Toplanıp toplu kaleye giderken bizim topla değil topun bizimle oynadığı o yılları anımsayınca gülümseyiverdim işte. Kim derdi ki kırk artı dört ayaklılar, gün gelecek içi 'heva' dolu meşin yuvarlığı iki kazık arasından geçirme uğraşı sonucu bu beyhude işi endüstriyel sektöre dönüştürecek.
Bak şu topa!
Nasıl da salvolanıyor kürenin tam ortasında.
Kalemine, yüreğine sağlık dost...

Arabanın altına kaçan top, çocuğun üzüntüsüne gebedir.

Bir de kızlar cephesi vardı, evcilik, sek sek oynayan, en çok ta ip atlayan. İp atlamakla kalmayıp maniler de söyleyen.

"arabiiii... arabiiii.. dönme dolabi
kızlar giyer naylon çorabi
erkekler içer rakı şarabi..."

Maniler de çok manidarmış değil mi :(

Hamiş(*): Ben şahsen mızıkçılardan değildim, mızıkçıları da sevmezdim. Bu nedenle politikaya girmedim herhalde. Girseydim de tutunamazdım herhal. Üstelik belim de kalındı, kıvrak değildim.

.......
(*)Hamiş: Not, dipnot, marginal note, ps (post scriptum)

"Eşrefi mahlukatız lakin hamurumuz çamurdan !"

Anılar depreşti harbiden de. :) Birazını tutup çekeceğim şimdi.

Abi futbol başka ya. Yani çocukken bir de özellikle zevkli bir şey futbol. Şimdi o kadar sarmaz meselâ, ama ortaokluldayken hatırlıyorum, bir günümü o gün yapacağım üç maça göre düzenlerdim. Onu bi taraf bırak, hiç unutmuyorum sınıf maçı yapıyoruz, 8. sınıflar arası turnuva 8-b ile 8-a maçı, 8-b biziz. Sedatlarla yapıyoruz yani maçı. Neyse maç başladı abi, iyi güzel sedatlar zaten hep dişimize göreydi yenilsek bile bayağı hırpaladık adamları yani, yendiğimiz de çok oluyordu 8-c öyle değildi ama yüzde doksan yenilirdik 8-c ye. 8-a yla maçtayız, ramazan ayındayız bir de abi iftar vakti geldi hoca ezanı okudu maç bitmedi hâlâ ama nasıl da koşuyoruz yani susuzluk musuzluk diye bir şey yok. Merak ediyorum acaba kim ilk önce ezanın okunduğunu hatırlatacak filan, kimse hatırlatmadı herkes de biliyor :) Penaltılarda yendik 8-a yı. 1.5 saat falan geçmişti iftar eve geldiğimde, bizimkiler çay içiyor.

Tuhaftık ya. Ateş gibi ortalıkta koşuşturuyoruz, top peşinde. 5 dakikalık tenefüs için okulda taa 5. kattan aşağı iner takımı kurar maça başlar öğretmenler ziline kadar hatta nöbetçi hocanın sopayla etrafımızı kuşatır gibi gelmesine kadar oynardık. Metin hoca hariç tabi. Direkt dalıyordu adam hiç acıma yok. Su gibi ter içinde gel sonra derse gir, sınava gir, bir de kopya çek sınavda oohh tamam oldu. :)

Mahalle maçları ayrı bir karizma oluyordu, kızlar bile izlemeye gelecek yani bazen :) Onurları çok feci yenerdik ama harbiden 5-1 6-1 6-2 adamlar çuval olurdu, Ramazanları yenemiyorduk ama yaşça da zaten birer yaş büyüktüler çoğunlukla. Günde üç maç, hepsi de nerden baksan 2 saati bulurdu bazen. Belli bir kemik kadro her maça gelirdi, 4-5 kişi, banko yani. Sahada değil de evin önünde oynamalar var bir de, bizim bitişik binadaki o yaşlı ve kötü kadının çığlıkları ııığğğyy. Annem bile kızıyordu bazen. "Yaşlı kadını kızdırıyorsunuz oğlum gidin okulun orada oynayın, gelini var alt katta bebeği uyuyor sesiniz oraya gidiyor hemen". Anne, bebeklerini büyütsünler o zaman çabucak, defansa adam lâzım. Kimse defansta durmazdı, en uyuz olduğum şey valla, Yavuz duruyordu defansta çok en sevdiğim arkadaşım da mahalleden odur zaten.

Galatasaray var bir de abi, Avrupa'da şov yapıyoruz, ertesi gün mahallede o gazla emreyim haciyim ümitim cimcom monakoyu yeniyor biz onurları yeniyoruz, cimbom milanı yeniyor biz onurları yeniyoruz, bir de 8-a yı. Direkten dönen toplara hastayım, uzaktan öyle sol ayağının üstüyle vuruyor ya bazen haci top kavis alıyor, sert bir kavis şak içeri!

Manyak anılarım vardı da hepsi aklıma gelmiyor. Zaten şimdi pek vaka anlatmadım. Vakalara geçsem çok uzar, kalsın. Çamurlu zeminde maçlarımız ve ev faslı, betonda dizi yırtılmalar ve ev faslı (ve çıkıp bir daha maç aynı günde :) vay bee.

Çocukluğumuzdan eski günlerimizden bahsederken hey gidi günler hey ne güzel günlerdi diye özlem duyuyoruz.Geçen telefonda kuzenimle konuşuyoruz.İnsanın kuzeni hem arkadaşı hem kuzeni
olunca dahada bir güzel oluyor,promosyonlu gibi.Bazen eski günleri
mizi hatırlıyorum ne güzel günlerdi diyor.Çok arıyoruz o günleri.Hemen ayak üstü şöyle yapmıştık böyle yapmıştık diye başlıyoruz.
Setanayın söylediği oyuna biz bokuç diyorduk galiba.Birde dombili vardı.Önce üstüste dizilen taşları belli bir mesafeden topu atıp
vuruyosun sonra düşürdüğün taşları tekrar dizmeye çalışıyorsun karşı grupta topla bizi vurup engellemeye çalışıyor.Eğer taşları dizmeyi başarabilirsen DOMBİLİ diye bağırıp seviniyorsun.
Şadan beyin söylediği spor ayakkabılardan abim yurtdışında
oturan halamlardan getirtmişti.Erkeklerin rüyalarını süsleyen bir ayakkabıydı galiba.Ayağına küçük geliyodu galiba ama çaktırmadan giyiyordu yinede.
Çamurdan tencere,tabakta yapardık biz.Saklambacı akşamları oynamak daha da bir zevkliydi.
Mahallemizin erkek gibi kadınlarından olan rahmetli zekiye ablamız vardı.Aynı zamanda akrabamız olur kendisi,yediğimiz içtiğimiz bir cinsinden öyle derler ya biz bir gün zekiye ablanın tavukları vardı ve kümesindeki bütün yumurtaları alıp onların arka bahçesinde duvara atıp kırdık.Bunu nasıl yaptık hala aklım almıyor.O ki zekiye abla bahçesine kaçan topları baltayla,bıçakla kesen.Çocukların arkasından koca koca taşları fırlatan tabi biz bunları bile bile bu suçu işledik.Akşam olay duyuldu.Korkudan akşam erkenden uyudum.Annemler de beni evde yalnız bırakıp zekiye ablalara gitmişler.Ben uyanır uyanmaz balkona koştum sıkıysa zekiye ablalara git bakalım.Ağlayarak balkondan anne diye çağırıyorum ama tabi beni duymuyorlar sokaktan geçenler birden balkonun etrafında toplandılar mahalle ayağa kalktı yani sonra annemler geldi.Böylece bu olay kapandı akrabalıktan dolayı yırttım galiba.Yoksa zekiye ablanın elinden zor kurtulurduk benim sayemde diyerleride ucuz atlattı.
Akşam geç saatlere kadar oynardık annelerimiz gelir herkez evine tavuklar pinine diyerek bizleri eve götürürlerdi.Bununla götürmeyi başaramadılar mı teröristler geliyor hadi çabuk olun dedikleri zaman ben ürperir ve korkardım çünkü teröristi canavar ve hayvan gibi bir şey olarak gözümde canlandırırdım.Keşke terörist benim çocukluğumdaki canavar olsaydı en azından o canvardı ve canavar gibi davranabirdi fakat şimdi canavarlaşan insanlar daha tehlikeli oluyor.

Saygılar...