"Benim kaanatim, yeni çağ şiiri argosuz ve küfürsüz anlatılamaz. Eksik kalır o zaman. "

kesinlikle katılmıyorum...

Edipler de edepli olmalıdır... (Said Nursi)

Nurcu filan değilim, tepkimi ilk fırsatta dile getiririm... lakin bu kadar da olmaz, olmamalı...

tepkini dile getir, rahatsız ol ve şiir yaz! yaz da ne demek küfür olmadan olmuyor?

şiir küfürse ben yokum arkadaş... Allah uzak tutsun beni bu tür şiirlerden...

küfrü kınıyorum...

sevgili m.b.sezer;

İsmail Kılıçarslan başlıktan da anlaşılacağı üzere yaklaşmakta olanın bir planını çizmeye çalışıyor. Kaotik, paradokslarla dolu kırmızı bir çağı da tut-i dil, kelebekler, börtü böcekler edebiyatının diliyle anlatması beklenemezdi sanırım! İçine edilmiş bir çağın, hipokratların, çıkarcıların ve ne olduğu, sağı solu belli olmayan adamların, şablonunu suya sabuna dokunmadan anlatamazsınız.

Roman yazıyorsun mesala, kalkıp bir İstanbul kahvesini tasvir edeceksin, oradaki küfürü, pis ağzı romana koymazsan sen üçüncü sınıf bir yazar olursun. Küfür etmek istemiyorsan, argo kullanmak beni bozar diyorsan, yazmayacaksın oturacaksın. Başka şeyler yazacaksın. Menkibe yazabilirisin, tarihi kıssalar ve hikayeler filan.

şu açıklamayı yaptıktan sonra

Yani diyor ya şair, " yani belki de mehdi hepimize email atar, nanik yapar/
gider biat eder cennet garanti deriz, yerimiz hazır" günümüz statik müslümanının halini ne güzel ifade ediyor.

Sonra, " Allah, kul, mehdi, türban… Şeriat mı istiyorum lan ben yoksa" keskin bir bitiriş. Söylenmek isteneni, ani bir bitiriş ama yerinde bir bitirişle noktalıyor. Aslında bitmiyor şiir, sen düşünmeye başlıyorsun. O zaman şiir başlıyor zaten.

şu açıklamayı yapmanıza gerek yoktur.

zaten şiirin açıklanacak bir yeri de yoktur. divan edebiyatı yapmıyor ki hazret la! (pardon "la" malezya yazısında kullanılıyordu)

not; şimdi ismail kılıçarslanı ben böyle benimsedim artık. arasıra ağzını bozan bir şair. ne bileyim mesela bundan sonra ismail kılıçarslan "seni seviyorum aşkımın beyaz papatyası" diye bir mısra yazsa ben onun devamını bu önkabulle şöyle okurum yaw " seni seviyorum beyaz papatya" ben bu papatyanın babasını da, gelmişini de, yedi sülalesini de............ seviyorum" :))

"ateşe su
leyla,leyla"

Merhaba

Hayırdır, poetika filan mı oluşturuyorz? Şiir dili böyle olur, şiir böyle yazılır filan. Argo girdi mi şiire o şiir tutunamaz, kimse anmaz onları ? Siz Türk şiirini ne kadar yakından tanıyorsunuz? Cahit Zarifoğlun'un erotik dilinden haberiniz yok belki de? Şiirde erotizm de argodur. Erotik dilde çoluk çoçuğun arasında konuşulmayan şeyleri söyler çünkü. Kimse Turgut Uyar, Cemal Süreya gibi ikinci yeni şairleri şiirlerinde argo konuştu, erotik konuştu diye şairleri tımarhaneden kaçan akıl hastası gibi gösteremez. Sizin cennetiniz de yok cehenneminizde. Herkesin tabiatı gereği aktığı bir yol vardır. Hesabını da ölünce kapatır ve Allah'a verir.

Etikten filan konuşmuyoruz. Bugün Peygamber olsaydı, ya da Allah'ın dostları ağızlarına bırak argoyu, dünya kelamını dahi almazlardı. Mesala forumlara, sitelere girip vakitlerini çarçur etmezlerdi. Kelamullahı zikrederlerdi. Biz peygamber değiliz. Günahlarımız da çok. Şiir de Allahın ayetleri değil. Şairler de veliler ve ilahi tevhidi taşımakla vazifelendirilmiş elçiler değil. Biz şavasın içindeyiz. Savaş omuz omuza mücadele de değil artık. Şiirde düdük öttüren, baharı, çiçekleri terennüm eden adamlarla işimiz yok bizim. Türk şiirinin de ihtiyacı yok bu adamlara.

Her gün bombalar patlasın, kapılarımıza kadar pisliğe, rezilliğe boğulalım, etrafımızdaki ülkeler nerden ne koparabiliriz, nasıl düzeriz bu adamları diye planlar, projeler geliştirsin, içimizdekiler nasıl pastadan nemalanırız, kimi satsak, kendimizi nasıl pazarlasak köşe oluruz diye sinsi sinsi ihanet peşinde zikzaklar çizsin, biz de ey tut-i dillim, şam bülbülüm, azizim, muhteremim, daha daha nasıl orada havalar muhabbeti yapalım! Öyle mi? İradesi kuvvetli olan, dua etsin, ibatedini yapsın, benim de damarım patlıyor, irademi aşıyor böyle şeyler, basıyorum kelimelerin on dörtlüsüne, en azından kendimle birlikte belli bir kitleyi de harekete geçiriyorum o zaman. Nefret ettiriyorum mesala. Nefret çok önemli bir silahtır. Dinç ve diri tutar, teyakkuzda tutar adamı. Siz de alın belli bir kitleyi vaaz ederek harekete geçirin. Şiirde vaaz edemezsiniz. Çünkü şiirde tebliğ yapılmaz, telkin yapılır. Yani alanlarımız çok farklı bir kere ve her yiğidin yoğurt yiyişi farklıdır.

Kimse şiir dili argoyla mürekkeb olsun, argo dışında yazılanlar şiir olmasın gibi şeyler de söyleyemez. Bu bir üslup ve mizaç meselesidir. Argo iyi bir şey değildir. Bunda hepimiz hemfikiriz. Çirkin birşeydir küfür ve argo. Ama çirkin daha önce hiç olmadığı kadar hayatın tam ortasında. Çirkin benim dört tarafımı sarmış. Benim dört yanımda, sahabeler, Allah dostları, elçiler yok. Etrafımda her gün ayağımın altında dolaşan, orospular, pezevenkler, mayfa babaları, vatan hainleri, teröristler, iş birlikçiler, kana susamış bir İsrail, Amerika, rantçı Avrupa, salak, aklı karışık cahil sürüleri var. Bunları şiirde ilahi bir dille inşa edip anlatamaz, milletin gözüne sokamazsın. Onları onların jargonunu kullanarak anlatabilirsin.

Necip Fazıl, zamanın dikkatlerini üzerine çekmişken ve kulisler sürekli ondan bahsediyorken, Cumhuriyet Gazetesinin baş yazarı, dayanamaz, kıskançlığından ve ifritliğinden baş sayfada bir yazı yazar ve, "bu necip, necip dediğiniz kimdir ya kuzum? Biraz sigara, biraz duman, biraz kül. Alın işte size Necip Fazıl" gibi şeyler zırvalar.

Necip Fazıl'da Büyük Doğu'daki köşesinde cevabı yapıştırır: "Ya sen kimsin sen?! Biraz anan, biraz ben, al işte sana sen?"

Dil ve üslup yerinde kullanılır. Sokakların nasıl raconu varsa, şiirin ve edebiyatın da bir raconu var. Gerektiği yerde harekete geçirir, seferber edersin. Hiç bir şair, üslübunu ve poetikasını diğer tüm şairler üzerinde dikte ettiremez. O sadece bir poetika belirler ve başarılı olduğu müddetçe o poetikayı sürdürür, zaman olur bu mefkuresini değiştirir, şiirini başka bir raya oturtur. O şairin bileceği, tasarrufunda olan bir iş.

Biz bugün, kıyıda kalmış birkaç şiir üreticisi, nasıl bir çağda yaşadığını her sabah keskin bir kokuyla idrak eden birkaç adam, şiiri salt divan edebiyatının muhlis ve bedii diliyle söyleyemeyeceğimizi, kalabalıkları bu dille harekete geçiremeyeceğimizi biliyoruz. Dil eskir, yıpranır ve kullanına pratik bir fayda sağlamayınca bir katastrof olarak tarih müzesine kaldırılır. Bugün Ziya Gökalp'in dilini kaç Türk evladı anlar? Divan şiirini, ya da birinci yeni, ikinci yeninin kullandığı şiir dili, çıtası bizim ne kadar işimizi görür?

"Meydan ortaya çıktığında" diye bir kitabı var Sezai Karakoç'un. Meydan ortaya çıktı. Ortada kocaman, düşmanın ve dostun, müttefikin ve hainlerin belli olmadığı rezil, kirli bir savaş var. Ve "Şiir yazmak şavaşmaktır." Madem elimize silah alıp kafalarına sıkamıyoruz düşman bellediklerimizin ve düşmanlar hergün zibil/kıyamet gibi büyüyor, kelime kelime sıkıyoruz bizde. Sonra bu kitlelerde bir hareketlenme doğuruyor. Zincirleme büyüyor bu. Bizim gibi damarı olan adamlar, nefret etmeye başlıyor ve nefret fikri, fikir de eylemi doğuruyor. Doğuracak. Doğurması lazım.

Ve siz kalkıp karşınızda olmayan bir adam hakkında, "Benim tanıdığım İsmail Kılıçarslan, Hakan Aslanbenzer gibi gaza gelecek bir insan değil." Böyle atıp tutamazsınız. İsmail Kılıçarslan'ı ne kadar tanıyorsunuz siz, oturup, konuştunuz, muhabbetini dinlediniz diye, hemen de çözdünüz, notunuzu verdiniz, karakter teşhisi mi yaptınız? Psikoloji de profosör doktor musunuz siz? İnsanlar kendini tanımıyor, siz insanları tanıdığınızı iddia ediyorsunuz! İsmail Kılıçarslanla, Hakan Arslanbenzer, sizin Kılıçarslanı tanıdığınızdan daha iyi tanışırlar. Özellikle arkadaşları bir araya getirip, kırdırmak, mertliğe yakışmaz. Artı neden Arslanbenzer karşılaştırması? Söz fırsatı gelir gelmez garezini mi kusuyorsunuz. Mert müslüman olun önce. Argo söyleyip Mert olmak daha evladır üstelik.

Bakın şiirde de bir savaş var. Millet kamplara bölünmüş. Herkes bir yer tutmaya çalışıyor Türk şiirinde. Birbirine giriyor, girdiriyor, giydiriyor. Kalleş, namussuz bir durum bu. Ama var ve olacak. Ben hiç bir kampın içinde değilim. Olmamam haksızlığa tahammül edeceğim anlamını taşımaz. Haksızlığa tahammül etmediğim için şiirde sövüyorum da, övüyorum da. Ve hesap vereceğim bir tek yer var. O da siz değilsiniz.

selamlar

"Before my pen has glean'd my teeming brain"
-Önce kalemim kaynayan beynimi topladı.-
-John Keats / Adamım-