Çünkü ben bir çocuktum, abartısız severdim her şeyi ve evimizin arkası da bir bahçeydi. Bahçede ki göğe uzananlar ise ağaçtı. Kirazları ve erikleriyle tanırdım onları ve beni severlerdi. Ben de severdim. Severdim her bir şeyi ama her bir şey beni sevmeyebiliyordu bazen. Mesela taşlar, arkadaşımın elinden fırlayıp kafama isabet edebiliyorlardı, oysa acıtmak için atılmamışlardı. Acıyan yerimden fışkıran kandı, kırmızıydı. Kanı yakalayan elimdi ve kirlenen de parmaklarımdı. Beni şefkatle bağrına basanın kim olduğunu elbette siz biliyorsunuz. Zaten söylenmezdi böyle bir günde. İte kaka bir adım beri getirilmeye çalışılıyordu ve biz istemiyorduk, gizledik. Ortaya çıkması gereken zaman “elma” dediğimiz anlardı. Ve biliyor musunuz, biz “elma” derdik o çıkardı.

Evimizin arkasında ki bahçedeki dikenli şeylerin gül olduğunu da söylemem gerekiyor burada. Reçeli yapılır ve yenirdi.. O bahçe bir günde kaç kez bir uçtan diğer uca geçilirdi bilmiyorum ama, mutlaka gizlenerek geçilirdi. Vişneleri başak benzeri yeşil otlara tesbih gibi dizerek yemeyen sizler, beni yine de anlarsınız. Çok lezzetliydi. Peki ya elimize bulaşan renk? Hayal edemeyeceğimiz güzellikteydi.

Çok gürültülüydü bir gün evimizin arka bahçesi. İnsandan değildi bu gürültü, arılardandı. Toplanıp konuşup duranlar arılardı. Aslında bağırışandı onlar. Bahçenin en leziz ağacını seçmişlerdi ama kalıcı değillerdi. Toplu halde, hızlı nefes alarak ve hep bir ağızdan aynı türküyü söyleyerek uçan arılar görürseniz, çok ilginç mi gelir size? Bana ilginç gelmişti.

Okulda elele tutuşup hızla dönüyorduk, dönüyorduk, dönüyorduk. Küçüktüm ve kara kuruydum. Bir kedi yavrusu gibi yakalığının ense tarafından tutulup kaldırılabilen bir şeydim. Kaldıran öğretmenimdi. Gülümseyendi. Büyümeyeceğimi sanandı. Ara sıra büyüdüm. Kara kurular da büyürdü . Ama o görmedi. Elele tutuşup dönüyorduk, hızla. Çakıl taşları vardı ayaklarımızın altında, saniyenin milyonda bir bölümünde görüntü alanıma girip ve kaybolup ve yine girip ve kaybolan kaydıraktı. O an aklıma koyduğum şey,bu oyun biter bitmez kaydıraktan kayıp yere düşmekti. Tam yere düşmeyi düşündüğümde olan şey yere düşüşümdü. Arkadaşımın ellerinden kayan ellerimdi. Terlemişti, arkadaş eliydi, sıcaktı. Sıcaktı ve yakmıştı..yakmıştı ve ıslaktı ve kaydı. Ve düştüm. Düşmeden önce yaptığım şey uçmaktı. Yerçekimine fasıla verişim kara kuruluğumdandı. Uçuşum komikti..gülendik..

Küçüktüm, karanın kurusuydum. Bir köyümüz vardı. O zamanlar bilmediğim bir şarkıda söylenmeyeni yapardık; giderdik gelirdik, bizim köyümüzdü. Çeşmesi de vardı, suyu soğuktu. İçine düştüm, üşüdüm… Çekip çıkaran “elma” dediğimde çıkandı. “Elma” dedim çıktı. Çekti çıkardı. Yine ağaçları vardı köyün, tıpkı evimizin arka bahçesindekiler gibi.oranın da arıları vardı ve yine toplu geziyorlardı. Seviyorlardı birbirlerini sanırım, bazen beni de seviyorlardı. Sevmesinler diye kaçarken elini elime yakalatan köylü teyze elimde cebinin cevizlerini bırakırdı. Yanağımda bıraktığı neydi?

Kırmızı pabuçlarım, kırmızı çorabım, kırmızı boğazlı kazağım, kırmızı pileli eteğim ve kırmızı kabanımla gittiğim bizi terk eden öğretmenimdi. Saçım uzundu, tokam yoktu. Olsaydı mutlaka kırmızı olurdu…

Bir gün ekmek almaya giderken gökten düşen yağmurdu ve elim şemsiyeliydi. Şemsiyesiz kaldığımda n’aparım diye düşünemeden şemsiyesiz kalmış olmak, dünyanın korkutucu bir yer olduğunu düşündürdü bana, korktum. Bilemezdim Rüzgar benim şemsiyemi nereye götürebilirdi? Ama benim eve götürmem gereken ekmeklerim vardı , bir de beni götürmeliydim eve, götürdüm. Sonra yine şeker almak için gittiğim “tanımam etmem bakkalı”ndan dönüşte kaybolduğumda ben, elimdeki şekerleri yiyecek mecalim kalmamıştı. Ağlarken şeker yenmezdi. Şeker yemek için en uygun an, “tanırım, bilirim, severim” kişilerince bulunduğum andı. kavuşmayı nasıl bilirsiniz? Bakın size bir şey söyleyeyim, bir çocuğun en sevdiği söz “elma” idi. Çocuktum ve en sevdiğim söz “elma” idi. Büyüdüm ve en sevdiğim söz “elma” oldu. Her gün defalarca “elma”..duysun duymasın, bilsin bilmesin hayatımın ikinci bağlacı “elma”…Anların, günlerin, haftaların, ayların ve nihayet yılların nefes gücü “elma”.. önüm arkam sağım solum “elma”.

Ama n’olur bugün “armut”…