Fikirsizliğin ve sorgusuzluğun en kolay yolu olan duygulara kendini kaptırmak, sevmenin ve terk etmenin dışında başka bir alternatif bırakmamak, Türk toplumundaki aşırı duygu kabarmasının bir sonucu. Sevmenin kendisinde ne kadar duygu varsa nefretinde kendisinde o kadar duygu vardır. Bu iki karşı duruş fetişist bir ayin gibi Türk insanını sarmış ve kölelerinden yakarışlar ister olmuştur. Duyguların ifade bulduğu her halde fikir kendini yok etmiş, düşünce ve aklın kendisi duygularla bencilleşerek ne olduğu tanımlanamayan yücelik putlarının içinde tapınıcı hale gelmiştir. Ortada insanın kendisi yoktur artık. Kurban kendini sunmuştur. Sunumun en dramatik çocuğu da yine kendisidir. Ağlanılan şey de insanın kendi yok oluşudur.

Özgürlük insanın içindeki ve dışındaki dünyayı sorgulayarak, duygusal tapınmalardan nefret ederek ortaya çıkarken, kültürsüz ve sorgulamadan uzak beyinlere sevmenin ve itaatin erdemlerinden bahsederek, gözyaşları ile kendini ifade etmeyi erdem gösteren iktidar, özgeci kişilik modelleri ile ağlak bir toplum inşa etmiştir. Duygululuk insanlar arasındaki ilkel ve değişmeyen bir tarafın da haklılığını gösterdiğinden sorgulanmaz ve dokunulamaz bir ilkelliği de meşrulaştırmıştır. Okunan gazete şeklinden, çok satan kitaplardan, dinlenilen müziklerden, televizyonlarda en fazla izlenilen programlar ve ayrıca spor fanatizmdeki gelinen taraflaşmalardaki körlükten bakıldığında düşünemeyen bir toplumun güdüsel kışkırtmalarla nasıl da duygulu bir insan profilini çizdiğini ve toplum olarak nasıl da durmadan ağlayarak düşünüp konuştuğumuzu görmek mümkün. Öyle bir toplumda yaşıyoruz ki herkes herkesin nasıl ağladığını biliyor artık.

Duyguların insan ruhunu ve bedenini sarması doğal olarak kişinin kendisine yapılan işkenceyi de sevecek hale getirmiştir. İşkencenin kişi üzerindeki garip zevki de “mutsuzdur ama zevk alıyordur”. Bu aşamada işkenceyi şenliğe dönüştürecek araçlar yaratılmış olgusal karşılığı da sanat olmuştur: duyguların işlenişine ve acı çekmenin nasıllığına ilişkin kişiyi yorucu işten kurtaracak bir sektör. Dolayısıyla bilim, felsefe, siyaset herkesin alanı olmazken sanat her türlü insanın ilgi alanıdır. Sanatla ilgili olmamak yani duyguları işleyen bu sektörün müşterisi olmamak mümkün değildir. Toplum kendini bir şekil de bu alanın içinde görmek ve göstermek isterken duygusal coşkunun kendisi şiir, şarkı, sinema olup insan ruhunu ve bedenini sarmıştır.

Plastik sanatların, resmin, müziğin bir sanat alanı olarak masraflı oluşu ve toplumdaki gelir düzeyindeki yetersizlikler bu alanlarda herkesin bir şeyler yapmak istemesini engellediğinden, roman hikaye gibi yazım alanları zaman ve uğraş isteyeceğinden çok kişinin ilgi alanı olmaktan uzaktır. Okuma oranındaki düşüklük sözü edilen alanlardaki ilgiyi de iyice köreltir. Popüler müzik ve şiir ise sanatla ilgili olma ve sanatçı olma durumu içindeki en masrafsız ve kolay, zaman verilmeyen bir alan olduğu için çoğunluğun bir nevi uğraşısıdır. Nasıl ki her kulağa uygun müzik varsa her bilince de uygun şiirler yaratılır. Dolayısı ile her duygusal dibe vuruş ve özgünlük olduğunu iddia ediş, şarkıcı ve şair olma edimini de beraberinde getirmiştir.

Sanatın bu iki alanıyla uğraşanlara baktığınız da çoğunun kültürsüzlük, kroluk ve sanatçı olma mitolojisinden yoksunlukla kendilerini bir yerlere yerleştirerek, büyük boy aynalarda elleriyle yaptıkları makyajlı putları izlemelerinden başka numaraları yoktur. Müzikleri ve yazdıkları şiirleri ile bu iki kesim bağırsak guruldamasının ötesinde insanlara bir estetik sunamamaktadırlar.

Toplumsal realitedeki seviyesizlikten dolayı yaşanan şair ve şarkıcı patlaması ile yayınevleri ve müzik şirketleri herkesin şiirlerini basmadığı ve kaset çıkarmadığı halde bu sanatçı görüntüleri kendi paraları ile sanatlarını icra etmenin -nasıl sanat ise-yoluna başvurmaktadırlar. Bu alanlarda kendini gösteren yeni yetmelerin ne edebiyat birikimleri vardır ne de düşünsel anlamda bir okumaları. İnançları ve tutkularının altında ezilirken acının sefahati içerisinde kendilerine bir dil oluşturmakta, anlaşıldıkları oranda başkaları için anlaşılmadıkları oranda da kendileri için bir şeyler yaptıklarını söylemektedirler. Suçlayıcı dil ve Maria Magdelana masumluğu içinde boynu bükük zavallılığı görürsünüz. Ortaya çıkardıkları işleri de vicdan sızlatma işine yarayan kendini kabul ettirme dilenciliğidir. Müteşair, nefretle yarattığı büyülü dünyada şikayet etmekte ve Budist rahipleri gibi yanından geçenlere dilenmekte, şarkıcılar da klipleri ile bu kronun yanında bu kızların ne işi var dedirtecek cinsten komedilerle izleyenleri güldürmektedir.

Bir toplumun geri kalmışlılığı ve kültürsüzlüğü ile şiire olan düşkünlüğü de aynı oranda gelişirken bir kaç kavrama düşüncelerini, hayata bakışını sıkıştırabilen ve kendini özgün gören coşmuş ruhlarla dolu toplum profili ile de bu şekilde kolayca karşılaşılır; müteşairler ile kaset çıkartan şarkıcılar ve bunlar gibi olma gücünü kendilerinde kolayca gören akıllarını kaybetmiş kitleler...