İkibinli yılları gören nesil, 11 Eylül tarihinin insan zihninde oluşturduğu tahribata gebe bir nesildir. Bu tarihten sonra Amerika'nın uygulamaya soktuğu gücün meşruiyet ötesi şımarıklığı ve fevri politik manevraları hem zihnimizi hem de belleğimizi harekete geçiren eylemlerin özünü oluşturuyor. Kapitalizmin simgesi durumundaki Pentagon'a düzenlenen terör saldırıları, bu saldırılar sonucunda ölen masum sivil halk, bu saldırılar sonrasında ortaya atılan özgürlük fenomeni, Özgürlükler Ülkesi'nin bilincine vurulmuş darbenin siyasal, ekonomik ve psikolojik açıklaması görünümündeydi. 11 Eylül'den sonra yapılan tüm konuşmalar ve yorumlar olayın meydana getirdiği büyük duygusal boşalmaya dikkati çekmekteydi.

Platon'un politik özgürlük metaforu yada Agustinous'un felsefi özgürlük metaforu 11 Eylül'den sonra Amerika'nın anladığı özgürlük konseptinden tamamıyla farklıdır. Virginia Haklar Bildirgesi, Amerikan Bağımsızlık Beyannamesi gibi özgürlükçü düşüncelerin varlığı Amerikan Dış Politikası'nda gelişen olayların seyri kamuoyunda yoğun bir hassasiyet oluşturmaktadır. Bu yoğun hassasiyetten bağımsız bir Amerikan Dış Politikası'nın şekilleneceğini söylemek olanaksız hale gelmiştir. Amerika halkının uzun mücadeleler sonucunda Virgina Haklar Bildirgesi ve Amerikan Bağımsızlık Beyannamesi sonucu elde ettiği "özgürlük", mefhum tarihten sonra güvenlik sebebiyle korkunun gölgesinde anılmaya başlanmıştır. Hatta New York Times Gazetesi'nde, olayın hemen ardından, akademisyen Sn. Cole yazdığı yazıda, Amerika'da 11 Eylül'den sonra Bush'un yaptığı açıklamalar eşiğinde, korku zamanlarında özgürlüklerin Amerikan halkına zarar vereceğini "Korku Zamanlarında Özgürlükler" adlı yazısıyla deklare etmiştir.

George W. Bush'un terörü düzenleyen kişi olarak Usame bin Laden'i göstermesi, Laden'i destekleyen olarak Afganistan'ı hedef seçmesi ve bu tarihten sonra düzenlenenen sınırsız özgürlük operasyonları özgür düşünceye sahip Amerikan halkının özgürlüğünü garanti altına alma yolunda yapıldığı söylenerek kamuoyunda oluşacak olumsuz havanın engellenmesi yönündedir. Oysa Bush liderliğinde neo-con'ların (Neo Muhafazakar kanat, Şahinler) ileri sürdükleri bu özgürlük operasyonları bugün Amerika halkı tarafından yeterli desteği bulamamaktadır. Amerika halkının özgürlükten anladığı, güvenliği gerekçe göstererek pervasız saldırılar değil, halkın iç ve dış güvenliğinin özgürlükler çerçevesinde düzenlenmesidir.

Ancak Amerikan dış politikasının tarihi seyrine baktığımız zaman, Monroe doktrinindeki inanılması güç tarafsızlık, dünya konjonktüründe bir ABD rüzgarının eseceğinin seksen yıl öncesinden bir habercisiydi. Öyle ki 7 Aralık 1941'de Pearl Harbour'a düzenlenen saldırılar sonrası ABD'nin II. Dünya Savaşı'na bilfiil katılması hem siyasal hem de uluslar arası ilişkiler doktrininin seyri açısından oldukça dikkat çekicidir. Savaştan sonra Sovyet komünizmine karşı takınılan kapitalist tavır ise bunun cabasıdır. 1948 yılında Berlin Bunalımı'ndaki restleşme SSCB-ABD karşılaşmasındaki ilk perdedir. Daha sonra 1962'de Küba'da Ekim Füzeleri Bunalımı vardır ki dünya konjonktüründe ABD hegemonyasını geçici olarak durdurmuştur. Bu bunalıma "Dehşet Dengesi" denmiştir. (amiyane bir tabirle iki ülkenin birbirinden tırsmasıdır.) İşte dünya konjonktüründe meydana gelen bu olaylar 11 Eylül'e uzanan bir zincirin halkaları durumundaydı. Fransızca kökenli de-javu denilen ve birbirlerinin benzeri olaylar için kullanılan bu kavram 11 Eylül benzeri olayların dünya sahnesinden hiç eksik olmayacağını bize geçen yıl Kasım ayı içerisinde İstanbul'da kilise ve HSBC saldırıları ile göstermiştir.

Bugün Amerikan dış politikasından anladığım şey hegemon güç olma çabasından başka bir şey değil. ABD dış politika yapımcıları bugün başka ulusların kaderini güç yoluyla belirleme düşüncesini özgürlük kılıfına nasıl sokacağı ile meşgul, çünkü Amerikan halkı geleneksel olarak ılımlı, alçakgönüllü ve kendini kontrol etme yetisine sahip. Bu durumda neo-muhafazakarların yeni bir egoya ihtiyaçları var. Artık Virgina Haklar Bildirgesi ve Amerikan Bağımsızlık Beyannameleri'ne atfedilen "mitler" maya tutmamaktadır.

11 Eylül öncesi ve sonrası cereyan eden tüm olayların açıklamasını yapmak çok güç değil. Oral Sander'in Siyasi Tarih kitabında verdiği George Modelski'nin hegemon güç tanımı dünyada neler olduğunun en güzel açıklaması: 15. yüzyılla birlikte dünya tarihi, belirli devletlerin belirli bir süreyle yeryüzünde "başat güç" (dominant power) durumuna yükselmeleri ve sonra bu statüden düşmeleri... Bu yüzden Samuel Huntington'un "Medeniyetler Çatışması" paradoksu, Francis Fukuyama'nın "Tarihin Sonu" tezi hegemon güce ulaşma noktasında entelektüel çabanın somut örneği niteliğindedir. Oysa benim bugün anladığım hem pratikte hem de teoride ABD'nin dünyanın hegemon gücü olduğu ve bu gücü koruma peşinde olduğu kanaatidir.