Herkesin kendini farklı sandığı, bu yönüyle de herkesin birbirinin aynı olduğu bir dünyada yaşıyorum. Çocuk olmaktan çok çabuk vazgeçtiğimi biliyor ve bununla eskisi kadar çok gurur duyamıyorum. Büyüdükçe fark ediyorum çünkü her yaşın, ağacımdan bir dalı daha kırdığını.

Önce her şeyi bilmenin gerekliliğine inandırdılar beni, ilk bu inanış etti beni çocukluğumdan, ne de olsa bilgi de bir tecrübedir ve tecrübesizdir çocuk, büyüdükçe öğrenir.
Sonra madalyonların diğer yüzlerini görmeyi öğrettiler. Bunu öğrenirken ne ben talebeydim ne onlar hoca.

Madalyonların diğer yüzlerini öğrenmek her defasında düşüp ardından ayağa kalkamamanın hıncıyla kendiliğinden oluşuveren bir şeydir.
Tek yüzlü madalyonlara yüzler eklemek de bir getirisidir bu bilginin. Bu raddede zaten saf değildir insan, tam da istediği gibi, büyümüştür artık.
Ömrünün en güzel kısmından çalmıştır büyümek için, çocukluk etmiştir aslında, son çocukluğudur bu.

Yasak elma çoktan yenmiştir ve cennetten kovulmuştur Adem.
Suç ne Havvadadır, ne şeytanda.
Tek suçlu Adem.