Ölüm nedir ne zaman farkına vardım bilmiyorum ama ölümün soğuk tarafıyla karşılaştırıldığım ânı hiç unutmuyorum. İlkokula gidiyordum; üç ve ya dördüncü sınıf. Anneannem uzun yıllar boyu felçli/yatalak halde bakıma muhtaç yaşıyordu. Konuşması zayıftı, sohbet etmişliğimiz olmadı. Hatta çocukluk hali belki biraz da çekinirdim. Ama nedendir çok da severdim kendisini. Konuşamasa da bakışlarında “anne merhameti” vardı ya! İşte bu yetiyordu galiba. Garib bir sevgiydi, yanında olmak huzur veriyordu. Bugün bile hayra delalettir rüyalarımda görsem.

İşte bu insanın, anneannemin ölümünü bir okul çıkışı bir aile büyüğümden “anneannen öldü haberin yok mu!” şeklinde duymamdaki soğukluğu nasıl anlatırım bilmiyorum! Bunu bana söyleyen insanın buz gibiliği de eklenince ölümün ya da ölünün iç burkan/akla ve gönle kor düşüren gölgesi dünyamı bir anda alt üst etmişti. Yani sonrası nedir, nasıl bir şeydir, bir daha görülmeyecek midir, sevenleri hep ağlayacak mıdır… şeklinde bir sürü soru!

Daha sonraları da yakınlarımın ölümü ile sarsılsam da bunlar bu ilk şokun etkisini yapmadı elbet. Ta ki benim sağ kurtulup da yine bir yakınımın öldüğü kazaya kadar! Bir dakika önce şaka yaptığın kişi bir dakika sonra artık “ölü”ydü. Ve belki bir çivi vesile oluyordu senin de genç yaşta ölüler arasına katılmamana.

Birkaç yıl sonra da iş için gittiğim yerde kaldığım odanın manzarasında o yerin mezarlığı vardı. Çalıkuşu’nun Feride’si gibi pencereye her gittiğimizde toprak ve taşların altındakileri düşünmemek elde değildi. Bilmem kaç yıldan beridir bekleyenler vardı orada. Akla ister istemez düşen ise şu söz; "Ölüm madem ki öldürülmüyor…!"

Ey menba-ı ÂŞK! Gönlüme kıldığın nazar-ı mehabbet kadardır kıymetim...

"ölüm herkesin başında
uyudun, uyanmadın olacak"

Ne vakit bir ölüm haberi alsam inna lillahi ve inna ileyhi raciun 'dan sonra ilk aklıma gelen, yukarıdaki dizelerdir. Ne kadar basitçe ama aynı zamanda ne kadar etkileyici bir anlatım.
Yazınız, ölümü hatırlattı ve ölümümü. Allah razı olsun. Selametle.
Ve; dedem ölmüş, gömüldükten sonra duymuşum...

İnsanlık tarihine baktığımız zaman ölümü bir sonraki hayat için kapı olarak gören pek çok toplum/kavim/millet gelip geçmiş. Ölülerini, ilerde lazım olur diye eşyaları ile gömenler bile var hatta. Ölüme bir son olarak bakanlar ise galiba işin kolayına kaçmak isteyenler. Her şey şu kısacık dünyada yaşandı bitti, kötülük edenin kötülüğü yanına kâr kaldı. Bu kadar basit mi, onu günü gelince kesin olarak gözlerimizle göreceğiz elbet. Ölümü yoklukla eşitleyenler acaba yok olmanın acısına nasıl katlanır bilinmez. Ufacık bir yeri kesilse, kopsa verdiği acı ile avazı çıktığı kadar bağıran insan tüm bedeninin ve ruhunun yok olması hadisesi karşısında acaba nasıl bir tepki verirdi.

Umum insanların görüşü gibi bizim de inancımız ölümün bir son/yok olma (fena) olmayıp asıl hayatın başlangıcı olduğudur. Mesela İmam-ı Gazali, ölüm için tam felç diyor. Nasıl ki tüm vücudu kısmî felç geçiren bir kişi elini, ayağını oynatamaz, bunun gibi ölü de aslında tüm bedeniyle felç geçirmiş gibidir. Duyar, görür ama ne konuşur ne de hareket eder. Buna en güzel delil peygamberimizin Bedir savaşı günü harbte öldürülen kâfirlere, "Nasıl, Rabbinizin size söylediklerinin doğru olduğunu gördünüz mü? Ben, Rabbimin bana vaad ettiğinin doğru olduğunu gördüm" diye hitap etmesi ve bir sahabenin de "ey Allah'ın elçisi, bu ölü insanlar sizin söylediklerinizi duyarlar mı?" şeklindeki sorusuna verdiği cevaptır; “Benim söylediklerimi siz onlardan daha iyi duyuyor değilsiniz. Ne var ki onlar bana cevap veremezler.”

Bu misalde de görüldüğü gibi ölümden sonrası için bir yokluğa inanmamız mümkün değil. Zaten kutsal kitabımıza göre de insanın dünyaya getirilmesindeki ana gaye ölüm ötesi için iyi işler yapmaya kendini alıştırmasıdır. Ölümden ziyade aslında bizden istenen gaye üzerine yaşıyor muyuz, yani emrolunduğumuz gibi hayatımızı idame ettiriyor muyuz asıl bundan korkmamız lazım. Yoksa mutlak sondan yani olması kesin olandan korkmak bizi her adımını şüpheyle, tedirginlikle ve korkak bir ruh haliyle atan hasta bir insan tipine sokmaz mı?

Ey menba-ı ÂŞK! Gönlüme kıldığın nazar-ı mehabbet kadardır kıymetim...