Huzursuzdu. Yeni değildi huzursuzluğu. Bir o tarafa, bir bu tarafa turladı evi. "zaten hepi-topu 90 metrekare, ne kadar yürürsen yürü almıyor sıkıntını işte." "en iyisi okumak. " Zihninde tekrar tekrar yankılanmıştı cümlenin son kelimesi. "okumak"

Yatak odasından çıktı, salon masasının üzerinde duran kitabı aldı ve onun yanındaki kaleme baktı. Hiç sevmezdi bu kalemi. Yine de aldı, yatak odasına geri döndü. Dağınık yatağa oturup, kitabın kapağını açtı. Aklından " uyusam" diye geçirdi. Yapmadı, okumaya başladı. Önemsediği bir yeri çizecekti ki, kalemin önceden kırılmış ama sağlam numarası yapan ucu, 87. sayfanın üzerine düştü. "Sevmiyorum be bu kalemi işte, babasını da sevmezdim" diye geçti içinden.

Yeni bir kalem almak için kalktı, kafasında o kalemi niçin sevmediği düşüncesiyle antreyi geçti, salon kapısının önünde durdu, kapalıydı. Kapının kulbuna bastırdı, açamadı. Kapıyı kilitlemiş, anahtarı da yatak odasına götürmüştü; kapıyı açmaya çalıştığı ana kadar unutmuştu sonra da. "Ne kadar çok şeyi unutur oldum." diye düşündü.

Tekrar yatağa uzandı, "çizmeyeyim bari, zaten önceki okumalardan yeterince çizik var" sesli söylemişti bu cümleyi. Etrafta duyacak kimse yoktu, ama.

Okumaya başladı, kitaba epey kaptırmıştı kendini, yeniden ilgisini çeken bir cümlenin altını çizmek istiyordu işte. Yerinden istemeyerek doğruldu ve salonun anahtarını aldı etejerin üzerinden. "Etejer, kelimeye bak sen, nasıl da asalet saçıyor etrafına" diye düşündü alaycı alaycı. Odadan çıkıp 2 adım atmıştı ki, aklına geldi. Yatak Odasında, yapılması gereken günlük vazifeleri yazdığı, bir nevi çetele ajandası vardı ve onun yanında da mavi bir kurşun kalem takılı olurdu hep. Göz ucuyla baktı. Kalem ajandada takılı değildi. Üzerinde de yoktu. Odaya göz gezdirdi, göremedi. "Taşkın Abi vermişti, nereye gitti şimdi bu kalem?" diye söylendi. Tek başına olduğunu unutmuş, yine sesli konuşuyordu.

Kalemi aramak için odadan çıkmak üzereyken, az önce anahtarı aldığı etejerin üstünde duran başka bir ajandayı farketti. Kızıyla ilgili olan-bitenleri yazdığı günlüktü bu. Gerçi son 1 yıldır sadece hasta olduğu zamanlarda verdiği ilaçları ve ateşinin seyrini yazıyordu ya.
"Tamam" dedi, "en son bunun arasında bırakmıştım kalemi" Mavi, tepesi düşmüş, kullanıla kullanıla silgisi zemin seviyesine inmiş, üstten basmalı kalemi aldı ve yatağa oturdu yeniden.

"Bazen aradığımız şey gözümüzün önünde durur, nedense hep uzaklarda aramak aklımıza gelir ilk." "Nedense?" İkinci nedense de sesli söylenmişti.

Okuduğu on sayfayı gözden geçirdi, zihninde imlemişti çizilecek yerleri. Özenmeden çizdiği çizgileri seyretti. Bazı yerlerde kelimelerin üstüne çıkıyordu çizgiler, "ama olsun ne farkeder, kitap benim kitabım." Çizile çizile acayip bir şey olmuştu zaten kitap, okunmaktan cildide bozulmaya yüz tutmuştu. Korsandı, sahaflardan almıştı üniversite yıllarında. Çok severek ve isteyerek almıştı. "İlk okuduğumda nasıl da sarsılmıştım ama. İyi ki almışım bu kitabı. Yoksa başım her sıkıştığında kimin kapısını çalacaktım" Anlıyordu bu kitap onu, dahası anlatıyordu sanki. Kendini buluyordu, bazen Canım Selim'de, bazen Turgutcuğum Özben'de. Nermin'i sevmiyordu pek, bir de Turgut'la Nermin'in yatak odası takımını. Fırsat olsa Selim'in annesi Müzeyyen hanıma başsağlığı dilemek istiyordu, "ben tanışmadım Canım Selim'le, ama çok seviyorum onu" demek. Durup dururken "Günseli- seli- selim" deyip durmak istiyordu bir de.

" 'Yatak varken, masada okumak da ne oluyor?' derdi rahmetli" cümlesini okudu kitaptan. Tekrarladı, bir daha ve bir daha. Evet ya Selim evet, yatak varken.. "Aferin bana, bak ben de yatakta okuyorum işte"

Daha zihnindeki cümleye noktasını yeni koymuştu ki sigara çekti canı, yanında da kahve. "Hani Aferin'di, ne oldu şimdi, kalkıp masanın başına gidiyorsun", "..."

Kitabı, kalemi, sevmediği kalemi ve cep telefonunu da alıp mutfağa gitti. Elindekileri tezgaha bıraktı. Su ısıtıcının düğmesine bastı. İçerden örtüsünü alıp düzgünce örttü başını. Tezgahın üzerindeki eşyaları kucakladı, -sevmediği kalem hariç- balkondaki masaya bıraktı. Tekrar içeri girdi, kahvenin suyu çoktan kaynamış olmalıydı, ısıtıcıya dokundu, ılıktı. Elektriğin kesik olduğunu hatırladı. "O zaman niye ılık?" Bir saat önce kahve yapmak için su kaynatmış ve sonra onu da unutmuştu. Fincan içinde kahvesiyle ısıtıcının yanında duruyordu işte."Ilık ya da sıcak, ne farkeder" suyu fincandaki kahvenin üstüne boşalttı. Tamam, her şey tamamdı. "Sigara, çakmak, kültablası, kahve, Turgut, Selim ve ben."

İlk cümleyi okumuştu ki, aklından geçenleri yazma isteği duydu. "Neye yazsam" düşüncesi sardı bu defa da zihnini. Ev yarım bırakılmış ajandalar çöplüğüne dönmüştü.Yeni bir tane eklemeye gerek yoktu, eskileri çoktu. Kitap özetleri ajandası, aforizmalar ajandası, şiir denemeleri ajandası, bak buraya yazıyorum; sonra görürsün ajandası... Bir de hikaye denemeleri ajandası olmasındı yani.

Mutfakta elinin altında dursun diye, dolaplardan birine tıkıştırdığı şiir denemeleri ajandasını aldı ve balkona çıktı yeniden. Yüzü güneşten solmuş sandalyeye oturdu ve ayaklarını balkonun korkuluklarına uzattı. Sigarasını, çakmağını ateşlemesinin 4. seferinde yakabildi, "sayayım, yazarken lazım olur" diye düşünerek.

Ve başladı kelimeleri ardarda sıralamaya. Sigaranın izmarite 2 kalasını içine çekerken, yağmur damlaları düşmeye başladı kitabın üzerine. "Zamanı gelmişti" dedi yüksek sesle. Balkon kapısı rüzgarın etkisiyle hızlıca kapandı. Sigarasını söndürüp, bütün eşyalarını topladı ve mutfak tezgahına bıraktı. Tekrar çıkıp, az önce tüm gücüyle basarak söndürdüğü izmaritin bulunduğu kültablasını da aldı. İçeri girerken rüzgar külleri savuruyordu. "Olsun, biz insanken bu kadar savruluyoruz; bir kaç kül parçası savrulmuş çok mu?" diye geçirdi içinden. İçinden ne çok şey geçirir olmuştu son zamanlarda. Hüzünlendi, üzüldü oraya buraya savrulan küller için. "hepsi birlikte çöpe gitselerdi iyiydi ya, olmadı işte"

Salona yürüdü, evdeki tüm camlar açık olduğundan tüller uçuşuyordu. Yüzüne değen rüzgarı sevdi. Nereleri dolaşıp, kimleri görüp gelmişti acaba, avını kovalarken terlemiş bir çitanın tenine dokunmuş olabilir miydi ya da dünyanın hiç bilmediği köşelerinden birinde bir çocuk gülüşüne?" Gözünde kara bir çocuk canlandı, gözleri pırıl pırıl ve beyaz dişleri görünüyordu gülümserken.

İçi ansızın çıkagelmiş kocaman bir mutlulukla doldu ve kazanılmış bir zafer duygusuyla. "Yine iyi geldi, işte bu kitap." "Yine iyi geldin, iyi ki geldin Selimciğim Işık" dedi. Bu defa yüksek sesle söylemiş olmasına ve başka hiçbir şeye kaygılanmadan.

01.08.07 / Ankara