ben ise nefret edeceğim, büyük bir nefretle nefret edeceğim...
sevmemektense nefret edeceğim..

.

Kutlu Bir Nefretin ilk Duası'ndan.

Rahman ve Rahim olan Allah’ın adı ile
Sizden nefret ediyorum!
gözlerimi kulaklarımı birkaç dilenciye bağışladım
artık ben sizi ne görmek ne de duymak istiyorum
Mevlâ’nın bana bu hakkı tevdi edip etmediğini düşünmeden
tam bir düşüncesizlikle anlayacağınız ve büyük bir iştahla
iştah kadar büyük bir iştahla sizden nefret ediyorum!

Yüzünüzü sahte gözyaşlarınızla boyadığınız için.
Hakikatin rengini
bir de böyle kendi darradarlarınızla belirlemeye kalkışacak kadar
aşağılık olabildiğiniz için
hiç de estetik olmayan çokça neşterlenmiş büyük burunlarınızla
caka sattığınız önünüze çıkan her sokakta
önünüze çıkan her şeyi kendi mülkünüz saydığınız için
sizden nefret ediyorum!

Aile kurumunu alt üst etmeye çalışırken büyük bir hızla
kendi evlilik dışı ilişkilerinizin mahrem yönlerini
“bel”li ve bol kıkırdamalı tümcelerle aşikâr etmekten ar etmediğiniz için
sizin yerinize ar tutuyor kalbim
sevgili karanlık inleri oldukça feza, kırlarında fare ölüleri
enkırmen abiler; hem abiler hem ablalar
gülü şen olmayanlar; ette reha arayanlar
sizden nefret ediyorum!

Sevgili yüce patronlar
piposuz gezmeyen, bıyıktan utanan, sakala küfreden
top-on sevgilileri
sizden nefret ediyorum
sevgili bir takım takımsız insanları karşınıza alıp
kendinizi “devletin yargı organlarıyla” karıştırmanız hasebiyle
yargısız infazı önce kendileri yapan
bir takım maval nevinden ezgilerinden başka bir şeyleri olmayan
ablalar! ve abiler! sizden nefret ediyorum

Çoğunuzdan çekiniyorum ileri düzeyde.
İleri düzeyde uzak durmak istesem de “yaşamlarınızdan”
içinde bulunduğum şerait sizi anlamaya zorluyor beni...

İstanbul’da dolaşırken denizin şerhâ şerhâ yarıldığı bir vakitte
bir kayık köprünün aksi yönde bambaşka bir denize doğru yol alıyorken
hemen arkamdaki ağacın sadrından yükselerek
-belki saçma bir söylem benimki, belki aptalca bir kurgu-
kulağımın içine kıyamet zilleri gibi dolan iniltiler sizden
sizden nefret ediyorum, kutlu bir nefret benimki
çok kutlu bir nefretle kutsadı Tanrı beni, kutlu ama meyyus değil!

Senden nefret ediyorum ey katil yüzyıl, ey “katil rüzgâr”
sevdiğim kadar nefret ediyorum henüz gelmediğim otuz yaşını
bir mukaddes şairin;
kırk yaşını yahut üçün beşin yedinin…

Hürmetli Papyonlar!
gözlerim olağandışı bir ivecenlikle içe çöküyor
damağının tadını kaçırdınız. Bir başka şekil aldı uzuvlarım!
bu şekli beğenmediğimden değil
bu şekli çokça bozguna uğrattığınızdan
diyorum: anlayabilmek için biraz çaba harcasaydınız
diyorum: ağzımdaki dilimle tat almıyordum ben…

Anlasaydınız diyorum:
soğurmaya çalıştığınız kendi yuvanızdan başkası değildi
sevgili kelebek çehreli köstebekler
sizden nefret ediyorum, oleyyyy!

…

kimden nefret edeceğimi hem; hem kimi niye seveceğimi
duvarlardan öğrendim ben; duvarlar bana her şeyi çok iyi
anlatıyorlar; yüzümü onlara döktüğüm zamanlar duvarlar
beni içine alıyorlar; çok iyi arkadaşız onlarla her nedense
kedime bi öğün süt vermedim kaçtı gitti
aklıma sahip çıkmadım kedilere özendi
nankör değil duvarlar o denli kafamdan oncadır darbe aldılar
izleri hâlâ aynı yerde duruyor; hepsi hâlâ aynı yerde duruyor
aynı yerde duruyorlar kurşunî; bazılarını içine alsa da toprak
kile toza çamura karışsalar da duruyorlar aynı yerde dün gibi
duvarlar bana öğreteli beri duvar olmadıklarını
artık yeni duvarlar dünyanın ipini ele alalı beri
duvarlarla verip kafa kafaya kalmışsa az biraz
beraber nefret ediyoruz kendine taç takanlardan
beraber seviyoruz olursa tacından geçenleri de

…

Sizden nefret ediyorum
sizden nefret ediyor güller ve lâleler de
onları yanlış vazolara lâyık bulmanız
yanlış yakalara saçlara takmanız sebebiyle
muhakkak süsler de öyle; süsler nâzenindir, kırılgandır
ulu orta savrulmayacak kadar, nârindir o isimler gibi
-yemin gibi; ikisinin bir oluşu gibi kesin-
VALLAHÎ sizin bilmen kimin mitine öykünüp
de evlâtlarınıza taktığınız isimler gibi yeni…
yeni köye bile eski âdet gerektir
ki
eski isimlerini sildiğiniz köylerimin örneğin içini de boşalttınız.
sonradan gaz borularıyla döşediniz.
değiştiniz siz benim elleri nasırlı üretken insanlarımı
nasıl hazıra konmacı ve tembel bi anlayışın kör bize
oldukça insaf dışı ve enfes kelimesinden fersah fersah uzak bir ferasetin,
ifrat u tefritle boyalı yapmacık, robotik ve ruhî melekeleri körüklenmiş
bi ton ten böceğinin üzerine çöreklenmiş olduğu
tahtadan ve demirden bozma yapma; - evet
değil yapma – yapma bozma bedenlerine?.. bedensiz giydiğiniz
bol paçalı maçalı bütün gömlek, pantolon, ceket, kravatlarınızı alıp gidiniz diyemiyorum buradan alıp gidebileceğiniz
o kadar çok “keyfiyet ve kıyafet” varken, böyle gitmeniz buradan
biliyor musunuz sizden ne kadar nefret edersem edeyim yine de içime sinmiyor hani ne kadar mesnetsiz öngörü ve savlarla destekleseniz de
kendi meşrebinize en uygun olduğu hükmüne çoktan vardığınız
damarlardan yaşamlarınızın arka bahçelerine toprak ve el altından
türlü sular taşıyarak evlerinizin içindeki saksılarda
müebbet hüküm giydirdiğiniz şu çiçekleri anca böyle yetiştirebildiğiniz
gerçekliğine(!) bizi inandırmaya çalışırken gösterdiğiniz
çabanın onda birini bizlerin sevgisini anlamlandırmaya harcamadığınızı düşününce
“hep kahır, hep kahır! bıktım be!” diyesim gelmiyor da değil Cem abi gibi gür
bir sesle gür bir sesim olmasa da elimde beni cihana duyuracak megafon
“ hep kahır mı? Hep kahır mı? Ama niye? ” diye sormaktan alabildiğim zaman kendimi belki de tam manasiyle adamış sayabilirim ancak ve ancak
ezel ebed “külli nefsin zaikatul mevt”in kapısına atabilirim kancamı
boynum bükük, “ba'sü bâdel mevt” in için duâ edebilirim ellerimi bi kez daha,
bi kez daha açıp göğe-her yere-bildiğin gibi değil, yerinmeden
bir koz daha verilebiliriz diye yarın, şimdi açıp çok geç olmadan
senin benim insanımı hani değiştirmek istemek gibi bir değişim için değil
bizatihi senin insanlığına tekrardan kavuşabilmen için ediyorum
bu, son nefretim ilk duâsıdır:

“Allahümme erinel hakka hakan
verzuknâ ittibâ'ahu ve erinel bâtıla bâtılan
verzuknâ ictinâbehu bi-hurmeti Seyyidil-beşer”

Yâ Rabbî! Doğruyu bize doğru olarak göster ve ona uymağı bize nasip et
ve yanlış, bozuk olan şeylerin yanlış olduklarını bize göster ve onlardan sakınmamızı nasip et!
İnsanların en üstünü hürmetine bu duâmızı kabûl buyur!

“Amin”

fç.

.

vâr olasın, İsmail Kılıçarslan ağabeyi...

kalemin de var olsun hep, böyle...

.

Dişlerimi sıkarak okudum. ne denir ki başka. yüreğinize sağlık.

her fırsatta faşizmin farklı türleriyle karşımıza geçip şov yapanlara; kalplerinde birazcık insani duygu falan varsa, şiirden aşktan ve de hüzünden biraz nasiplenmişlerse karşılarına geçip gözlerine bakarak, okumak isterdim bu şiiri.

ama anlamazlardı herhalde; eğer anlasalardı, tarihe dönüp baktıklarında iyi ve doğru olan şeylerin tarihte de de var olduğunu bilirler, ellerindeki fırsatları "tarih tekerrürden ibarettir" cümlesini tersine çevirecek şekilde, iyi ve güzel şeylere çevirirlerdi.

yaşamaktan, sevmekten, sevilmekten; belki de nefret edilmekten pay alırlardı kendilerine.

ama ne gam; tarih tekerrürden ibaretse madem; onlar orada olduğu müddetçe bizlerde şiirlerimizle buralarda, karşılarında olacağız.

var olasın ismail ağabey!

--

bu ülkeden nefret etmeyeceğim sayın başkan, apoletlerinden nefret etmeyeceğim
koşa koşa gittiğin amerikadan ama, nefret nefret nefret edeceğim her zaman

Beyinsizliklerinden insanların, insanların iman edememelerinden, insanların eksik iman etmelerinden, insanların imansız olmalarından, insanların iman mehfumundan yoksun olmalarından, düşünememelerinden insanların, düşünemediği için yok olmalarından, düşünme denen şeyi düşünmeye çalıştıkları anda yitirmelerinden, sonunda düşüne düşüne düşünememelerinden...Düşmelerinden... Zavallıca, sendelemeden, ahmakça, ayakları bile takılmadan düşmelerinden...Bir hiç uğruna, sanal şeyler uğruna, Rabbi için tek adım atmamış ayakların, kendi putlarına tapmak için koşuşturmalarına, düşman askeri görseler karşılarında, -iman eksikliğinden- donlarına yapacak kadar yürekleri olmayanların, sanki tapusu elindeymiş gibi vatanın, kakalaya kakalaya saçmalıklarını mersin'den çağlayan'a gelişine....Midem bulanarak gülüyorum...

Acıyorum en çok. Bu ifadeyi bilirim. En çok bu ifadeyle bakarlar ya başörtülü yüzüne.Ama Ben onların hiçbir şeyinden korkmuyorum, onlar benim başörtümden korkuyorlar. Ama Allah tuzak kuranların en hayırlısıdır. Onlar tuzak kurdukça ben güçleniyorum. Düşmanın semirirse, sen de güçlenirsin. Bu Allah'ın kanunudur. Doğa'nın değil.

Vatan sevgisi imandandır. Bu hadis hürmetine o imanın işaret ettiği hangi vatansa o vatanı seviyorum. Bu vatan beni, arkadaşlarımı devamlı atıyor, itiyor, küçümsüyor. Ben yüzümü Rabbime dönüyorum. "Nereye dönersen dön O'nun vechi oradadır..."

Bu ülkeden nefret etmiyorum, etmeyeceğim. Ben beyinsizlerden nefret ediyorum ve edeceğim...

peygamberine ilahi söyleyen çocukların gözlerinde vatan bölücülüğü görmek, her şeyin önüne ve sonuna sofra bezi gibi başörtüsü sermek sizce nedir?

Kafirler bir millettir.

selametle

ikinci bir yasam beklentisi icinde degilim;
zaten ben bu dunyada oluler arasindan dirildim

Ve kiz cocuklarina tokalarini sayar gibi saydiracagiz dedelerinin isimlerini. "Hz Isa dedem, Hz Musa dedem,Hz Suleyman dedem,Hz Muhammed( s.av) dedem...."

Göğümde yükselen bu ses kaosu da ne? Hangi harabeliğe saklanmıştır anlam? Fikir edilmemişliğin yığını bu gürültü, nereye sürükler bizi? Yetim kalan soruların cevapsızlığı değil, manasına ihanet eden sözcükler. İçi boş kelimeler cesedidir şimdi dünya. Sloganların at koşusudur sahnede. Gürültü ne de cezbeder akılları. Hakikat işgale uğramış bir şehir. Yıkılıyor birer birer surları. Savrulan sözcüklerin gölgesinde karanlığa düşüyor gerçek. Oynanan sayılar, kurallar değil; ruhumun yaşam alanı.

Şimdi öyle bir nefesle seslen ki bana dağılsın bu gürültü. Bir çöl sabahından bahset. Yorgun düşmüş bir yüreğin, bitmeyen ümidinden. Kana bulanmış bir Taif dönüşü, sevinci getiren üzüm tanelerinden. Baharın gelişini müjdeleyen zambaklardan. Ve mavinin en çok göğe yakıştığından, sonra bir de denize. Anlat ki, göreyim yeryüzündeki ayetleri. Yılgınlıklarımı toplayayım birer birer. Köprüler kurayım karabasanlardan kaçmak için. Gökkuşağına dokunamaz hiçbir leke. Ve ırmaklara ve buluta ve toprağa. Bozulmamışlığına inanacağım şeyler söyle bana. İnsan yanlarımı besleyen şeyler. Anlamlarına gasp edilmemiş cümleler. Korkuyorum, kalbim körelecek diye. Hudeybiye dönüşü bir yanılgı olsun yaşadığım.
***

Suskunluklar kesilmiş payıma, ceza olarak. Dilim vazifeden azledilmiş. Bu tahammülsüzlük, varlığımı nereye koyar benim? Saçlarımı örten kuşların kanatlarının kırılması bundan mı? Bundan mı geniş coğrafyalarda bombalar düşer evlerimize? Kalemlerimi çalan hırsızların öfkesi bundan mı? Yersizliğe mahkûm edilişim? Algı alanlarının dışında tutuluşum? Tahammülsüzlük, varlığımı nereye koyar benim? Ve ben! Varlığımı var edene borçluyum umudumu.

Şimdi bak şehirleri yakan güneşin veda eden ışıklarına. Yüksek tepelere çıkıp bak kırlara. Ağlayan hurma kütüğünün hemcinsleri ağaçlar, meyveye durmuş. Bir işaretle ikiye bölünen ay, aynı beyazlıkla konuk olur pencerelerimize. Güvercinler unuttu mu sanırsın, peki ya örümcekler? Çakıl taşları O’nda(sav) tesbih eder de, şimdi susar mı? Yarılan Kızıl Deniz vazgeçmedi itaatinden. Davut’taki demir, Süleyman’daki rüzgâr, İbrahim’deki ateş, Yunus’taki balık ve deniz ve hatta gece aşkına bak ve gör. Nasıl da ilan ederler hakikati. Varlığının kardeşleridir kâinat. Bu şarkının notalarına ekle kendini.

***

Coğrafyaları saran işgal ruhumun neresinde? Hangi kötü düşünceler atfedildi niyetlerime? Sorgulanmadan cevaplarım yazıldı. İftiranın hapsindedir renklerim, şekillerim. Yeni anlamlar biçildi hepsine, çığırtkanların elinde. Kabuğundan kovulmuş bir kaplumbağanın hüznüdür yaşadığım.

Değil mi ki yeistir en büyük düşmanımız. Şimdi umut, Yesrib'in olsun. Ateşin kavurduğu ayaklarını sür bu şehre. Geç sana atfedilen isimlerden. Hareketlerin bileyişin olsun körelen anlamları. Unutmayasın diye. Yanılmayasın diye. Sakin ama vakur olsun yürüyüşün. Adil ve merhametli.
Unutma yağmur tanelerinin nereden döküldüğünü. Hırkanı çıkararak karşıla onları. Dokunsun kalbine doğunun ve batının Rabbi. O'nun yanındadır değer, niyet, anlam, hak. Bir fetih suresinin serinliğine sığın şimdi. Basireti yakalamak adına. Umudu sobelemek adına. Değil mi ki yeistir en büyük düşmanımız. bu karamsarlığa şifa niyetine sür umudu.
Bahçendeki çiçekleri kokla. Hasta olan komşuna git bir çorba sıcaklığında. Pencerene konan ayı seyret Marmaranın ışıltısında. Yavrularını besleyen anne kediye ver içtiğin sütün yarısını. Ellerinle diktiğin ayyıldızlı bayrağı çıkar ve gülümseyerek bak O'na. İnancının yanında olsun umudun.
Gör, bak ve duy. Zamanı var edenin tik-taklarını...Gerisi sadece bir oyalanma.

Bir sözü kime, ne şekilde, ne zaman, nasıl, hangi makamda ve ne niyetle söylüyorsunuz? “Düşündüğünüz, söylediğiniz, söylediğinizi sandığınız, söylemek istediğiniz ile karşınızdakinin; düşündüğü, duyduğu, duyduğunu sandığı, duymak istediği ve anladığı arasında fark olabilir. Dolayısıyla iki kişinin anlaşmalarına engel 9 ihtimal vardır.” demişler. Bilmem anlatabildim mi? Yanlış anlamamak kadar, yanlış anlaşılmaya fırsat ve meydan vermemek de sorumluluktur. Bu sorumluluğunuzu yapacağınız kanaatindeyim... baki selamlar..

Şairler hallerimizin tercümânıdırlar elbet, dillerine gelen şiir olsun olmasın belli bir ifade kalıbı bulmuşsa ve bir şey(ler) anlatıyorsa, mesela yüreklere su serpiyorsa, mesela kendimizi buluyorsak o cümlelerin içinde, sevincimizin, hüznümüzün ve öfkemizin kelimeleştiğini, anlamlaştığını ve bir haykırış olarak yükseldiğini görüyorsak bu, bizim için önemlidir, önemli olmalıdır. Nasıl olduğundan ziyade ne olduğu önemlidir bir şeyin.

İnsan beden ve ruhdan mürekkepse şiir de üslûp ve anlamdan mürekkeptir denebilir. Asıl mesele ruhtur, yani anlamdır, ortaya konuş biçimi ise daha sonra gelir. Bu tıpkı bir insanı dışıyla mı içiyle mi değerlendireceğimize benziyor. Bizim için bir değer arzeden şey, kabukdan ziyade özse bu durumda kelimelerin nasıl geldiğine değil de niçin ve ne olarak geldiğine bakmak daha anlamlıdır kanaatindeyim. Madem anlam aradığımız bir şeydir, madem biz insanız, madem bir şeyler ifade etmek ve bunu başkalarıyla paylaşmak istiyoruz, o halde biraz da sonuca bakmalı derim. Bir metni okuduğumuzda bize heyecan veriyorsa, içimizde kayıp anlamları bulmamıza vesile oluyorsa ne âlâ.

Farketmek ve anlamak duasıyla...

... Mutluluk anlamaktır, anlam aktır...

Hey! Sen! Ne diye bakıyorsun mutlak karanlık, o yosun tutmuş gözlerinle? Beyhude çaban!Sakalımı kesemez bakışın!Ben de biliyorum, uzadıkça sürgüne gönderiyor beni sakalım. Yine de, hiç sevinme! Ben bu sürgünde sakalın destanını da yazarım.

Sayın Kılıçarslan,

evet nefret etmeyelim ama daha nereye kadar geçmişimizle övünerek, o geçmişi hayat tarzımıza yansıtma zorluğu çektiğimiz bu topraklardan sevgiyle sözedebileceğiz?

Bu yazı bana Hz. Muhammed ve ashabının Medine'ye yapmış oldukları hicreti hatırlattı. Eğer aslolan toprağı terketmemek ondan nefret etmemek idiyse onlar neden gittiler, neden kendileri için öyle kutsallık arzeden bir vatanı arkalarında bırakıp gittiler? Bilmiyorum bu soruların sizin yazdıklarınızla ne ilişkisi var ama...

Artık zorlanıyorum buralarda yaşarken, bu ülkeyi sevebilmek için benim daha fazla argümana ihtiyacım var. Dedelerimin vermiş olduğu mücadele, Osmanlı'nın şanlı tarihi, İstanbul'un içi boş tarihi camileri yetmiyor artık... Ya da var da ben mi göremiyorum sevilecek, tüm dünyaya örneklik teşkil edecek yanlarını ülkemin...

Perihan Mağden'in bu yazısı okunmalı kanaatimce...

http://www.medyagazete.com/detay.asp?id=14546

Merhaba,

Benim anlamadığım/anlamak istemediğim bir husus var: Neden bu tarz enaniyet odaklı söze mecbur kalır insan? Yahu, insaf! Müslüman tevazu yapması gereken yerde, öyle bir kabarıyor ki, mübarek hindilere taş çıkartabilecek kerteye geliyor. Tamam, şair/yazar olabilirsiniz de, bu sizi imtiyazlı gruba mı sokar? Kaç gömlek üstün olursunuz..! Unutulmamalı ki, gün gelir, kaç kat gömleğiniz olursa olsun, eskir; oduncu gömleğinden bile beter olur..! Söylemlerden biri : Ceket koysa yayınlanır. Gerçi, bu söylem başka bir söylem üzerine söylenmiş bir ifade. Evet ceketimi bile koysam yayınlanır sadedinde bir cevap. Türk şiirine dahil olabilir insan ama gelecekte ismi anılan türk şairlerine dahil olamayabilir insan. Sözü söylerken de, bin tartmalı değil midir? Karşındakine “sen değilsin” deniliyor. Sen dahilsen, bunun şükrünü eda etmen gerekmez mi, böbürlenmek yerine. Şimdiyi değil de, geleceği biraz tahayyül etmek elzem değil midir? 50 sene, 100 sene sonra isminin nerelerde olduğunu düşünemez mi insanoğlu? Acaba, “ah ulan, bir şair vardı, adı xx yyyyy idi. Ne güzel yazardı, sağlam adamdı” diyen birkaç dost meclisinde mi kalır isim, yoksa “xxx yyyy” kendinden sonra gelen birçok kişiyi etkiledi, arkada büyük bir kültürel/düşünsel miras bıraktı. Şiirleri, düşünceleri hala dilden dile” mi denecek? Nimetin şükrünü eda etmek yerine, nimeti heba edecek davranışa girişmek? Kabiliyeti sana veren Allah değil mi! Kafana bir darbe alırsın, ortada ne şairlik, ne mütefekkirlik kalır! Aklını oynatırsın hafizanallah! diye sorgulamalı insan kendini, kendimizi sorgulamalıyız.

Neyse, yazdıkça sözlerimin ipleri kopabilir endişesiyle, başta nefsime söylediğim bu sözleri noktalıyorum.

Selamlarımla..

Düşünüşler, düşüşlerden evvel olmalı...

ya ben müselman bilirim kendimi lakin vatanım bura değil.sahi yoksa ben imansız mıyım?

Bu sitenin yazarlarından birisiyim ben ve Başka hiç bir yerde yazmıyorum. Yazın diyorlar yazmıyorum. Benim için yazmak bir tutku değil, bir ihtiyaç. İhtiyac hissettiğimde yazıyorum. Ve yazıyorum.

Yorumlarımın muhatabı olan kişiler edebi olarak, yazın olarak değer verdiğim kişilerdir. Siz kendini şair olarak adlandırıyorsunuz ben de iyi bir yazanım. Yazıdan ve şiirden ve sinemadan anlayanım. Herkesin yazısına elinde klavye yorum döşeyecek lise çağları çoktan geçti. Universite'den atıldım, itildim evliyim ve çocukluyum.

Dediğim gibi şehir dışındayım ve otel imkanında internetim kısıtlı. Bu yüzden yemin ederim ki bahsi geçen şahısla yorumlarım arasında paraleliğim olduğunu dün akşam yeşim arkadaşım söyledi. Okumamıştım bile. Okusaydım da bir şey ifade etmezdi. Herkese tuşlayamam vaktimi, herkese vakit ayıramam beynimle.

İşte bu yüzden her zaman aynı konuma düştüğün sen, içinde seni çekemeyenlerin ve ben niye öyle yazamıyorumların gölgesinde kalem oynatan edebiyat'ın o hasis güruhuyla, beni aynı kefeye koyarak, aynı cümle içinde kullanarak kritik bir hata ettiniz. Yoksa beni nice zamandır yorum yazmaya teşvik eden yine sizin yazınızdı.

Hep gelişin, gidişin, aralarındaki metaforların...Bu sefer sahiden gidiyorumların aksine çok iyi yazıyorsunuz dedim ama bunu hazmedin dedim, böyle olursa bir 15 20 yıl sonra ismail kılıçarslan diye bir şair varmış deriz yoksa işimiz zor demeye getirdim. İlk girdiğim yorum yazının methiyesi ve bende meydana getirdikleri üzerine bir akıntıydı, sahi buna kulak kesilmediniz de yine ve hala acele ile ivedik metrosuna mı atladınız...

Uzun lafın kısası çok iyi bir yazar, bol enaniyet, yanında kapris, yazıyorum, çekiyorum, gidiyorumlu bir ik. bu mudur...budur...

ikinci bir yasam beklentisi icinde degilim;
zaten ben bu dunyada oluler arasindan dirildim