Yazıyoruz, çünkü mecburuz... Kitap, Kalem, Yazı... Bunlarla ünsiyeti olan herkesin bir mecburiyeti var. Kimi sevilmek istiyor, Marquez gibi, kimiyse yeni bir dünya kurmak istiyor, bir çok büyük yazarın yaptığı gibi.

Ağır basan şık: anlamak, anlatmak, anlaşılmak...

Hayatımızın merkezinde duruyor ''anlam''.

Bir de Nobel almak için yazanlar var ki bu bahse girmiyorum.

yazıyorum, susuyorum...yazıyorum, uzaklaşıyorum...yazıyorum, anlıyorum...yazıyorum, biliyorum...yazıyorum, ağlıyorum...yazıyorum, haykırıyorum...yazıyorum, yaklaşıyorum...yazıyorum, düşüyorum...yazıyorum, ölüyorum...yazıyorum, sevmeyi öğreniyorum...
esma gülten

yazıyorum çünkü yazmak insana anlam katan..konuşmanın popüler olduğu bu zamanda karşı durmak herşeye ve herkese..susmanın dile dökülmüş şeklidir yazmak..kelimelerle konuşursun ve seni anlayabilen de yalnız kelimelerin sırrına eren gönüllerdir sadece..belki de yalnızlıktır insanı yazmaya iten neden..ya da ne için yaşadığını anlama çabası..bir tek cevabı olamaz yazma nedeninin, öyle değil mi?

Galiba 6 yıldır yazıyorum. Niye yazdığımı sorgulamaya başladığım günden bu yana onlarca cevap buldum. Yazı seyrimin her döneminde bir tanesine sarıldım. Bu süre zarfında önce ilkeler koydum kendime, sonra onları yine kendim çiğnedim. Önce sebepler buldum sonra reddettim.
Şimdi ise söyleyebilirim ki, verebileceğim bir kaç adet cevabım olmasına rağmen aslında cevabı bilmiyorum.

Yazıyorum, ama neyi?..
Sanki geçmişim silinmiş gibi ve ben öylece kalakalmışım...
Ne beni gören var, ne de sesimi duyan; karşıma çıkanlar hep yabancı...
Eşyaların her biri bana garip geliyor artık...
Bazen kendimi unutayım diyorum biteviye, bu yaban şehri çıkarayım aklımdan...
Çiçekler eskisi gibi güzel kokmuyor, çocuklar gülmüyor artık bu şehirde...
Bir bakış arıyorum...
Çoğu zaman aradayım, gidip geliyorum iki dünya arasında...
Kitap sayfalarını çevirirkenki dalgınlığım koparıyor beni ansızın bu dünyadan...
Yüreğim sızılı, bir ayak uydurmanın kurbanı olmuş ruhlar arasında kavruluyorum...
Ne istediğini bilmeyen, kendini ve başkalarını aldatan insanların arasındayım...
Ve endişe, yiyip bitiriyor umutlarımı...
Banaysa her akşam kırıntılarını toplamak kalıyor hayatın...
Yazıyorum işte...

Ve kelimeler perde oluyor kelimelere...

... Mutluluk anlamaktır, anlam aktır...

Çok zor bir soru mu? Bilemem! Aslında İnsan ne için yazdığını bilemez ancak herkesin kendi küçük dünyasında olduğu gibi acizinde yazmak için sebepleri var elbette… Hep hiç ummadığım bir kırık kalbi tamir etmek, hallolmayı bekleyen bir soruyu cevaplamak ve fikri bir çıkmaza çıkar yolu göstermek istemek için ilk yazmaya başlamıştım!… Kalemi sahneye davet etmek ve kendime mini bir mikrofon verip, ruhumun ilhamlarını paylaşabilmek ve kendime imkân tanımak için yazmayı arzu ettim. Kalbimizde taze ilhamların estiği fütüvvet kuşağının eğerine oturup, bir kalem armağan edilince üstadlardan: “Üktüb!” deyip. “İkra! Oku!” emri ile inmeye başlayan vahiy misali, haddizatında inmekte olan ilhamlar karşısında “Üktüb! Yaz!” emrini aldık ilham perisinden. Şöyle diyordu birisi: “Yaz, boşa gitmesin bunca ilham! Yaz, unutulup gitmesin, ebedî kalsın. Yaz, maziyi istikbale taşı. Yaz, kendini, kendindeki O’nu. Yaz, bildiklerini, düşündüklerini, hissettiklerini, hayallerini, ideallerini! Yaz ey kalem ki bunun için yaratıldın! Yaz ey kalem ki, zayi olmasın bunca kelam!..” Reel hayatın uçsuz bucaksız Ummanları yelken açan şu mini gönül rüzgârlarını estirerek kalem tutmak için güç veren bütün dostlara, dostkânlara, dostcanlara, dostedâlara ve dostendamlara candan sevgiler, canandan saygılar, cinandan selamlar...

sadece yazmı-yorum...
çizi-yorum...
çeki-yorum...

O’na ulaşmak için…
O’na ulaşmak için…

cemaat.com da herkes özgürce fikrini ortaya koyabildiği için yazıyorum içimden geldiği gibi yazıyorum o yüzden belkide hiç yayınlanmıyo yorumlarım ben yayınlanmasada yine de teşekkür ederim yazmak bile yetiyo selam ve dua ile rabbe emanet olun!............ DİLRİŞ

anket öyle bir sorulmuş ki, "niçin yazıyorsunuz ülen, dağılın" der gibi:))

bir yazarın sözünü hatırlıyorum(ama yazarı hatırlamıyorum); "kırk sayfa okunmadan bir sayfa yazı yazılmamalı" diye... bu söz üzerinden giderim ben hatta abartır bir kitap okumadan bir sayfa yazı yazmamaya çalışırım....

niye yazarım.. niye yazarım.. herhalde dolan küpü boşaltmak için....

"eddai"

Herkes yazıyor,yazabiliyor,hiç olmazsa deniyor.Ya ben?Ben boğuluyorum!Herşeye öfkeleniyorum,kızıyorum,çıldırmanın eşiğindeyken "bu defa yazacağım,haykıracağım!"diyorum. "Kalem,kalemim nerde?!"kalem burda..da ne yazacağım?!.
Bence;Güneydoğu'da,Amerika ve Ortadoğu'da terörün tek bir nedeni var:Yazamamak!
Terör ve şiddetin bitmesini istiyorsanız,hey siz yazabilenler!(sizleri kıskanıyorumm!)En az birkişiye yazmayı,yazabilmeyi,yada başı sıkışınca enazından kaleme dokunabilmeyi öğretin!(öğrenilmez bu deyip paçayı kurtarmaya çalışmayın !)(Klavye tuşları da makbuldur!)
Yazmayı öğrenemezsem büyüyünce..hayır,yaşlanınca, militan olacağım!Haberiniz ola!

Yazmak? Kendimden başka gözleri içeriye almadığım, kendi ellerimden başka elleri dokundurmadığım, çoğu zaman harflerin birinin kılığına girdiğim sessiz bir oda. Sessizlik ki bazen dinlendiricidir, bazen de tehlikelidir tahmin edebilirsiniz. Bazen verilebilecek en güzel cevap, bazen kalemimin gözlerinde biriken damlamaya meyyal mürekkep sancısı...Kendi dağıma yaptığım, kendi içimde "oluşturduğum" kelime cenneti/cehenneminin yolculuğu. Yazmanın temelde ‘oluşturmak’ anlamına geldiğini sanmamda yanılgı aslında. Yazmak aynı zamanda ‘yıkmak’ demektir. Oluşturmak kadar yıkmak da yazıya içkindir. İlla da her zaman insana bir şeyler katmaz, kazandırmaz yazı.Öyle zamanlar var ki verebileceğinden çok daha fazlasını talep eder senden. Vermezsen eğer, arsızlaşır, zorla alır ellerinden, benliğinden. Eksiltir çoğalttığı kadar. Parçalar bütünleştirirken dahi. Çekip alıverir ayaklarının altından dünyayı. Bir bakarsın boşluktasın, salınıyorsun, sarkaç misali.

Boşluk ürkütür çünkü bilinmeyene gebedir. Ne yön duygusu vardır orada, ne de sakınılacak bir dip ya da tırmanılacak bir zirve. Yazı seni içine çekip yutmuşsa eğer, yani tamamıyla erimişse bilincin ve benliğin harflerin kazanında, artık o noktadan itibaren çıksan da bir düşsen de. Döner dolaşır kendini yitirirsin başlangıç noktanı bulmayı umduğun yerde. Boşluk dediğin evvela kendinle yüzleştirir seni, hiç görmek istemediğin ya da belki de varlığından dahi haberdar olmadığın hallerinle. Sonra tutar daha da beterini yapar. Sızar içine damla damla, kaplar içini. Boşluk artık dışında değil, sen artık boşluğun içinde değil, boşluk senin içindedir. Uçurumun kenarında durmuş düşünürken yazacağın kelimeyle atacağın adımı, yani aslında sorarken kendi kendine yazamadığın takdirde aşağıya düşmenin nasıl da korkutucu olacağını, yazı tutar çok daha da beterini sunar sana, seçeneğin varmışçasına. Uçurumu yutarsın yazdıkça.

Boşluk risklidir çünkü bildiğin o güvenli koylara, sığ sulara benzemez zerre kadar. Attığın her adımda bu ritme alışacağın yerde, tam tersine, artar yabancılığın, artar aldığın risk. Edebiyatta ustalık mertebesi yoktur. Yazdıkça kolaylaşmaz yazı. Her hikaye ile yeniden ve yeniden uzaklaşırsın korunaklı varoluş aleminden; gece vakti yola çıkmış bir gezgin ya da zoraki sürgün gibi uzaktan özlemle bakarsın vaktiyle yaşadığın sakin kasabanın ışıklarına. Her yazı öncesi veda edersin o ölgün ışıklara. Uzaklaşırsın. Yol seni nereye götürürse. Yazı seni nereye sürüklerse. Burnunda bir sızı. Ne de olsa her yolculuk geri dönememe ihtimalini taşır bağrında.

Yaşadım ve öldüm diyebilmek için "yazmak" gerek.Biriktirmek gerek. Yaktığın gemilerin küllerinin kırıntılarını aramak gerek satırlar arasında. Hem yakmak, yıkmak hem de yeniden başlatmak adına yazmak? Cevaplarını bulduran sorulardan kaçamamacasına...

Darendevi selamlar

Yazıyorum,
ardımdan beni hayırla andıracak birşeyler bırakmak için
ve insanları buna şahit tutmak için.

kategorize edelim..

1. gerçekten söyleyecek şeyi olanlar
bilgi sahibi zat ı muhteremlerin grubudur.bilgiyi legal hale getirebilmek için yazarlar.yazınca somutlaşır kendi gerçekleri.evet ego içerir pek çoğu nadiren egodan bağımsız yazanlar vardir ve nadidedir.

2. iyi-kötü çevirmenleri
içinde bulunduğu durum hal vs yi ters düz etme mantığına sahip olanlardır.her ikisi de anarşist tabiatlıdır.ego içerir.pek azı egodan bağımsızdır.ve evet nadidedir.

3. kaygılı olanlar
düzen içinde yer edinme ve anlaşılma kaygısı taşıyanlardır.diğerlerine nispeten daha avamidirler.kapıyı yarı açık bırakıp ağlayanların dahil olduğu kısımdır.çok büyük oranda ego onayı isterler.nadir olan nadideler burada yok denecek kadar azdır.

4. taklitçiler
herkesin az biraz dahil olduğu gruptur.burada taklit kişileri değil dünyanın kendisini taklittir.minimalize estetik değerleriyle yetinemeyip bunu taklit yoluyla tamamlama isteğinin hakim olduğu kişilerdir.mükemmeliyetçi de diyebiliriz.bu kısmın egoları da had safadadır.

5. bu gruba ben giriyorum.
gerçekten söyleyecek şeyi olup söyleyeceklerini iyi kötü çevirmenliğiyle kendi aradığını bulabilecek kadar dağınık hale getirip yüce bir kaygıyla taklit edenler grubudur:))

edit: alkış sevenler derneğinin küçük çaplı bir kamu oyu yoklaması sonucu yapılan bu sınıflandırma işleminin gerçek hayatla bir bağlantısı yoktur ve sizi temin ederim tamamen hayal ürünüdür.

İçimize sığmayan, oradan taşan bişeyler var hepimizde..Başkalarının da anlaması gerektiğine inanıyoruz.Bazen de aynı fikirde olanların olup olmadığını öğrenmek için çabalıyoruz.

Vede eleştirilmek için tabiki.Eleştirilmek iyi de olsa kötü de olsa hoştur.Fikirlerinin dikkate alındığının bir göstergesidir.Başka dünyalardaki başka insanların zihninde elektriksel sinyaller halinde çınladığımızın ve tepkimelere yol açtığımızın kanıtıdır.

Var olduğumuzu hissetmemizin bir yoludur yazmak.Bilinci olan insan yazmadan duramaz.