Merhaba
Aşk, benzeşen iki ruhun kavuşması ise; bu benzeşmeyi aşk sahiplerinin ruhlarında kabul buyurması gerekli değil midir acaba??
Öykü'deki gencin gerçekte bu sevgiyi kabul buyurup buyurmadığı konusunda tereddüt'e düştüğünü sanıyorum.
Mahalle halkının, ailelerin ve de ilknur’un idealize ettiği bir birliktelik beklentisiydi İlknur ve o gencin beraberliği. Fakat yazarımız olan o genç, duygularından emin değildi. İlknur’un garip evlenme teklifine ya da onu sevebileceğine olan inancından dolayı nişanlandı.
Fakat ilknur’un dünyasındaki yitirilmişlikler onu depresif ve her şeyi nedenleriyle sorgulamaktan ve de cevaplamaktan çekinen bir kişi olduğunu ve de gencimizin ‘’sürekli nedensiz yaşanan , çözümlenmeyen nereye kadar tahammül edilebilir?? Ben de varım, yeter artık!’’ noktasına geldiği anda bu durum bir karar verme zorunda hissettirdi.
Pişmanlılığı ise; içinde bulunduğu acziyetin gerekliliydi belki de.

Çok akıllıca bir soru!!!
Doktor’un, gencin kanser olmadığını ailesine bildirmesi !!
Genç, gerçekten kanser miydi ? yoksa değil miydi??
Ben gencin kanser olduğunu, son anları yaşadığı ve yakında öleceği algısıyla kabullenip, bitirdim öyküyü.
Anne, hallüsinasyonlar gören ve bu hastalıktan yorgun düşmüş oğlunu, son zamanlarında bir nebze olsun rahatlık vermek düşüncesiyle,hasta olmadığına dair ifadelerle rahatlatmış olabilir.

Değerli medine doğan Hanımefendi. İsminizi ve soy isminizi büyük harflerden mahrum bırakışımın sebebini umarak sözlerime başlıyorum.

Şaşırdığınızı, yazılanları hayret ile okuduğunuzu belirttiğiniz girizgâh cümlesinde ifade etmişsiniz. Bende aynı girizgâhı tercih edeceğim için az önceki kinetiklikle statike ettiğim eyleminizi tekrar dinamize etmeme gerek yok.

Dikkat buyurursanız; ben Kekeme Çocuklar Korosu'nun yanındaki edebi sönüklüğünü savunarak son iki kitabı eleştirirken, içerik yada muhteva farkını sizin anladığınız gibi his yada duygu kritirlerine göre değil, kalite olgusu ve "edebiyat çorbasına kaç dirhem tuz kattı" şirâzesiyle değerlendirdim yada kritize ettim diyelim. Ben çıkıpta "Tarık Tufan ne güzel zincirleri kırıyordu. Şimdi ne oldu da gül dağıtıyor" gibi kıyas etmedim ilk ve son iki kitabı. Zira benim karşı çıktığım yada kritize etmeye çalıştığım şey sizin anladığınızın çok ötesinde. Ben edebi kaygıdan bahsediyorum. Üslup yada tarz kaygısından değil. Ben kaliteyi ve mahallemizin "kekeme" çocuğunu istiyorum.

Ayrıca son iki kitabın, moda olan "arabesk edebiyat tarzı" na daha yakın olduğunu düşünüyorum. Zira siz ve değerli hemcinsleriniz yanlış anlamasın bu tespitimi. Edebi kaygıdan ziyade popülarite ve arabesk duruşla tasavvurunu sürdüren hanımlar zümresi, son iki kitabı erkeklerden daha çok beğendi. Oysa edebi kaygıları had safhada olan hanımlar dışında ilk iki kitabı beğenen karşıt cinslerimize pek rastlayamıyorduk. Bu, her deliğe oturtulacak bir tespit çubuğu değildir ama bu konunun anlaşılması hususunda nirengi noktası hüviyetini her daim koruyacaktır. Nitekim İskender Pala'nın bile satamadığı dönemlerde İsmail Acarkan ve Halit Ertuğrul denilen gözyaşı ve aşk tacirlerinin muhafazakar muhitlerdeki nerdeyse tüm mestureler arasında sirkülize edildiğine şahidim.

Bağlamak gerekirse. Elbette ki her insan her dönem aynı duyguları ve düşünceleri taşıyacak diye bir kaide yok. Bu sirkülasyon sürekli devam edecek. Ama bu sirkülasyon ve anlık değişimler onun kalite konusundaki hassasiyetini azaltmasını meşru kılacak sebepler değildir. Eğer aksini iddia eden varsa, gerçekten bu daha ciddi bir şaşkınlık getirir. Zira İsmet Özel'i düşünelim. Geçirdiği ideolojik metamorfozları onun şiirine hiç dokunamadı. Soldayken de kroşe vuruyordu sağdayken de. İsmet Özel tüm düşüncesini yük seksen derece değiştirdiği dönemlerde bile kaliteden zerre ödün vermemiş ve her yapıtında çıtayı yükseltmişken, Tarık Tufan'ın değişen duygularını son iki kitaptan beri düşen kalite ibresine sebep kılmak abesle iştigaldir.

Ve ayrıca yıldız/yazar/ - göz/okur/ kombinasyonuna binaen Tarık Tufan'ı göklere çıkarmak kadar kaymaya meyil ettiğini gördüğüm an çıkardığım o gökten indirmek te hakkım.

Tarık Tufan, Kekeme Çocuklar Korosu kitabında birşeyin altını ısrarla çiziyordu. Popülariteye her daim karşıydı. Kendi küçük dünyası ona yetiyordu. İş, radyo ve ev üçlemesi ona hep kâfiydi. Boyalı ekranlardan ve şuursuz atölyeleri andıran sahnelerden tiksiniyordu adeta. Oysa şimdi bunun tersine hareketler sergiliyor. Ben istemiyorum herkesin Tarık Tufan'ı bilmesini. İstemiyorum herkesin O'na ulaşmasını. Tuna'nın sûni kiremitleri yerlere düştükçe; Tarık, tufan yapıyordu. İçimdeki burukluğun nedenini anlayamazsınız siz medine hanım.

Ve popülarite karşıtı eserler veren birisinin popüler tezgahlarda libas olma yolunda ilerleyen ibrişim olmasının tezatlığını ve bu tezatlığın içimde neleri parçaladığını tahayyül edemezsiniz.

Sürç-i lisân ettiysek affola.

Saygılarımla.