Kucağında bebeleriyle
beni ve hayatı sırtlayan vefakâr hayat arkadaşıma…

Gidiyor musun ahretlik! Dur, kal biraz… Yâd edelim mâziyi, konuşup ağlaşalım önce. Rüyalarımızı anlatalım yeniden, ilk konuşmamızı, ilk buluşmamızı… İlk kavgamızı, beni saatlerce bir durakta bekletmeni, seni ilk ağlatmamı!

Gidiyor musun ahretlik! Kal, dur biraz… Sonu ölüm, tamam, anlatma bana her en güzel filmin acı sonunu anlatır gibi. Aslında en çok bunu seversin sen değil mi? Bitiyor mu bu film ahretlik şimdi, daha oskar’a bile aday olmadan! Yorgun gözlerin benim perdem kapanmadan tatile mi girecek yani! Yardımcı rollerde iki yıldız adayı kazandırdın da gidiyorsun ya bana, bu yetmese de yeter be ahretlik. Gerçi en güzel de sen oynamıştın hani ikimizin ortak yapımı bu evlilik oyununda. Şimdi en iyi rol arkadaşımsız bu kurgu, bu senaryo, bu sahne… bana yavan gelecek; kal lütfen birkaç saniye daha!

Rüyalar dedim ya, Rabbimizin lütfuydu be ahretlik! Rüya gibi olsun diye mi bilmem ama… Görüşüvermiştik işte önce rüyalarda. Önce rüyalarda el ele tutuşuvermiştik. Tutuşuvermiştik be ahretlik o ateşe, belki murad budur diye! Muradımız niyazımız oldu ahretlik. Ama sana o rüyaları yorumlayan yanlış demiş. Hakk katında senmişsin en değerli, sabrını ve dirayetini görünce bunu daha iyi anladım. Nasıl da en zor yokuşlarda alıp sırtına hepimizi, çıkardın dağı taşı! Başı yemenili, çarşaflı Türkan Şoray’ın rollerinden en sevilen sahneleri sen “yaşıyordun” ya ahretlik; melekler sana gıbta ediyordu inan.

Senden sonra bir yanı öksüz kalmaz mı şimdi evimizdeki Kitabın ve kitabların? Kim okuyacak bize onları, kim kullanacak lügati? Kim gidecek sohbetlere, günlere! Kim söyleyecek bana “Alışkın değilim”i!

“Bu hüzünlü hâlinin sebebi miyim;
Seni böyle görmeye alışkın değilim
Benim yağmur gözlü yârim
Nicedir bu solgun halin
Hazan değmiş saçlarına, etme ey yârim”

Gel etme ahretlik, az daha kal biraz! Zeytin ekmek yediğimiz günler hatırına, ilk ev eşyamız “ekmek kesen bıçak” hatırına, ellerinden tutup ayakkabı almaya gittiğimiz sokak çocuğunun hatırına, kızımıza Kurban Bayramı’nda “et” yedirmek için gittiğimiz lokanta hatırına, güneş görmeyen bahçemize ektiğimiz domates, fasulye hatırına, radyodan dinlediğimiz sohbetler hatırına, İngilizce sınavında verdiğim kopyalar hatırına, yan yana yol aldığımız tüm otobüs ve hayat seferleri hatırına… Hepsinden ziyade Allah’ın, peygamberin hatırına; kal be ahretlik, dur be biraz! İnan seninle bir ömür ne de az!

Hem bak daha yeni yeni alışmaya başladım acılı yemeklerine. Sen de daha yeni yeni alışmaya başladın sofraya tuz getirmeye, kapının ardından anahtarı çıkarıp da beni eşikte dakikalarca bekletmemeye… Daha yeni öğreniyoruz işte ahretlik belki yıllar sonra aynı evde "eş" duygularla yaşamayı!

Yine de gidiyor musun ahretlik! Duanı ver de git öyleyse ahretlik, hakkını helâl et de git! Ama yine de kal, kal biraz; seninle bir ömür inan çok, çok az!