağa düşmesi gibi...

Ve bilir insan...

Selam ve muhabbetlerimle...

... Mutluluk anlamaktır, anlam aktır...

"ben babamın çocukluğuyum" dizesinin çok fazla tekrarlanmış olması aman bu şiire bir basitlik görüntüsü sunmasın.

güzel satırlardan çok güzel duygulara teşekkür ederim bende.