Tam yanlızlık psikolojisi içinde debelenen bir insana göre bir başlık olsa gerek. Evet yanlızım, hem de yapayanlız, her zaman olmasa da hayatımın son bir kaç yılında kendimi çoğu zaman yapayalnız hissediyorum. Hem de yok yere hiç yere bir yanlızlık, bir söz vardır parasız adam gereksiz adam diye devam eden işte aynen öyle insanın maddiyat sıkıntısı ile içine düştüğü yanlızlık işte benimkisi, yıllarca önce bir gün aslanlar gibi bir kabadayı olan babam yatağa düştü, vurduğunu deviren adam bir kolu ve bir bacağı tutmayan konuşamayan aciz içinde bir insan oldu, o güne kadar yanında olanlar, sırtını sıvazlayanlar, hepsi birden kayboldu işte bu da bir yanlızlıktır istediğiniz kadar sallamıyorum kendimi üzmüyorum deyin ama bu yanlızlık koyar adama, ve o kadar iğrenç bir bilinendir ki Hafıza-i beşer nisyan ile maluldür. Yanlız bırakanlar tekrar yanımıza geldiğinide unutuveririz yine başlar haha ha hihi hi ler, affetmekmidir bu yoksa unutkanlıkmı, ya da ikiyüzlülük.
Ve ben inanıyorum ki her nefs nasıl ölümü tadacak ise eminim ki yanlızlığı da tadacaktır, Allah her insana hayatında en az bir kere bunu tatdırıyor, eminim ki aslında yanlız olmadığını bilsin diye, kendi adıma bu anlarda içine düştüğüm yanlışları, ettiğim isyanları, söylediğim sözleri hatırıma getirdikçe ne kadar aptal olduğumu aslında isyan etmem gerekenin yanlız kalmak değil de O' ndan uzaklaşmak olduğunu anlamakta acı.
Günümüz insanı inkar eder yanlızlığını buna katılıyorum, çünkü hiç bir şeyi yoksa 2 milyonluk kopya cd lerde bulduğu dünyası vardır, hiçbir şeyi yoksa chat odalarının özel bölümleri vardır, ya da alışveriş merkezlerinin ışıklı vitrinleri, eşim halen bilgisayarımın üzerine kuma geldiğine inanır, ve eminim ki bu durumda pek çok insan vardır, ve eminim ki insanlardan uzak olmak için ruhu olmayan siz anlatınca susan o konuşunca sizin sustuğunuz bir makineniz vardır, bu aralar çok film seyretmenin etkisimidir nedir iyiden iyiye dünyanın sonunun filmlerdeki gibi olacağına inanmaya başladım, bir gün önce yanlızlığımızı sonra da canımızı robotlara teslim edip göçüp gidicez herhalde mutlak varlığın yanına...

-MASAGATSU AGATSU-

Selim Şevkioğlu çok güzel bir konuya parmak basmış..

Sosyalbilimciler tarafından ''Depresyon Toplumu'' olarak nitelendiriliyor içinde bulunduğumuz dönem.

İntiharların önüne geçilemiyor özellikle de dünya adına nerdeyse her şeye sahip insanların önüne.

Müreffef toplumlar bunalımda.Uykusuzluk,yalnızlık ve büyük bir boşluk duygusu bu toplumlarda görünen en kronik problemler.

Gelelim bize yani bizim(benim) yalnızlığımıza..

Yalnınızız abi..lamı cimi yok bunun..

Nutukları kenara bırakalım.Var mı ben yalnız değilim diyen.

Ben bana şah damarım kadar olan yaratıcımla her an beraberim diyen.

Tamam o bize yakın ama ya biz ona.Vahdet alemini müşahade edecek kadar adam olduk mu ki yalnız değiliz diyelim.Şahsen ben yalnızım.

Geçenlerde bir dostumla bu mevzuu konuştuk.''Ben de yalnızlık çekiyorum '' dedi ve adını ,'entelektüel yalnızlık' koydu.

İsteyen entelektüel yalnızlık desin isteyen tekno-yalnızlık desin yalnızız.

Fakat ben yalnızlığı kötü bir şey olarak görenlerden değilim.

Yalnızlık içinde çektiğim ıstırapların geleceğin müjdecisi olarak görüyorum.Her ne kadar şu vakit itibariyle kümülatif,yığınsal,olarak
büyümüşse de yalnızım.

Peygamberler yalnızlık çekmediler mi yani ?

İnzivada yalnızlık yok muydu?

Diyeceksiniz ki o rabbiyleydi.

Doğru rabbiyleydi ama ya içinde doğup büyüdüğü
milletiyle?

İyi şeylerin habercisidir yalnızlık diyorum.

Farkındalık düzeyimiz arttıkça kaygılarımız

kaygılarımız arttıkça yalnızlığımız artıyor

uykularımız dağılıyor.

''yapmacıklarla değil gerçeklerle olmalı herşey''
(dusun ve sorgula)

Herşeyi modernizm olgusunun günah keçisi ilan etmenin yersiz olduğunu düşünüyorum. Yalnızlık dediğimiz olgu ne geleneksel olguların, ne modernizm olgusunun ne de postmodernizm olgusunun bir ürünüdür. Bu insanın doğumundan itibaren başlayan bir çeşit süreçtir. Blaise Pascal şöyle der: "Hepimiz yalnızız, yapayalnız."

Bu yüzden yalnızlığı sadece modernizmin bir ürünü olarak görmenin yanlış olduğunu düşünüyorum. Bir de kaldı ki eski devirlerde de nice yalnız insanlar vardır. Oysa şimdi dünya nüfusu eskilerin kaç katı! O halde kendisini yalnız hisseden bir sürü insan çıkması doğal. Bu bağlamda sadece modern insan değil, geleneksel ve postmodern insan da yalnızlık çekmektedir.

E. Fuat Keyman'ın geçtiğimiz ay Radikal İki'de "Küreselleşmenin Nevrotik Vatandaşları" diye bir yazısı çıkmıştı. Bireylerin kendilerini güvende hissetmemelerinden ve bu yüzden endişelerinden bahsediyordu. Bunu da nevrotik vatandaş olarak anlatıyordu.

Ancak gelişen dünyada bu yalnızlık duygusu biraz daha materyalleşmiş durumda. İlk çağ ve orta çağ toplumlarında toplumsal düzen, doğal bir düzen olarak algılanıyordu, ve onun kesinlikle bir parçası olmak, bir güvenlik ve ait olma duygusu veriyordu. Eski çağ toplumlarında bir kolektivizm vardı. Kollektif kimlik, bireysel kimlikten daha önemliydi. Biz kimiz sorusuna verilen cevap, ben kimim sorusuna verilen cevaptan daha önde geliyordu.

Dünyadaki modernleşme ve özgürleşme hareketleri -reform ve Rönesans dönemleri- beraberinde bireye farklı bir özgürlük anlayışını enjekte etti. Yeni özgürlük bireyin güçlülük duygularını arttırmış ama aynı zamanda soyutlanmışlık, kuşkuculuk ve güvensizlik duygularını, kaygılarını arttırmıştır.

Bugün yeryüzünde herkes yalnız olduğunu iddia ediyor. Kimisi kalabalık içerisinde yalnız olduğunu söylüyor (yaygın görüştür, şehirde yaşar ben yalnızım ben yalnızım şarkısı dilindedir.) kimisi ise hakikaten yalnız yaşar. (Cevdet Said yada Nuri Pakdil)... Bir de Cahit Zarifoğlu'nun yalnızlığı vardır ki o da bizim kulağımıza bir küpe durumundadır. "Batan bir yalnızlık"tan söz eder şair.

Bu yüzden yalnızlık salt modernizm, postmodernizm, küreselleşme gibi olgularla ilintilendirilmemeli, yalnızlık olgusunu fıtri olarak insanın bir yaratılış özelliği olarak algılamalıyız.

Ortega Y Gasset'in bir sözü var: "Yaşamak kökten yalnızlıktır" diye. Bu söz bir sürü şeyi özetliyor aslında.

Varlığın Yeter...

Yalnizligin ucundan tutmak icin okudum...her zamanki gibi yalniz degilmisim diyerek okudugum hersey gibi yaziniz yalin ve oldugu gibiydi...Ne güzel kelimeler bizi hic yalniz birakmiyor,birbirlerini tamamlamak icin en dogru olanini bize birakarak...Sanirim ayni duygulari yasayan birbirlerini en iyi anlayabilenlerdir.

Ben yalnizligi,yalnizligimizi anlatacak sadece bir misram var
"Yalnizlik baska sey,kimsesizlik baska sey...M.Mungan"

İnsanın da Cenabı Mevla'nın bir tecelligahı oluşu nazar-ı itibara alınırsa:
EL-FERD,EL-VİTR,EL-EHAD sıfatlarının tecellisidir bir bakıma yalnızlık. Ancak bu yalnızlık biz mahluk beşer için nispi, izafidir.
Yalnızlık Mevla'ya mahsustur; biz ve diğer mahlukat O'na muhtaç oluşumuz itibarıyla, zat olarak tek olsak ta sıfatlarımız itibarıyla tek ve yanlız değiliz. Vesselam.

"...şeytan cehennemi garantilediği için dost biriktiriyor. ..cehennemde yalnızlığı şeytan bile istemiyor..."
M.Sabri Genç

Bir bakıma kendisiyle başbaşa olan insan aslında hiçbir zaman yalnız kalamaz.Aklı, kalbi, vicdanı, fikirleri onu istesede yalnız bırakmaz hatta hepsine "yalnızlıkların birlikteliği" denebilir.Bir yandan kalabalıklar içinde yalnızlık ararken ve birazda kaçarken, bir yandan da yalnızlıktan korkar.Birine "yalnızsın sen" dendiğinde üstüne alınır o an kendisinde varolan ve başkalarının da görebildiği bir özür veya eksiklik gibi düşünürken, birisi hakkında "ömrü boyunca yalnızlığı seçti" ifadesi hayranlık verici, özenilecek daha güçlü bir üst durum niteliğinde algılanır.Ben "yalnızlığın dayanılmaz hafifliği" diyorum bu çelişkiye ya da bu iki yüzlülüğe..Cümlenin sırrı iki kelimededir aslında ; yalnızlık dayanılası bir şey değildir, o kadar hafiftir ki taşınması güçtür.Aynı cümlenin diğer yüzü de; yalnızlık dayanılmazdır, çekicidir , yüklerin alınmaması ya da yüklerin atılması bir hafiflik sağlar..
Sonuç olarak söyleyen doğru söylemiş yalnızlığın iki yüzü vardır.

Seni düşünüyorum, o halde varım..