Evet, çayırlardan birinde, aşağıdan gelip geçen bütün hayvanları görebilecek kadar yüksek bir ağaç dalında tüneyen bir saksağan yaşardı. Sağdan soldan topladığı bütün eşyaları yuvasında saklayan saksağan yaşadığı çayırın kendisine ait olduğunu, altından geçen herkesin ve herşeyin gerçekten kendisinden aşağı olduğuna inanırdı. Çayırdaki bütün varlıklar da saksağanı tanır ve dalının altından geçerken sadece onun hoşuna gidecek şeyleri söylemeye, onun dediklerini yerine getirmeye gayret ederlerdi. Çünkü saksağanın çok kötü bir huyu vardı; hoşuna gitmeyenlere yuvasında sakladığı şeyleri atardı. Bu nesneler de genellikle sert veya keskin olurdu. Ama, çoğu hayvanlar saksağanı idare etmesini bilirdi. Gel zaman-git zaman, küçük bir tarla faresi saksağanın ağacının köklerinde yerleşip yaşamaya başladı. Fare saksağanı her gördüğünde "Hayırlı sabahlar" derdi neşeyle. O gün elde ettiği şeylerden bazılarını da saksağanla paylaşmayı teklif ederdi. Gelgelelim, saksağan bu davetsiz neşeli misafirin görünüşünden öyle rahatsız oldu ki, önceleri onunla konuşmadı bile. Daha sonraları, gayrete gelip oradan gitmesi için fareye nesneler atmaya bile başladı. İlk gün, irili-ufaklı dallar attı farenin üzerine. Fare ise bu dalları gayet mutlu biçimde topladı ve yuvasına götürdü. İkinci gün, kendini beğenmiş kuş, ağaç tohumları ve sert yemişler attı minik hayvanın üzerine. Farenin üzerinde yaralar, kızarıklıklar oluştu bu yüzden. Ama yine de onları aldı ve deliğine götürdü. Üçüncü gün, saksağan aşağı komşusuna duyduğu nefretten dolayı tam anlamıyla köpürüyordu. Nasıl olur da kendi hakimiyet alanına girer ve sonra da onu uzaklaştırma gayretlerini görmezden gelebilirdi bu küçük yaratık? Ertesi gün yaramaz kuş, farenin deliğinden çıkmasını bekledi ve sonra da onu taş yağmuruna tuttu. Fare, yaralarını yaladıktan sonra, her zamanki gibi taşları deliğine taşıdı. Dördüncü gün, o sırada tarladan dönmekte olan fare ağacın yanında bir çocuğun durduğunu gördü. Çocuk gülüyor ve saksağana ulaşmaya çalışıyordu. Sonunda kuşu sapanıyla düşürdü ve botlarının altında ezmeye hazırlandı. Fare yıldırım gibi koştu ve onu topuğundan ısırdı. Çocuk acıyla haykırdı ve silahını elinden düşürdü, sonra da ağlayarak evine koştu. Fare hemen saksağanın yanına koştu ve bozulan tüylerini düzeltti. Daha sonra deliğine gidip, bir zamanlar saksağanın kendisine attığı kumaş parçalarını ve dalları getirip bir sedye yaptı.
Saksağanı sedyenin üzerine yerleştirdi ve kendi yuvasına götürüp yaralarını tedavi etti. Sağlığına kavuşuncaya kadar onu meşe tohumu çorbasıyla besledi ve çorbayı taş kaselerde ikram etti. Yaklaşık bir hafta sonra saksağan konuşabilecek kadar iyileşti. Hayatını farenin kurtardığına bir türlü inanamıyor du. "Neden?" diye sordu, "sana yaptığım onca şeyden sonra neden beni kurtardın?" Fare, kuşun sözlerinden hayrete düştü. "Neden? Bana gösterdiğin onca yardımseverlikten sonra başka nasıl davranabilirdim ki?" "Yardımseverlik mi?" diye çığlık attı saksağan. Başka birşey söylemedi, çünkü daha önceki gerçek niyetinden dolayı utanç duydu. "Yakmam için çer çöp, yuvamı döşemem için dallar verdin bana" dedi fare. "Bütün kış beslenmeme yetecek kadar tohumlar ve yemişler ikram ettin ve bu harika kaseleri yapabilmem için bana taşlar verdin. Evet, maksadın çoğunlukla kötüydü, ama böylesine cömert bir komşuma nasıl kızabilirdim?" O günden sonra, saksağan hem fareye hem de çayırdaki bütün hayvanlara karşı gerçekten cömert davrandı. Dört bir tarafa uçup topladığı nesneleri onlarla paylaştı. İkramlarını artık kibarca yapması gerektiğini anladı ve komşularına bir daha hiç taş atmadı.

Ben biraz daha sabır bekliyorum... İnşallah mutlu sonla bitecek onların da sonu...

“Ben yokum, Biz’i sizlerden öğrendim. Şimdi sizlerde her bir ben ile biziz.”