"Sana dün bir tepeden baktım aziz İstanbul!
Görmedim gezmediğim, sevmediğim hiçbir yer.
Ömrüm oldukça gönül tahtına keyfince kurul!
Sade bir semtini sevmek bile bir ömre değer.

Nice revnaklı şehirler görünür dünyada,
Lakin efsunlu güzellikleri sensin yaratan.
Yaşamıştır derim en hoş ve uzun rüyada
Sende çok yıl yaşayan, sende ölen, sende yatan."

-Yahya Kemal Beyatlı-

Merheba,

"Nusret Fateh Ali Khan" dediğiniz gibi batı müziğinde, düetlerde kullanıldı, aslında bu, şu an da özellikle Amerikan müzik türlerinde sürekli kullanılmaya başlayan Hint melodisi, fon ve repliklerinin, gittikçe daha çok tercih edilmesinde ve bir trend halini yakalamasında etkili oldu. Yani doğunun sesini batıya duyuran ve sevdiren adamlardan biridir Nusret Fateh Ali Khan. Mesela sarışın kadın, Madonna'nın bir çok müziğini kendisi yapmıştır. Pakistan'a ilk geldiğimde ve bunu dinlediğimde aslında biraz şaşırmıştım. Çünkü, mesela burada her cuma, istediğiniz mağazaya, markete, berber dükkanına, umumi açık yerlere filan girin, Nusret Fateh Ali Khan Hazretlerinin :) ilahileri, naatları çalınır bantlarda. Radyolar bir ağızdan Nusret Fateh Ali Khan koyarlar yayına. "Ali, ya Ali" diye bağırır Nusret Baba.

Mesela izleyenleriniz olmuştur, Pakistan, Ekim-2005, Keşmir Depreminde, bir çok Türkiye kökenli N.G.O, sivil yardım kuruluşları buradaydı. Bunlardan biri olan Tuskish İ.H.H. depremde pakistanlı bir arkadaşa çektirdikleri görüntüleri Türkiye'de montaja sokup, üzerine fon müziği olarak Nusret Fateh Ali Khan'ın müziğini yaptığı ve vokalle desteklediği müthiş, bana çok şiir yazdıran bir fonu vardır, "alaap" bunu kullandılar. Ben de zaten ilk fonda dinledim, görüntüleri ilk İslamabad'da izlerken.

O zaman ilk dinlediğimde, ses yabancı değildi, ama kim olduğunu bilmiyordum bu vokalin, zira bu sadece bir ses vokaliydi, söz yoktu. Ama o kadar derinden etkilemişti ki bu ses beni, ve görüntüleri öyle sentimentalleştiriyordu ki, gözlerim anında yaşarmıştı. Ama görüntüler bitmeye yakınken tamam dedim bu Nusret Fatah Ali Khan, ama nasıl bulucaz parçayı? Adamın tonlarca parçası, bestesi var.

Pakistanlı arkadaşlardan Nusret mp3 leri aldım, teker teker, parça parça taradım, o eser yok! "Halbuki hazine uzaklarda değil, ayaklarımızın altındadır, yanıbaşımızdadır" diye bir söz vardır. Kendi mp3 arşivimde hiç dinlemediğim bir Nusret Fateh Ali Khan mp3 keşfettim. Hepsini taradım ve bingo, o ses, "alaap".

O parçayı evvelden şuraya naklettirmiştim, buradan dinleyebilirsiniz, kısmet olursa :) http://www.otekileriz.com/Sayfa_Modul.asp?nedir=modul&isim=Mp3&goster=ka...

Konumuz şiir ve müzikken, iki gündür aklımda fakat finallerden sıhhatli düşünemiyorum, telaşe var. İki saatlik uykuyla duruyorum ama kendimi Türk Milli heyecanı için saklıyorum (Türkiye-Bosna)

Yukarı da şiirle başladık, Yahya Kemal, "Sana dün bir tepeden baktım aziz İstanbul!" diye başlıyor. İkibinlerin başları, Fatih'de, Ney dersinde meşk ederken hocam anlatmıştı, Münir Nurettin bu şiiri okuduğunda, o kadar seviyor ki şiiri, hemen beste yapmaya koyuluyor, üstada haber vermeden. "Acaba" diyor, "şair bunu hangi insiyakla, hangi tepe de yazdı?"

Zira İstanbul, yedi tepeden müteşekkil. Bir bir o tepe senin, bu tepe benim (aslında kimsenin değil tepeler) çıkıyor şiiri bestelemeye. Süleymaniye'den başlıyor, akşama kadar uğraşıyor, bir türlü istediği musikiyi, o melodiyi bulamıyor. Başka gün Çamlıca'dan devam ediyor ama heyhat! Yok. Aradığı tını yok tepelerde.

Eyüp'e, Piere Loti'ye çıkıyor, başlıyor musikiyi aramaya, sonunda terennüm ediyor, "Sana dün bir tepeden baktım aziz İstanbul!" ve gülümsüyor sonra.

Yahya Kemal'in yanına varıyor, "Üstad," diyor, "siz bu şiiri hangi tepe de yazdınız acep?" Yahya Kemal, "Piere Loti," deyince, Münir Nurettin, "Hah, ben de orada besteledim işte."

muhabbetle

"Before my pen has glean'd my teeming brain"
-Önce kalemim kaynayan beynimi topladı.-
-John Keats / Adamım-

yani bulamaç yapma hevesinden.
böyle bir atılımı, zihninin kıvrımlı olduğunu ispat etme aracı olarak kullanmaya çalışanlar varsa da, ben bu hevesi, boş işlere düşkün olmaya bağlıyorum. ve safiyane niyetlerle ileri atılanlar olduğunu da gördüğümden fazla ses etmiyorum.

uzaktan akrabamız münir amca'nın, haşlanmış yumurta üzerine peynir, onun üzerine de bal sürdüğü, hepsinin tepesine şimdi hatırlayamayacağım kadar absürd çeşniler ekleyerek bireysel -kesinlikle bireysel- damak tadı inşa ettiği zamanları hatırlıyorum. olur, olabilir...

yıllar öncesinde maruz kaldığım bir andan bahsetmek isterim ayrıca.
sinemayla da uğraşan bir müslüman olarak, bir sinema grubunun toplantısına katılmış, bir takım umutlarımı da yanıma almıştım. ancak kimliğimle ilgili genel bilgi edinildikten sonra şahsıma yöneltilen ilk soru şu olmuştu: sayın e. zeynep, kelam ilminin dili olsa, kamera hakkında ne derdi, neyi araştırırdı?
kameranın dindeki rengini sorsalar daha az hayal kırıklığına uğrardım sanırım. paylamaya yahut tartışmaya sebep olmayacak denli saçma suale "zannediyorum, 'kameranın varlığının delilleri'ni araştırırdı. ama yine de zannetmiyorum." diye cevap verip, bu yaptıklarını bir oyun gibi görmeye çalışmıştım.

bir de haddini bilenler var. bu çeşit insanlarla yaşayabilir, yaşlanabilir, haşrolunabilirim. yolculukta yahut alışverişte bulunabilirim.
örneğin, yine geçmiş zamanın birinde, bir mecliste sözün safsataya doğru yol aldığını görüp, konuşan kimseler arasında ortak bir paydayı teşkil etmesi hasebiyle sinemaya işaret ederek, gayri ihtiyari "bırakın bu muhabbetleri, biz en güzele dönelim" dediğimde, aramızdaki en yetkili kişinin -bir yönetmenin- "en güzeli her zaman şiirdir" demesi gibi bir had bilirlik. belki artistik, belki alakasız ama bilhassa doğru.

ve en şâh-ı geylâni yönetmen de gelse, bir şair etmez. bunu acı çekerek ve boyun bükerek, bilelim.

not: bahsettiğim yönetmen arkadaş, aynı zamanda çok iyi bir yazardı ve bunun yanı sıra şiir yazmaya çalışırdı. fakat tüm uğraşlarına rağmen, şair olamadı.