Parktayım.. ne varsa artık parkta! Cıvıldayan çocuklar eksikliğimi artırmaktan başka bir işe yaramadı oysa.
Ahmet, ‘vardır bunda da bir hayır.. üzme kendini’ diyor ama, beni avutmak için söylemediğinden emin olamıyorum. Beklemediğim bir yanıt almaktan korktuğum için samimi olup olmadığını soramıyorum da.
Zor.. çok zor! Onca yıl hazırlık yap, kısmetini bul ve evlendikten sonra çocuğunun olmayacağını öğren.
Ha kolu olmayan insan, ha çocuksuz aile.
Olmayan çocuğunun eksikliğini taşımak nasıl bir şeydir bilir misiniz siz!
Çolak olmak gibi aynı. Bir uzvun eksik. Tamamlanamamış bir boşluğu dolaştırırsın yanında. Kolun var ama şeffaf. Sıfatıyla tezat teşkil eden bir ağırlığın yükü çöreklenir ruhuna. Her yere onunla birlikte gidersin. Ve her aklına geldiğinde, kendi içinde taşıdığın o boşluğa basarak uçurumdan aşağı yuvarlanıverirsin. Uzuvlarını toparlamaya çalışırsın sonra. Normal bir aile saadeti yerine, başkalarını seyredip gıpta etmek düşer senin payına.
Çocuk, eksiğin demektir. Birinin sana ‘anneciğim’ diyemeyecek olması ise hiçbir zaman tamamlanamayacağın manasına gelir.
Çocuklu kimselerin bakışlarından, eksikliğini ünleyen manalar devşirsin bu yüzden. Bir kötürüm gibi tutulup kalırsın hayatının ilkbaharında.
…
İlkbahar deyince geldi aklıma. Çiçek açıp da meyve vermeyen ağaç gibi aynı. Gözden düşersin.. kendi gözünden.. akar ve erirsin. Anne olamadığın için kadın olduğunu dahi bilemezsin. Anne olmadan tamamlanamazsın çünkü. Hayatına anlam katacak cümledeki tek eksiğin ‘anneciğim’ dir.. ve sen, o cümlenin hiçbir zaman tamamlanamayacağını düşünürsün.
Yanımdaki bankta oturan şu kadın öyle mi ya! ne kadar mutlu. Biraz abartmış olabilirim ama en azından huzurlu olduğu kesin. Tastamam olmuş. Önünde duran çocuk arabası her şeyi açıklamaya yetiyor. Çocuğu eksiğini tamamlamış çünkü.
Kıpır kıpır.. her hareketi o boşluğun içine doğru. Çıkardığı sesler insanın tüm sıkıntısını alıp götürür onun. Altlarını temizlenirken dahi gıpta ile bakıyor insan.
…
O huzur dolu yüzüne başımı çevirip, gözlerimi gözlerine dayayarak ‘benim çocuğum olmayacakmış’ diye haykırmak geliyor içimden. Bunu yaparken başımı önüme eğip, kısık bir ses tonu kullandığım için kendime acınmasına neden olmak istemiyorum.
Ne fark edecekse sanki. Hepsi aynı şey. Ben acınmasını değil çocuğumun olmasını istiyorum sadece. Ona süt vermek.. öpüp koklamak. Büyüdüğünü görmek istiyorum, ama nafile.
Oysa o benim gibi değil.
Şu oynayan büyük çocukları seyrederken ikbale dair hülyalara daldığı nasıl da belli.
Elimi uzatıp kucağıma almak istesem vermeye dahi kıyamaz.
‘Benim çocuğum olmuyor.. sizinkini sevebilir miyim’?
Kocaman bir ‘hayır’ sana!
Çocuğu olmayan insanların ruhi problemleri olur tabi.
Çocuğa karşı duyduğu özlemden dolayı göz koyup, kaçırmaya dahi yeltenebilir.
Ara sıra beni gözetlemesinden belli.

Çocuk ağlayınca nasıl da tedirgin oluyor.
Keşke benim de olsa. Ve ağlasa.. ve ben onunla ilgilensem.
Uzun sürüyor
Ağlaması diyorum
Sona ermek bilmiyor
Kadın yerinden kalkıp, ters duran arabanın ön tarafına geçerek çocuğu kucağına alıyor.
Oldukça iri.. biraz büyük gibi. İnsan gözü gibi bakıyor tabi.
Ama susturamıyor bir türlü.
Yardımcı olmak istiyorum.. bunu anlıyor.
Bakışlarımız birbirine değdiğinde gözlerini kaçırıyor.
Vazifesini yerine getiremediği için o da eksik hissediyor olmalı kendini.
Tekrar göz göze geliyoruz.
Tebessüm ediyor bu defa.
Tebessümüne karşılık verince ‘merhaba’ diyor.
‘Ben alabilir miyim, belki ilgisi dağılınca susar’ diyorum.
Çocuğu kucağında sallamaya devam ediyor.
Cesaretini toplamaya çalıştığını düşünemiyorum o an
‘Alın.. ama’ derken ses tonu kısılıyor
Kısa bir fasıla veriyor
- Spastikleri anlaması biraz güç oluyor da.. diyor
Susuyoruz bir süre
Düşüncelerimden taşan istem dışı kelimeler dökülüyor dilimden
‘Aslında hepimizi’ diyorum
Ayrı frekanslarda dolaşıyoruz bir süre
-‘Bazen’ diyor.. ‘ ne yaptıklarını, ne istediklerini bilmiyorlar’

Parkta oynayan çocuklarına kahreden annelerin bağırışlarına karışıyor kelimelerim

‘Biz de’ diyorum.