bazıları yaşarken yorgunluklar içinde buluyor gerçek olana dairi..
bazıları da yorgunlukları öyle atıyor üzerinden..
her gün gözlerinin önündekini temaşa ile aklediyor beyni esyayı oldugu gibi kabul eden değil 'olduğu' gibi hallac edenler.
ve yolculuğun son adımlari yaşlanış olarak nitendirilirken,
o adımları daha bir derin bakışlarla atan ve affı dileyen beyinlerin hislerinde gizli bu dünya..

çünkü gölgeler şiar doludur. ve o gölgeler olmasa sıcaklığında yanardık belkide kim bilir!
bakmayı öğrenmek zorundayız. ki yorgunluklarımızı atabilelim.. bilmek sevmektir, sevmekse huzur!

tesadüflere yer olmayan alem-i dünyada, bakışlarımızın değdiği her noktada kendi adımıza ödevliyiz çoktan.

ve bakışlarımız olgunlaştırır bizi!

her gölgede işlenen rengi görebilene kadar bakmayı ve bilmeyi öğrenmek zorundadır insan..
her maddenin taşıdığı şey, varacağımız noktanın gerçeğidir çünkü..
batın, zahir olarak bakışlara sunulmus.. ve bakmayan göremez..
bazıları eşyayla savaş halinde buluyor varılacak olanı , bazılarıysa sulh ile arıyor eşyayı..

çoktan doğum sürecimizi tamamlamış ve ölüm sürecine girmişken hiç zamanımız yok kendimize taviz vermeye. çünkü yansımayı tanımak için en fazla 'bir' yaşam süresi verilmiş.

ve fena olan; bireysel körlüğümüz , toplumsal körlüğe sebep!!