Hayatımız boyunca bir çok şeyle uğraşırız, didiniriz, yoruluruz dinleriniz, yeniden yoruluruz.. Hep bir şeyler elde etmek peşinde koşarız. Herkesin irili ufaklı, uzun vadeli, kısa vadeli planları, idealleri, vardır. Amaçlarımız, hedeflerimiz doğrultusunda bir yaşam süreriz.

Hayatın telaşı ve koşuşturması içinde bir türlü yapamadığımız, ihmal ettiğimiz, ötelediğimiz önemli şeyler vardır. Durup düşündüğümüzde iç geçirir, üzülürüz, "hayatı ıskalamak"tan söz ederiz. Ben burada çok daha önemli bir şeyden bahsetmek istiyorum; "hedefi ıskalamak". Hedefi unutmak, hedefi şaşırarak yolu, yöntemi, istikameti kaybetmekten bahsediyorum.

Peki ebedi mutluluğa erişmek isteyen insan için nedir hedef? Hedefi ıskalamak istemeyen insan, doğru hedefin ne olması gerektiğini bilmesi gerektiğinden daha doğal ne olabilir?

Allah buyurur ki: "İşte bu, doğrulara, doğruluklarının fayda vereceği gündür. Onlar için, altlarından ırmaklar akan, içlerinde ebedi kalacakları cennetler vardır. Allah onlardan razı olmuş, onlar da Allah'tan. İşte o büyük kurtuluş budur. (Maide Suresi 119. Ayet)

İnsanın büyük kurtuluşa götüren yol ve tek hedefi ayette belirtilen Allah rızasıdır. Yani hedef muhlis -ihlas ahibi- bir kul olmak. İhlas, "insanın yaptığı işleri, Allah'hın rızasından başka bir beklenti içerisine girmeksizin sadece Allah emrettiği için yapması"dır. Gündelik yaşamda, işte, arkadaşlıkta, ibadette, her zaman ve her yerde gözetmemiz gereken bir ölçüdür, bir kılavuzdur aynı zamanda bu. Zaten ibadetlerin de makbul olmasının ilk şartı ihlas, ikinci şartı da ibadetin Allah'ın istediği şekilde yapılmasıdır. Hz. Peygamber şöyle buyurur: "Şüphesiz Cenab-ı Allah sadece kendisi için ve kendisinin rızası için olmayan bir amelden başkasını kabul etmez" (en-Nesâî, cihad, 24).

İlahi rıza düşüncesi, hayatımızı ne kadar kuşatıyor, davranışlarımıza ne kadar yöne veriyor, düşünce dünyamızda ne ölçüde yer kaplıyor, bunu sorgulamak lazım. Geldiğimiz noktada düştüğümüz hataların, sapkınlıkların, gerek kendimize gerek çevremize yaptığımız haksızlıkların, çizdiğimiz zikzakların özündeki problemin bu olduğunu düşünüyorum. Allah'ı memnun etmek düşüncesine yeterince yakın olmayışımız. Bu düşüncenin tek hedefimiz olmayışı. İmanın dilden kalbe inemeyişini sebebi de bu olmalı. Hz. Ebû Bekir (r.a) bir hutbesinde şöyle der: "Biliyorsunuz ki, malum bir ecelin peşinde gece-gündüz koşuyoruz. Allahu Teâlâ'nın (c.c) rızası için söylenmeyen hiçbir şeyde hayır yoktur. Aziz ve Celil olan Allah'ın (c.c) yolunda harcanmayan hiç bir malda hayır yoktur. Bilgiçlik taslayarak gurura kapılanlarda hayır olmadığı gibi, Allah (c.c) için yaptıklarında insanların kınamasından endişeye düşenlerde de hayır yoktur" (Kuşeyri Risalesi, İstanbul 1978, s. 3, 7).

İnsanın binlerce dostu, sevgilisi olsa, yüz binlerce başarı öyküsü, madalyaları, şöhreti mevkisi olsa, dünyadaki tüm hedeflerine erişmiş olsa ama Rabbinin sevgisini, hoşnutluğunu kazanamamış olsa bundan büyük başarısızlık olur mu? İşte hedefi ıskalayan insanın hazin sonu... Yaşamında binlerce kere haksızlığa uğramış, mal mülk edinememiş, ezilmiş, horlanmış, büyük adam (!) olamamış ama Allah'ın dostluğunu ve rızasını kazanan, bir insandan daha başarılı kim olabilir? İşte hedefi onikiden vurmak, işte büyük kurtuluş.

"Allah, rızası ardınca gidenleri onunla kurtuluş yollarına yöneltecek ve izni ile onları karanlıklardan aydınlığa çıkarıp doğru bir yola koyacak. (Maide Suresi 16. Ayet)