Geçmişi siper almadım
Geleceği hedef alan bir yaşam düşlemedim hiçbir zaman
Varım yoğum bugünümdü
Ve her günüm bir geri sayımdı hayattan

Küçük bir saat kulesinden baktım insanlara
Kendiminde küçüklüğünü unuturak...
Hayatın anlamsız telaşlarını gördüm yüzlerinde
Kum saatini ateşledim,kırık bir zaman çağladı içinden
Ve bu zaman akıcılığında gebe kaldı insanlar çarpık yaşantılara..

Kırmızı papuçlarım kadar dikkatini çekemedim kimsenin
Ruhlar bedenlerden önce yaradılmıştı ama...
Görüntünün ruhun önüne geçmesi mutlaktı.
Her şey sırasını ve itibarını yitirmişti artık.

yağmur yağarken ağlayışlar duyulmazdı
gözyaşlarım onlar kadar taşıyabiliyordu saflığı
Yağmur damlaları acıdılar ki halime
İmece usulü bir pandomim yaptılar hayatı anlatan,
İlk gülümseyiş ve fark edişim
Yanağımdaki çukurun gamze olduğunu öğrenişim.

Sevda türküleriyle beslenirdim aç kaldığımda
çünkü Ninniler dinleyecek masumluğu kaybetmiştim

Yaşam için kalmayınca yakıtım
Hacı yatmaz insanlardan ömürlük sabır dilendim.