Merhaba

Aforizmalar. Hayırlı olsun :)

Özellikle sekizinci maddede ki "8. Kalem sivridir; batması da bundandır." kelamı çok hoşuma gitti. Kalem sivridir, bu yüzden batar yani. Bu taraftan hiç düşünmemiştim aslında. Ben de diyorum kalem neden batıyor :)

"4. Tüm üretmeler, en âciz hallerinde bir kişisel doyumdur. Ve üretme yolunda ilerlerken, önüne çıkan ilk ve en büyük engel yine kişinin kendisidir, benidir. Onu tepelemeden ikinci bir adım atılamaz."

Bu da çok önemli bence. Kişinin en büyük engelinin yine kendisi olduğu yani. Delphi'deki tapınağın antresinde "kendini bil" (know yourself) yazardı. Grekçesi neydi hatırlamıyorum. Filazoflara sormak lazım. Yani kendimizi bildiğimizde, nefsimizi Yunusleyin bir çile yoluyla ehilleştirerek, mutmainleştirerek aradan kendi engelimizi çıkarmak. Gayelerden biride bu değil mi aslında?

12. Aklı yürütmekten vazgeçip koşturmalı bir süre. Ancak bunu başardığımızda anlayabiliriz onunla nereye kadar ilerleyebileceğimizi. Sonrası için Burak’tan farksızdır akıl.

İstanbul'da bir evliya/Allah'ın dostu, "aklına çok güvenme, Allah şaşırtıverir kendi evinin yolunu bulamazsın" derdi. Şahsen tecrübe ettim bu hali.

6. Hüzün, asla daimî barınağı olamaz insanın.

Evet olamaz. Çünkü bir denge var. Bu örtük bir denge. Çoğu zaman bunun farkına varamıyoruz. Schopenhauer, -Aşkın Metafiziği-nde, "acılar ve mutluluklar olmasaydı, insan yeryüzünde can sıkıntısından yaşayamazdı" der.

Yatılı okurken, eskiden, bazen arkadaşlarla yaptığımız her şeyden zevk alırdık(m), her şey güzel ve hızlı geçerdi. Geceleri yastığa başımı koyduğumda derdim, "tanrım çok mutluyum, ama kesin bir üzüntü gelecek arkasından, bunun da farkındayım" diye böyle düşünceler geçerdi içimden. Yani sezinlerdim, eğer çok mutluysam mutlaka bir hüzün, keder yakalayacaktır beni/bizi. Tam tersi de geçerli hüzün için. Çünkü her gecenin sonunda bir şafak mutlaka vardır. Henüz dengeler böyle.

14. Bilginin derinliğine giden yolun, görünen dünyanın ve yaşanılanların derinliklerini ve ötesini görmekten geçtiğini düşünmek tümden sığ ve yüzeysel bir düşüncedir. Çünkü bilgelik ve derin düşünce, olanı olduğu gibi anlayabilme, kabullenebilme yetisiyle birlikte gelişir. Öbür türlüsü, insanı ancak kafa karışıklığına sürükleyen bir çıkmaz sokaktır.

Maverayı kurcalamak aklı bocalatıyor. Yalanlara, ilüzyonlara alıştığımız için, doğruyu dinlemek, hakikati temaşa etmek bizi bozuyor, buna inanmıyoruz asıl, inanamıyoruz çünkü. Allah aklımızı bize yedirmesin. (Amin)

19. Tanrı her zaman büyük oynar.

Tanrı niye oynasın canım? Oynayan/oynanan biziz. Tanrı antrenör :)

selamlar

"Before my pen has glean'd my teeming brain"
-Önce kalemim kaynayan beynimi topladı.-
-John Keats / Adamım-

1. Sanatçı anlaşılma kaygısını hiçbir zaman üzerinden atamaz, çünkü bu kaygı onun sanatını da belirleyen bir şeydir aynı zamanda, dolayısıyla insanidir, insani bir şeyi sanat uğruna atmanınsa bir anlamı yoktur.

2. Hayatın kestirme olup olmadığı izafi bir durumdur, bize kestirme gelen başkasına gelmeyebilir pekala, belki de hayat kestirmenin ta kendisidir.

3. Her şey kişinin elinde değildir, dolayısıyla bu aslolan bir şey değildir. Hakikat bu dünyaya ait değildir, dünya gerçektir ve gerçek hakikatin çocukluğudur.

4. Üretimin kişisel doyum olup olmaması bunun nefsi olup olmamasıyla alakalıdır. Kişinin ben’ini semirten her şey onun için bir engeldir, aşmak gerek.

5. Şeytanın bir gücü yoktur, şeytan da insan gibi acizdir, bizden daha zeki ve tecrübeli olduğu söylenebilir.

6. La tahzen, innallahe meana.

7. Susmak bir erdem olarak ne güzel şeydir.

8. Ucu kırılmış kalem batamaz.

9. Popüler olan bir ürün zaten bizatihi basittir.

10. Gözü açıklar kabus olabilir.

11. İnsanlar keyfiyetten çok kemmiyete önem verdikleri takdirde çok ve az hakkındaki düşünceleri de sağlıklı olamayacaktır.

12. Aklı yenmek gönlün yapabileceği bir iştir. Aklı yine akıl yer.

13. İnsan buna en çok aşkta şahit oluyor.

14. "Mavera Dede"yi görmeyi istemek sığlık değildir. Olanı olduğu gibi anlayabilmek için öte bilgisine ihtiyaç vardır.

15. Şiir ancak aşkla yazıldığında bir değer ifade eder ve sığınak olur, gayrısı boştur.

16. Ahir zaman anlamların kaybolduğu zamandır aynı zamanda. O yüzden kavramların içinin boşaltılmasına şaşmamalı.

17. İnsanın objektif olma çabaları boşunadır, çünkü insan subjektif olarak vardır.

18. Sanat ve edebiyat dünya gibi birer yalandır. Ancak anlamları şurda saklıdır ki, biz bu yalanlar sayesinde gerçeğin ne olduğunu kavrayabiliriz, çünkü zıt olan şeyler birbirlerini anlaşılır kılmak için vardırlar.

19. Allah oyun oynamaz, Allah oyunu yaratandır, bir oyuncu değildir, oynamak fanilerin işidir, eksiktir, Allah’a eksiklik izafe edilemez. Kelimelerle de oynamaya gelmez her zaman.

Selamlarımla.

... Mutluluk anlamaktır, anlam aktır...

Yusuf Er

Herkese Merhaba,

Genelde aforizma türünü severim. Cemaat'te ise ilk kez görüyorum sanırım bu tür bir ürünü. Benzeri örnekler varsa kıdemli üyelerden link rica edeceğim. Açıkçası AGU'nunkiler arasında bir ikisi dışında sevdiğim laf da bulamadım. Ama asıl mesele altına girilen yorumlar. Aforizmaları edebiyat kategorisi altına girmiş zaten yazar. Edebiyat en basit anlamıyla yazılanların birincil anlamları dışında anlam ve çağrışımlara gelebilmesidir. Özellikle son maddeye dair yorumları çok sığ buldum doğrusu. Yazarını hatırlayamadığım ama çok sevdiğim şu aforizmayı paylaşmak isterim bu yorumların ardında: "Kitap aynadır; ona bakan bir maymunsa onda görünen havari olamaz. Ahmak biriyle bilgelik üzerine konuşacak kelimelerimiz yok. Bilgeyi anlayan zaten bilgedir."

"allah'ım kaderimden şikayetçi değilim
aksine bahtiyarım evrende bana da rol
verdiğin için şahsen, allah'ım bizler senin
falsolu kullarınız, n'olur bizden razı ol."
-M.M.

selamdan sonra,

17. Maddeye dair:
yazınsal bir ürünün değerlendirilmesinin oldukça öznel kriterler çerçevesinde yapıldığı, "sev beni seveyim seni" anlayışının hakim olduğu bir eleştiri anlayışıyla edebiyatımızın mesafe almayacağı aşikar... Gerek sol gerek sağ ve diğer cenah yazar-çizerinin sergilediği bu tutum edebiyatın, has edebiyatın diyelim, önünde bir tıkaçtır. Bu bakımdan çılgınca gözüken teklif bile akla yakındır vesselam:)
____________________________________________
Diz çök ey zorlu nefs, önümde diz çök!
Heybem hayat dolu, deste ve yumak.
Sen, bütün dalların birleştiği kök;
Biricik meselem, Sonsuza varmak...