-Yusuf Salih ve M. Nurullah'a-

Ardımızda her şey
Bekleşir gibi gebe bir geceyi
Kocamış bir ömür ömre kocayan bir adam
Çoğu zaman anlatamadığıma üzülüyorum
Daha çok anlatacağım öykünerek, meddah gibi
Ardımdaki, dünyama bilmeden ortak olan
Kocamış ömründe hep masallarla avunan
Uykunu derleyip toparla artık
Ardımızda her şey
Olan biten ve gök yüzü ve yer yüzü ve ateş ve su
Hiç bir şeyin önemi yok aslında
Bütün aşklarım birbirine girdi ve sonsuzluk
Ve her şey ve çok şey yok burada
Sabırsız bir cümlenin sonundaki nokta
Ömre kocayan adam ve bekleyen

Ölümü en çok ben düşünürüm bugünlerde
Ve susmayı sonra konuşmamayı ve ölmeyi ve ölmeyi
Uykular ölüm, ölüm uykular ve sessizlik
Her gün biraz daha hissettiğim sessizlik ve uyku
En zoruma giden şey yaşamak ve yine yaşamak
Yaşarken yaşadıklarıma şahit olmak
Kocamış ömründe kocayan adama
Ve düşünenlere, düşündürenlere ve ölüm
Sessizlik geliyor aklıma sadece ve birazda ağıt
Oysa hiçbir numarası yok ölümün

Her gün zihnime üşüşen binlerce anlamsız düşünce
Bende bilmiyorum tam olarak ne olduğunu
Hissettiklerim yanında sönük kalan ifadeler
Ve bıkmışlık her şeyden ve usanmışlık

Ardımızda her şey
Bekleşir gibi gebe bir geceyi
Ve hiç sessizlik
Ve her yalnızlık
Ve hiç ömür
Ve her benlik
Ve hiçbir şey
.
.
.
Nefret ederek ve nefret ederek
Artık hiçbir şey anlamayacaksınız
Artık hiçbir şey anlatamayacaksınız

Ben...
Ölülerin ardından konuşuyorum
Ve ölümlerin ardından...