Tayyip Erdoğan'ın, boyalı / boyasız medyanın (Allah aşkına kaldı mı hala öyle şeyler) ne düşündüğü umrumda değil!

E tabi halk istiyorsa ona da söyleyecek bir sözümüz yok. Fakat kendi adıma Abdullah Gül'ün reis-i cumhur olmasını istemiyorum. AKP'ye yakışan bir isim evet ama daha da yakışanları var Bkz: E. Günay, R. Çamuroğlu, O. Yağmurdereli ve türevleri

Tüm bunlar bu anketler, bu sorular bu insanlar bir yerden kalkmalı ve bir yere varmalı değil midir? değil midir ki insan ziyandadır. burda yapılan bu beyanların ne kadarından hükümetin bi ferdi haberdar?

ya da Gül, kendine biçilen bu rolü üstlendiğinde velev ki göreve gelemediğinde bizden fikrimizi mi soracak

olan olur bekleyip görmek ve medyadi bu gereksizliğin içine batmak niyetinde değilim.

verilse de hoşnut ol
verilmese de hoşnut ol
buyruğuna kulak verdim

Liraya, bu ülkenin kurucusu yerine kendi resmini basanların inadına;

"Emirleriniz Tanrı buyruğudur..." diyenlere karşı;

en çok sandalye sayısına sahip olduğu halde Bakanlığını basan askerlerce "İstifa et; yoksa bu odadan cesedin çıkar..." diyenlere karşı yutkunanların adına;

Menderes'ler, Zorlu'lar, Başgil'ler...

ve daha bir çok "den den"ler adına OLMALIDIR.

Not.
R.T.E. diyen ismi mübarek Ali bey !
Hitap ettiğin -yanlış ve doğrularıyla- nihayetinde bu ülkenin Başbakanıdır, senin askerlik arkadaşın değil. Hoş, insan arkadaşına bile böyle hitap etmez. Suçlu veya teröristlerin adı kısaltılır. Sürekli vurgu yapıyorsanız en fazla Başbakan, veya Erdoğan dersiniz. R.T.E. yazmaya verdiğin zahmetten daha azdır, emin olasın. A.S. denmesinden hoşnutsanız buyrun !

Bir delinin kuyuya taşı atıp akıllılarca çıkartılmaya çalışılması gibi kısa ve düz bir yol, uzun ve dik bir yokuşa dönmüştü. Ama olacak olan oldu ve demokrasi oyununa göre gayet yasal olarak cumhurbaşkanı seçimi dün nihayete erdi. Beklentilere mutabık olarak 11. cumhurbaşkanımız ise Abdullah Gül. İslam Bankasındaki geçmişi, son dönemlerde AB ve ABD ile olan temasları, akıcı İngilizcesi ve de halkın içinde gelip halka kendini sevdirebilmesi açısından bu makama layık mümtaz kişilerdendi zaten. Ki bu göreve layık olduğunu düşünmeyen de yok gibiydi. Velev ki en muhalefeti dahi olsa… Lakin "evet, bu göreve layık, hatta hakkı" diye başlayan ve "ama…" diye devam eden cümlelerin de mantığını matematik açısından anlayamasak da halet-i ruhiye olarak anlamaya çalışıyoruz.

Türkiye'de nedendir bilinmez halkın içinden gelen, halk gibi davranan liderlere, cumhurbaşkanlarına, başbakanlara, bürokratlara… vb. belirli çevrelerin kini, husumeti her an patlamaya hazır yanardağ gibi fokurdayıp durmakta. Bu, Adnan Menderes zamanından başlayıp Turgut Özal'a, oradan da Abdullah Gül'e kadar süregelen bir âdet gibi duruyor.

Aslında bu kişiler adı altında istenmeyen, sevilmeyen ya da nefret edilen halkın bizzat kendisi galiba, diye düşünüyoruz bazen. Bu yargımızı doğrulayan ifadeleri son seçim öncesinde ve sonrasında gerek akademisyenlerden gerekse gazetecilerden hata politikacılardan dahi duyduk, duyuyoruz. Yüzde doksan dokuz dahi istese olmaz, diyen sözüm ona profesörler; "o partiye oy atanlar göbeğini taşıyanlar, bidon kafalılar" diyen gazeteciler ve de "bu halk hâla yanlışı seçiyor" diyebilen halktan kopuk ama halka hizmete talib olan politikacılar…

Neye bu kadar düşmanlık, bu anlaşılmaz öfke nedendir diye bizim onları anlamaya çalıştığımız gibi acaba kendileri de ellerini şöyle bir çenelerine koyup düşünüyorlar mıdır, acaba. Düşünüyorlar mı acaba söylediğimiz sözlerde, takındığımız tavırda bir gariplik var mı? Çünkü söyledikleri sözler bazen öylesine komik, öylesine basit ki insan ben nasıl bir ülkede kimlerle yaşıyormuşum diye hayıflanmadan edemiyor.

Öyle ki Cumhurbaşkanlığı seçimi sonrasında Abdullah Gül'ün konuşmayı okudum basında çıktığı kadarıyla. Laikliğin sosyal barışın sağlanmasındaki öneminden bahsetmiş mesela. Ama yukarıda değindiğimiz çevreler bu sosyal kelimesini bölücülük, barış kelimesini tehdit, laiklik kelimesini de şeriat yanlılığı olarak algılamak için ufacık akıllarını zorluyorlar, neredeyse yırtınıyorlar. Kendi kendimizi yönlendiriyoruz yani. Ortada fol yok yumurta yok ama biz kendimizi darı ambarında sanıyoruz.

Abdullah Gül cumhurbaşkanı oldu ama yine ezik bir duruş göstermek mecburiyetinde. Buna mecbur çünkü hayal ürünü korkuların sahte tanrıları bunu istiyorlar. Düşünün bir, sizin oğlunuz, eşiniz cumhurbaşkanı seçilecek ama siz o salonda yoksunuz. Eğer gidecek olursanız, giyiminiz kuşamınız yüzünden alaya alınacak, hırpalanacak, hor görüleceksiniz. Hani bir Yeşilçam sineması gibi… Genç, köyünden çıkar gelir mektebini bitirir ama mezuniyet gecesine ailesini çağıramaz. Çünkü o gecede hep sosyeteler vardır ve onlar kendinden gayrısına hep hor bakarlar, onları hep hizmetçi gibi görürler. Hakeza tam bu misal olmasa da Abdullah Gül'ün düştüğü durumda buna benziyor işte.

Şimdi bu yeni gelen dönem ile biraz daha umutluyuz. Hemen herkesin birbirine hor değil hoş gözle baktığı bir ülke için balık baştan kokar diyoruz. Ama şunu da unutmamak lazım; bu günlerde bazıları gece mesailerini daha çok yapacak. Bize düşen ise bunlara panzehir olmak! Önümüzde zaten Ramazan-ı Şerif var. Bu vesile ile biz de biraz gece mesaisi yapalım ve dualarımızla bu zor günlerdeki şerlerin hayra tebdil olması, hayırların da ziyadeleşmesi, tuzak kuranların da kurduğu tuzakların boşa gitmesi için rabbimize yalvaralım.

Ey menba-ı ÂŞK! Gönlüme kıldığın nazar-ı mehabbet kadardır kıymetim...