"Neredeyse bulaşıcı hastalık gibi oldu bu iç sıkıntıları"

Evet bu hastalığın hem de tahminlerin çok ötesinde bir yaygınlığa ulaştığından söz edebiliriz. Ne gençler ve ne de orta yaşdakiler öğrenme arzusu bile taşımadan günlerini tekdüze bitirmekle meşguller. Bununla beraber süregelen bir mutsuzluk, geçimsizlik, tahammülsüzlük besliyorlar yüreklerinde. Bunu dillendiriyorlar. Kendisi himmete muhtaç kimi çarelere başvuruyorlar. Olması gereken yerlere götürmüyorlar gönüllerini. Ve yapılması gerekenlerle meşgul etmiyorlar. Ben ne yapabilirim ? diye soran azaldı maalesef. Kimse başlamıyor bir şeyler yapmaya. En fenası da yapanları eleştiriyorlar kıyasıya...Bolca itiraz ediliyor. Yerine koyabileceği hiç bir plânı hiç bir çalışması yokken gayret sarfeden insanlar aleni veya ardından incitiliyor.

Ümit bey, bugün yapılacak en hayırlı işi yapmışsınız. İnsanları Kurana çağırmak. Ben de bu sancıyı duyduğum için bazı plânlar peşine düştüm. Ancak bu zaman insanı çok umutlu kılmıyor. İnsanlar sürekli yolunuzu tıkayacak tavırlar alıyorlar. Ne ki Kuranı anlamanın, anlatmanın ,anlattırmanın bir yolu veya bir çok yolu olmalı. Ben de henüz niyet aşamasındaki biraz yapılanmaya başlayan düşüncemi sizlerle paylaşmak istedim. Belki daha besleyici bir yerlere gelirim diye... Hz. Mevlâna başka akıllarla beslenmeyi güçlenmeyi tavsiye eder.

Hepimizin elverişli mekanları vardır. En azından bir çoğumuzun. Kuran-ı kerimin anlatılmasına uygun mekanlar. Ben de bu düşünceden hareketle genç bir topluluk seçtim ve onlara mekan hazırladım. Sizin tavsiyenizle tam tevafuk oldu. Mekanın bugün ve yarın temizliğiyle meşgul olacağım inşaallah. Gençlerin tartışabilecekleri, sorabilecekleri, konuşabilecekleri bir mekan. İçlerinde daha donanımlı arkadaşlarının olması için soruşturdum. O kişileri ve diğerlerini bir araya getirdim. Küçük bir kardeşlik müessesesi. Olanlar verecek olmayanlar alacak. Buna talep çok oluyor. Ancak benim imkanlarım çerçevesinde fazla da geniş tutamayacağım. En azından şimdilik.

Genç kızlar bu durumdan memnun oldular. Genç erkek çocuklar için de aynı mekanı kullanarak benzer bir çalışmayı düşünüyorum. Çünkü onlar sabahtan akşama kadar vakit öldürüyorlar(büyük bir kısmı)

İşi çok da fazla ders havasına sokmaktan yana değilim. Kuranla tanıştırmak için uğraşıyorum. Zaten tanışınca ne mekan ne zaman ayarlamak gerekmeyecektir inancındayım. Sadece bir merdiven ayarlamaya çalışıyorum. Çıkmaya başlarlarsa zaten inmezler.

Ruhlar bu serseri mayın modundan çoktan çıkmalıydı. Çıkarılmalıydı. Hedefleri olmalıydı. İnşaallah geç kalmamışızdır. Tavsiyelerinizi beklerim. Allah yâr ve yardımcımız olsun. Bizleri insan kullanım el kitabından azami istifade edenlerden eylesin.

Selamunaleyküm, bize ahretimiz içinde dünyamız içinde lazım olan yegane kitap budur. Bu hatırlatmalarınızdan dolayı size ayrıca teşekkür eder. Bir kaç şeyde ben eklemek isterim. Kur'an okuyor veya dinliyor olmamız, tek başına, bizi aldatmamalı. O İlahi Kelam'ı okurken, dinlerken, üzerinde düşünürken, sahih bir niyet taşıma gereği de unutulmasın. Bilelim ki Kur'an'a gerçekten muhatap olmamız, doğru bir niyetle, samimiyet ve ihlasla ona yönelme şartına bağlanmış bulunuyor.

Bizatihi Kur'an'ın tarifiyle, âlemlerin Rabbından gelen[1]; insanları hidâyete erdiren ve hakkı bâtıldan ayıran[2]; sonsuz hikmetler yüklü[3]; sonsuz derecede kerim[4]; bir Ezelî Kelam'dır Kur'an. "Onun ahlâkı Kur'an'dı" diye tarif edilen Ümmî Nebî (s.a.s.) kendi hayâtıyla, Kur'an'ın bu sıfatlara hakkıyla mazhar olduğunun en birinci delilidir. Keza, ondan aldıkları hidâyet dersiyle bütün insanlık tarihine manidar ubudiyet örnekleri sunan sahabiler de. Ve her biri ondan aldığı hakikat nuruyla kemale eren milyonlarca asfiya ve salih kullar ile, hayâtları onunla nurlanan yüz milyonlarca mü'min de onun tüm bu özellikleri hakkıyla taşıdığının şahidi ve delilidir.

Fakat, bizatihi Kur'an, muhatabı olan bizleri, kendisine sahih bir niyet ve sağlam bir itikad ile, samimiyet ve ihlas içinde muhatap olma konusunda uyarır. Mesela Al-i İmran sûresinin yedinci âyetinde, kalbinde 'kaypaklık' taşıdığı halde 'saptırma ve fitne için' onu okuyanların varlığına dikkat çeker. Bir sonraki âyette ise, hidâyet bulduktan sonra kalbimizi eğriltmenin mümkün olduğunu bildiren bir duâyla yüzyüze geliriz. Böylesi dehşetli bir tehlikeye karşı insan, acziyet ve tevazu içinde Rabbına sığınma durumundadır:

"Ey Rabbımız! Bize doğru yolu gösterdikten sonra kalbimizi kaydırma, bize katından bir rahmet ver. Gerçekten herşeyi veren Sen'sin." (Âl-i İmran: 3/8)

Tüm bu hususlar şunu açıkça gösterir:

Kur'an, gerçekten âlemlerin Rabbı namına bir ilahi hitaptır. Bütün kâinatın Sahibi, bütün mahlukatın Halikı namına bir ezelî konuşmadır. Hakîm, Kerîm ve Rahîm bir Rabbin kelam-ı Ezelîsi olarak sonsuz hikmet, kerem ve rahmet yüklüdür. Furkan'dır ve mu'cizü'l-beyandır. Dolayısıyla onu okumak, okumaların en güzelidir. Onu dinlemek, dinlemelerin en güzelidir. Onunla düşünmek, tefekkürün en güzelidir. Ona göre yaşanan bir hayât, hayâtların en güzelidir. Tüm bunlarla birlikte, unutulmaması gereken husus, eşsiz bir hidâyet rehberi olan Kur'an'ın doğru bir niyetle okunmasıdır.

Kur'an'dan öğrendiğimize göre, ona yönelirken dikkat edilecek hususlar şunlardır: İyi niyet, istiaze, Kur'an'a temiz olarak dokunup yaklaşmak, Kur'an'a kulak verip susmak, onu tane tane, özümseyerek okumak.

Kur'an'a yönelirken dikkat edilecek ilk husus, recmedilmiş şeytana karşı, Rabbimize sığınmaktır:

"Kur'an okumaya başladığın zaman, kovulmuş şeytandan Allah'a sığın." (Nahl: 16/98).

İlk iş budur. Neden? Çünkü, Kur'an'ın defaatla ders verdiği üzere, şeytanı şeytan kılan şudur: O, kendince bir 'üstünlük' vehmi üreterek Allah'ın yarattıklarını iyi-kötü, eksik-mükemmel ayrımına tabi tutmuştur. Bu şekilde, hem kendine bir üstünlük vermiş, hem de Allah'ın kudretine kusur ve noksan yüklemeye kalkışmıştır. Kendince açtığı bu yoldan yürüyerek, nefis ve esbab şirkine zemin hazırlamış; böylece, Rabbine karşı isyan ve inkar cür'etini bulmuştur. İnsanı nefisperest olmaya sevkeden de, esbabperestliğe meylettiren de odur. Bütün kötülüklerin, bütün bâtıl düşünce ve hayât tarzlarının gerisinde şeytanın bir dahli vardır. Bu bakımdan şeytandan istiaze etmek, tüm kötülüklerden uzaklaşma anlamını taşır.

Kur'an'ı böylesi bir sığınma içinde okumak, onu bütün menfiliklerden Allah'a sığınarak okuma anlamını barındırır. Şahsi bir menfaat için okuma da bu anlama dahildir; bir dünya menfaati için okumak da. Onu okurken nefsin aldatmalarından uzak durma da bunun içindedir; dünyevî bir ideolojinin gözlüğünü takmak da. Ona şöhret için muhatap olmak da bunun içindedir; kendi aklına güvenip, aklını doğrulama mercii, Kur'an'ı ise aklın kölesi kılmak da.

Zaten istiaze'nin bir esprisi, acziyetin kabulüdür. Acziyetini kabul etmeyip sadece kendisine güvenen kimse, başkasına sığınmaz. Dolayısıyla istiaze eder etmez, şeytanın bacağını Allah'ın izniyle kırmış oluruz. Kendisi bir üstünlük vehmiyle Allah'a isyan eden, Kur'an'da belirtildiği üzere kibirlenerek kafir olan şeytanın ürettiği en büyük tuzak, bizde de böyle bir üstünlük vehmi ve bir kibir hali uyandırmak; nefsimizi okşayarak, enaniyetimizi kamçılamaktır. "Şeytanlar ene'nin gaga ve pençesiyle akılları havaya kaldırıp insanı dalalet derelerine atıyorlar." İstiaze sayesinde, bu tehlike, yolun daha başında bertaraf edilmektedir.

[1] Vâkıa: 56/80.
[2] Bakara: 2/185.
[3] Yâsin: 36/2.
[4] Vâkıa: 56/77.

“Ben yokum, Biz’i sizlerden öğrendim. Şimdi sizlerde her bir ben ile biziz.”

...

Bu işin şakası, telafisi, yaz okulu, rövanşı... vs. yok ki!
...
“Şu insanlar, çarçabuk geçen dünyayı seviyorlar da önlerindeki çetin bir günü (kıyameti) ihmal ediyorlar”
...
“İnsan Kullanım El Kılavuzu” olarak tabir ediyor bir âlimimiz Kur’an’ı.
...
Aynı zamanda bir kimliktir de Kur’ân! Müslümanca, Allah’a kulca yaşamanın kimliği… Ne kadar çok Kur’ân’la haşır neşir olursak o kadar kimliği ve kişiliği oturmuş insan oluruz.
...
Kimliğini belirlemeyen, kişiliğini Kur’an üzerine oturtmayan bir kişi verdiği nefsani kararların, yaşadığı gayri islamî hayatın vicdan azabını büyük ihtimal bu dünyada yaşayacaktır.
...
Kur’an, insanın her iki âlemde de başına gelebilecek olumsuzluklara karşın bir rehber vazifesindedir.
...
Asr-ı saadetin muhteşem insanları olan sahabeler Kur’an’ın bu özelliğinden faydalanmak için onu dura dura, özümseye özümseye okurlardı.
...
Oku ve hemen itaat et… Onların, o altın çağın insanlarının kimliği, kişiliği ve kalitesi buydu; “İşittik ve itaat ettik!”
...
Bu sitede ,
"Allah'ın İnsanlara Ve Cinlere Göndermiş Olduğu Lafzı Değiştirilemez Mektub"un özel önemini ve değerini anlatacak kimse kalmasa da bu iş sadece Ümit Demir'e düşse, tek başına yetebilir miydi diye düşünmeye başlıyorum Ümit'in gayretini gördükçe...

Masiyetperverler yüzünden çıkan malayaniyat dolu polemiklerin kol gezdiği bir alemde Ümit'li olmanın keyfini çıkarıyorum dostum;Hakkını Helal Et...

Allah razı olsun senden ve Allah senin gibilerin sayısını arttırsın...
Sağol...
Fatih Tezcan.

‘Allah yolunda öldürülenlere "ölü" demeyin: Hayır, onlar yaşıyor, ama siz farkında değilsiniz.’

Bugün 24 Ocak!

Natık-ı Kuran'a Selam Olsun!