Düşünmüyorum. Düşündüm aslında nasıl olabilir diye, labirent gibi soru, düşün düşün, taşın dur. Yazar doğar insan anasının karnından. :)

İngilizler "ağzında gümüş kaşıkla doğmak" terimini kullanıyor. "Shakespeare has born with silver spoon in his mouth" gibi.

Meleke ve genetik potansiyel işi bence yazmak. Herkes kendini ifade edecek kadar alfabe ve gramer biliyorsa bir şeyler yazabilir pek tabii. Ama kast ettiğimiz anlamda yazarlık ya da yazar olmak fiiline inanmıyorum creative writing şeysinin memlekette patlamasından sonra yazar olma aşkıyla atolyeleri dolduran insanlara.

The lyfe so short, the craft so long to lerne`

"hayat çok kısa, sanatı öğrenmek çok uzun."

diyor Geoffrey Chaucer 1343-1400, The Canterbury Tales'in bir yerlerinde. Eskiden yaratıcı yazarlık kursları yoktu mesela, 18., 19 yüzyılda filan. Ama yetenekli bir yazar, yeni yetme gider bir ustaya çırak olurdu, öyle şeyler var. Shakespeare Christopher Marlowe'a çırak olmuş, başka çıraklarla birlikte usta gözetiminde dıramlar yazmış, başkaları Shakespeare'e çırak olmuş birlikte tragedyalar yazmışlar. Alexandre Dumas'ın çırakları varmış bir sürü, kalfaları. Bir roman yazacağı zaman, "ben," dermiş, "şöyle bir roman yazacağım, böyle konular olacak, şöyle şunlar, bunlar." Sonra çıraklarına konu, iş paylaşımı yaptırarak, romanı için malzeme, metaryal toplamaya gönderirmiş. Bu yöntemi de Fransa Kralının marangozundan öğrenmiş. Muhammed İkbal ilk şiirlerini, Hindistan'ın son Moğol İmparatorluğu Hanedanına ait, Delhi Al Kalesinde, klasik şiirin en büyük üstatları tarafından yetiştirilen meşhur Urdu Şair Dagh(1835-1905)'a ithaf etmişti. Urdu geneleğine bağlı şairler için klasisizm(classicism), farklı iki zamana bölünmüş iki düşünce okulu vardır: Lucknow ve Delhi okuludur. O zamanlarda Hint Kıtasında yaşayan genç şairler için bir üstada çırak olarak onun rehberliğinden ve doğrultuculuğundan yararlanmak bir adetti. İkbal bir açık öğretim, uzaktan eğitim gibi Dagh'ın şiirlerini sık sık okuyarak klasisizmde ona öykünüyor, onu üstadı olarak belliyor. Daha sonra romantiklerden etkilenerek onların etkisine kapılıyor gibi.

Bir sürü örneklemeler sunabiliriz, böyle bu tür usta çıraklık ilişkilerine. Bu anlamda kişinin doğuştan yazmaya istidadı, yeteneği varsa, tamam derim yani bir şekilde kurslarda yöntem, usül, kavram, çeşitleme, teori, pratik dersleri alarak yeneteğini sivriltebilir, kendisini geliştirebilir kişi.

Ama bir de altmışında, kırkında, yirmi beşinde kabiliyetsizliğiyle, odunluğuyla yazarlığa soyunanlar var. Bir şekilde egosunu, kendisini tatmin etmek istiyor adam, kadın, çevresine kendisini göstermek, ispat etmek istiyor, hem vakti var hem parası, hobisi de yok, gideyim yazar olayım bari diyor, gidiyor. Bu ortam kirlenmesi yaratıyor. İnternet çöplüğü gibi bir süre sonra yazar çöplüğü oluşuyor ortalıkta. Toplayamıyorsun. İş işten geçmiş çünkü.

"Before my pen has glean'd my teeming brain"
-Önce kalemim kaynayan beynimi topladı.-
-John Keats / Adamım-

...soruya, atölyede çırak-kalfa-usta hiyerarşisinde yazmayı öğrenebilmiş biri bile kolaylıkla evet veya hayır diyebilir mi bilmiyorum...öğrenebilmiş diyorum; öğrenebilmişse evet demeli, ama hayır da diyebilir...zira oradaki emek önceliği atölyenin midir, kendisinin midir kolayca ayırdedemez...nitekim yazarın genlerinde nankörlük de vardır bu hususta; katkıları reddetmeyi sever...yüksek benmerkezil dürtüleri onun kadirşinas olmasına manidir.
...fikrimce; atölyeler tekbaşlarına yeterli olamazlar...işlenecek yazar arzusu, zekası, emeği ve birikimi olmazsa olmaz...atölye, ancak bu malzemeleri işleyebilir ve yönlendirebilir...ayrıca en önemli husus,kılavuzu karga olmamalı yazar adayının...bir de her şeyi berbat eden atölyeleri de unutmamak lazım...onlar, kanlarına girdikleri nice kişileri hayata küstürdüler...
...amatör atölyeleri, amatörlükten sıyrılmaya çalışan atölyeleri bence bu gözle incelemeli...mesela çok revaçta olan bir atölyeye dikkat ediyorum uzaktan...usta geçinenleri, fildişlerinden müteşekkil kulelerden bakıyorlar...kurumlarından geçilmiyor...ahkam kesme makamları mübarekler...ama size bir sır vereyim en iyi atölyeler, lise dergileri:)..hiç değilse öğretmenler heyecan içinde iyi yazı çıksın diye emek verirler...
...münhasıren; herkes yazabilir...bu kesindir.
selam ve sevgiyle

Seçkin Deniz

yazı atelyelerinde tabi ki yazar yetiştirilebilir,var olan yetenek geliştirilebilir bir üstad indinde,lakin yazarlık öğrenilmez.bir kere hissiyat dünyası bambaşka zenginliklere sahiptir yazarın...
yaşadığı süre içinde görüp geçirdikleri birer not olarak düşer yüreğinde bir yerlere...
ve bir an gelir ki yazar bunların sancısını çekmeye başlar.tıpkı bir gebelik dönemine girmiş gibi, eser gün be gün doğuşa yaklaşacaktır.
Şimdi kendini yazmaya zorlamak, günü dolmamış bir bebeği sezaryenle almak gibidir...
Ya da kürtajla alınmış sözcükler ruhsuz karartılardır beyaz sayfada...
hasıl-ı kelam;kağıdı yüreğiniz ile karaladığınız taktirde ancak tam bir yazar olmuşsunuzdur.

Yazarlık atölyelerinde "yazar" yetişir mi bilmem ama eğer çapasına ,suyuna ,gübresine ,özellikle de kökünün dibinde biten yabancı otların yetişmesine izin vermez, temizlerseniz sonunda dalından mis gibi domates,biber koparıp, afiyetle yersiniz.
Bunlarda nereden aklıma geldi?...Galiba yetiştirmek sözü çağrışım yaptı:)
Yazarlık atölyeleri olmadan/kurulmadan önce yazanlar nerede yetiştiler,nasıl "yazar" oldular diye de insan sormadan edemiyor hani?
Ama herşeyde olduğu gibi ilerleyen zaman ve değişen şartlar gayrıihtiyari bazı şeyleride zorunlu kılıyor sanırım. Şöyle ki herkesin herşeyi hemde çok iyi bildiği(bildiğini iddia ettiği)bir zamanda eğriyi ,doğruyu;sapla,samanı ayırt etmekte güçleşiyor haliyle ve fakat işini en iyi şekilde yapmak,yolunu ,yöntemini öğrenmek isteyenlerde bir bilene danışmayı ihmal etmiyorlar hiçbir zaman.
Atölyelerin de böyle bir ihtiyacın sonucu olduğunu düşünüyorum.Yetişmek isteyende nereye ,ne şekilde ,hangi yolda ulaşmak istediğini biliyorsa alacağı çok şey vardır işin atölyesinde.
Şunu da unutmamak lazım ;domates ektiğiniz fidede yalnızca domates yetişir;biber beklemek ne ektiğini bilmemektir.