Sizi bilmem ancak benim bir evim yok. İstanbul’da alınmış dört duvarı mamur bir ‘’evimiz’’ olduğu bir gerçek ancak hakikat tılsımı değmemiş bir beden gibi beşer hükmünde yol almakta.

Anlamanın, konuşmanın, sevmenin hükmünü yitirdiği ve boşluğun incelmiş damarından içeriye sinmeye çalışan tüm çirkinliklerin hücum etmeye yeltendiği bir ev sizin eviniz olur mu? Bir evsizin hücresini büyüten açık uçlu dehlizlerde gezinmekten usanmış biri olarak bir evin var mı sorusunu durmadan kendime sormaktayım.

Bu ülkenin modernleşmiş ve batılılaşmış özgür insanlarıyla beraber bir evin beraberliğini paylaşabilmek ne kadar mümkün? Kendilerini modern ve özgür birey sınıfına yerleştirip karşısındakini ötekileştiren bir zihniyetin kardeşliğini paylaşabilmek hangi süreyi uzatmanın ismi olabilir? Uzadıkça ismi üzerinde epeydir düşündüğüm şeyin ne olduğu hususunda bir tanımlama yapmak acının derinleşip kanamaya doğru koşan yaraların dünyasına girmek ne kadar üzüntü verici.

Bir evi paylaşmanın bu kadar zor olması paylaşacak bir payın olmamasından ileri geliyor. Peki işin buralara kadar gelip acıya sebep olmasında her iki tarafın hata toplamları değil mi sorusuna ne diyebilirim? Peygamber Efendimizin ‘’iman etmedikçe cennete giremezsiniz birbirinizi sevmedikçe de (gerçek anlamda) iman etmiş olamazsınız’’ hadisini okudukça sevgi çemberini geniş tutmayı denemeye devam etmek ama denemenin bir netice vermemesini gördükçe binlerce kitabın içinden bu büyük acıyı mı satın aldım sorusu ne fayda sağlar artık?

Kardeşliğin hukukuna voyvoda renkli kuleler dikmenin açtığı yaraları hangi sözler yıkabilir? Bir sözün ızdırabını büyütmek ve onunla kardeşlik hukukuna yelken açmak yaraların derinine merhem olabilir mi? Bu nereden nereye doğru akmaktır ve kendi yatağını kaybeden bir nehrin hangi suyu doğrudur? Derinlere bağdaş kurup oturan dehlizlerin ipini salıvermeyi mümkün kılan ve o mümkünlüğün içinden hakikatin ipine ulaşmayı ve oradan da kardeşlik hukukunu yeniden inşa etmeyi istemek sizce doğru yolu işaret eden bir parmak mıdır?

Bir eviniz var mı? Varsa Allah’ın bu büyük nimeti karşısında günde beş vakit değil beşbin vakit secdeye kapansanız azdır. Bu sürgün diyardan sonra varılacak mekana giderken içten kardeşim diyebileceğiniz bir kardeşiniz olsun. Emin olun bir kardeşe sahip olmak bir ümmete dahil olmak kadar önemli ve değerli.

İçi boş odalarda
Kaç kişiye akar mekan
Bir saklambaç evinde
Duruyor yürüyen zaman

Kardeşiyle bir evi paylaşma oyunu oynayan herkese…