Hapsolmuş durumdayım ya da bana öyle geliyor. Önümde bir kapı var ve ben uzunca bir süredir, bu kapının önünde bekliyorum. Biliyorum ki kapıyı açıp dışarı çıksam(kimbilir belkide içeri gireceğim) bütün sorunlarım bitecek. Ama bunu yapabilmek için gereken gücü, isteği kendimde bulamıyorum. Bir şekilde uyuşturulmuş ve bu kapının önüne konmuşum gibi. Ve seçilen bu kapı, onu açmamı zorlaştıracak hiç bir engel teşkil etmiyor. Ne bir kilit nede herhangi bir geçiş sistemi. Rengarenk, küçük ama sınırı olduğu dünyalara umarsızca orada duran, benim önünde durduğum kapı. Kapıyı açmayı engelleyen şeylerin başında ise kaygılarım geliyor. Ya gene başarısız olursam, ya bu kapı olması gereken kapı değilse, ya daha mutsuz olursam... Ya lar böyle uzar gider. Ama bildiğim bir şey varki, o da bu kapıdan geçmenin daha önce başkalarına sağladığı güzellikler.

Yemyeşil çimler, umarsızca kaybolmuşluğun verdiği belirsizlik..... Neler hissetiğim hakkında hiç bir fikrim yok. Kendimi amacı dışında kullanılan bir nesne gibi, mesela bir cd gibi hissediyorum. Varoluş amacıma hizmet ederken aldığım çizikler yüzünden bir daha işe yaramaz hale gelip, kendimi sanki bir bardağın altında yada teybinde hiç hoşlanmadığım şarkılar çalan bir arabanın dikiz aynasında gibi hissediyorum. Üzerime konan bir sıcak bir soğuk ağır kupaların altında ezilirken,veyahut dengesizce bir sağa bir sola sallanırken buluyorum kendimi. Aslında bilmeliyim ki hiç bir şey ifade etmiyorum. Hayatın elinde oyuncak oldum, eskidim, unutuldum ve şimdi bir kömürlükte yeniden hatırlanıp eski parlak günlerime dönmeyi bekliyorum. İnişli çıkışlı, gel-git li dalgalı hayatım sürekli kendini tekrar ediyor. Keşke eskidiğimde, hayatın benimle işi bittiğinde kömürlüğe ileride hatırlanmak üzere kaldırılacağıma çöpe atsalardı beni yada parçalayıp yeni oyuncaklar yapsalardı.