İnsan ne için yazar? Zor bir soru. Cevabı da çeşitli. Kimine kelimeler derin kuyudur. Kimi onlara barlarını yükler.

Kimileri paylaşamadığı, dilin taşıyamadığı, gönlün tasvir edemediği his ve düşünceleri, kelimelerle fenadan varlık diyarına taşır.

Bir dosttur kimilerine harf ve kelimeler. Bıkmadan dinleyen. Siması değişmeden dinleyen. Gözlerini kaçırtmadan dinleyen. Işıklarla karanlıklarınızı aydınlatan bir dost. Sıkıntıda ona gidilen bir can.

Bütün her şey onlara söylenir. Kızgınlıklar, hisler, aşklar, her şey onlarla paylaşılır.

Zihin, gönül ve beni kemiren fikir ve hisleri, derundan atmak için kalemden istimdat edilir.

Neydir kalem. Ney hisleri anberleştirir. Kalem fikirleri de.

Resmetmek için yazılır. Haber vermek için. Öfkeleri, sayhaları, duyulmayan çığlıkları mücessemleştirmek için yazılır.

Her yazan biraz megaloman mı? Kalemi sur mu sanır? Bakınca ne görür?

Kalem dilsizlerin dili mi?

Belki de değer verendir yazan? Söz, fena da bir kıvılcımdır. Aksi kısa, kendi kısa. Hatta söz; fenadır. Yazı, bir ebed namzedi. Söz iddiasızdır. Konumuyla zoraki mütevazı. Yazı asırlara bir hitaptır.

Söz sıradandır. Yazı asil.

Öylesine söz vardır ama öylesine, yazı, olmaz.

Yazı, bentleri aşan sudur. Sessizce akmaz. Şelaleşir. Sessizce akmaz, düşer. Ses verir. Renk verir. Tesir eder.

Yazı inzivadır. Kendinle muhasebe.

Yazı sükundur. Asudelik. Başka bir dünyaya dalmak. Harflerle, kelimelerle açılan okunmuş, tılsımlı, harika bambaşka bir aleme, diyara, ülkeye revan olmaktır.

Kalem bir ışıktır. Fener. Uzak diyarları gösteren. Ufukları. Enginleri.

Kağıt melcedir. Polonyalılara; Asitane. Macarlara; İstanbul. Şarkın bedbaht çocuklarına; Avrupa. Ve bütün melceler gibidir

Kelimeler, mağaraların munis, muti ve evcil yarasaları. Muharrir, insanlardan kaçıp onlarla hemhalliği seçen bir derviş.

Kalem bir binektir. Veya halı.

Ne sırlar bilir kalem. Ne fırtınalar görmüş. Ne nihan alemlere girmiş. Ne fezada yol alan çığlıkları sinesine almış.

Modern muharrirlerin piri Montaıgne imiş. Bir şakirt, Orhan Pamuk öyle söylüyor. İnsan aleminden, kaprisli, başa kakmalı, gözlü ve sözlü alemden; bunların hiçbirinin olmadığı alemi seçen, ilk kule seçen oymuş. Pamuk Nobel konuşmasında böyle yazıyor. Ve kendisini o halkaya ekliyor.

Kuleler; modernitenin hücumlarına karşı sığınılan ortaçağın feodalizm kaleleri mi?

Meriç de bir kule seçmişti. Fildişinden.

Yazı, kalem ve kelimeler; yalnızların seçtikleri dostlar olmasın. Bütün kaprislere sükut eden, bütün itaplara sağır, bilgeleşmiş, sırlaşmış, itaatkar, haseti kalplerinden atmış dostlar.

Veya bu, kimseyle anlaşamayanlara, herkesle anlaşanların kucaklarını açmaları sonucu oluşan bir dostluk olmasın.

Hiç unutmam. Bir şeyler yazdım. Yanımdaki ahbabıma okuması için uzattım. –bütün yazanların ortak zaafları- okudu. Ve “sen bir saatte yazdın, ben beş dakikada okudum” dedi. Afalladım. Doğruydu. Ama ben bir saatlik neşeli, sevinçli ve sürurlu bir zaman geçirmiştim. O beş dakikalık. Söylemedim ona. Söyleyemedim.

Yazı, melce bulamayanların melcesi.

Kalem; kılıçsızların kılıcı.

Ve kağıt; alemsizlerin dünyası.