Savunmalar savunmalar. İlk hızlı yıllarımda "kardeşim adam helal kazanıyorsa, zekatını sadakasını da veriyorsa, kapris'e de gider, jipe de biner, çırağan'da düğün de yapar, bize ne?" modundaydım.. Bu çok doğal ve haklı görülebilecek bir yerdedir. Bireysel takvaları dayatma hakkımızın olmadığını hep söyleyegelmişimdir.

Beynim(d)e bir hafıza çivisi gibi çakılı olan, Hz.Ali'nin: "..cömert kafirin iman üzre öleceği umulur; cimri müslümanın da küfür üzre öleceğinden korkulur" sözü ile ortamı mayalamak çok etkilidir. Aylık kazancın yüzde 10'unu infak edebilmeyi amaçlamak. Bu sızı. Fakirler. Aç insanlar.

"Bu kur'an, takva sahiplerine bir hidayettir." Hidayet sahiplerine bir takva reçetesi değil; zaten takvalı olanlar için hidayet kaynağıdır. Özünde ahlaklı olan yani. Ben o yenmeyen dönerin ahiretteki karşılığını çok merak ediyorum. Artık Hanne veya Fatıma annemizle bin yıllık günlerce süren seher sohbetleri mi... Allah-u Alem.

Bize, bizi iman üzre sımsıkı tutan işte bu bilinç ve insanı hıçkırığa boğan İHH dönüşleri de birer levha olarak yeter.

Allah'ım takvalarımızı daim ziyade eyle ki hidayetlerin pınarının gözünde senin izninle kana kana hikmet olabilelim... Amin.

...gör ki raksederek ağlamak da varmış hesapta...

Küçükken her geçtiğim bahçeden sarkan meyvaların, mutlak benim olan göz hakkını alırdım, öyle yada böyle:)Ve hala devam etmekte bazen, ama sadece göz hakkı! Dediğiniz gibi sizin anneniz, benim de babamdan bir muska gibi göğsüme iğnelenen kul hakkı, çocukluğumuzun tenefüs aralarında kaldı sanki... Devlet kurumunda çalışırken, çektirdiğim bir fotokopinin bile parasını almaktan korkardım, ya derdim ben değilim ki sadece, yetmiş milyon(şimdi nüfus kaç tam bilmiyorum:))insanın hakkı var. Kazandığım parada zaten hep bu sınav kağıtlarına giderdi. Ama olsun sırtımda yüklenen bir hak kalmadı rahatlığı, parasızlığıma değerdi. Ha bide şu lokanta yada kafelerin sinir bozucu perdelerine değinmek istiyorum. Uzun zamandır moda haline geldi.Yarı bir perde! üst taraf açık, alt taraf açık ortada sadece! Yemeğiniz gözükmüyor, hani güzel gözükmesin de, ya insanlarla göz temasına girelim diye mi kasten yapmışlar anlayamadım. Sinir oluyorum bu tür modern(?) perde modellerine. Eskiden uzun uzadıya, yere kadar perdeler vardı. Neyse çok güzel bir paylaşım olmuş ellerinize sağlık. İçsesinizi dinlemişsiniz, inşallah ben de açlık sesimi bastıracak kadar sesli bir vicdana sahip olurum. Ama açım ve yemek hakkım:)

1 Mayıs'ın ertesi günü çıkan Gerçek Hayat'ta "Yaşasın Allah Rızası İçin Sınıf Bilinci" adlı yazısında İsmail KILIÇARSLAN şöyle diyordu yazının bir yerinde:
'...Hayatında "kutsal olana, ilahi olana" yer veren kitle, kapitalizm için "en zor alan" olarak tanımlanabilir. Zira, bu kitlenin "ihtiyaç" tanımını "yaratıcı" ve "kutsal kitap" yapar. "Size Allah ve Resulü yeter" ya da "üstünlük ancak takva iledir" emirlerinin karşısında gardı düşer küresel tüketim mekanizmasının. Yeni yeni yollar icat etmek zorunda kalır. "Müslüman her şeyin en iyisine layıktır" fetvasını "en pahalı arabaya binme", "milyon dolarlık villada oturma" hakkı olarak algılayan sersem zihinlerin ortalığı kaplaması boşuna değildir...'
şu üç günlük fani dünya hayatında rehber edinmeye çalıştığımız Kitab-ı Mübîn'in pratikteki karşılığı olan Sünnet-i Seniyye'ye baktığımızda;
"fakirlik neredeyse küfr olayazdı" ile "dilenmeyi haram kılan zenginlik nedir?” diye sordular. Resulullah (s.a.v.): “Sabah veya akşam yetecek kadar yiyecektir!” buyurdular.” hassas dengesiyle karşılaşıyoruz..
tasavvuftaki "bir lokma, bir hırka" prensibiyle "zühd" ün tavan yaptığı bir anlayıştan beslenen bir medeniyetten gelerek namazın işimizi yapmamıza sadece 20 dakika ara verdirecek kadar hafifsenecek konuma düşmemiz bizi "istikbal"de nerelere götürecek bilemiyor ve korkuyoruz..
"meksika sınırı" dışında pek tv izlemememe rağmen ben de cam kenarında yaptığım bir otobüs yolculuğunda haberlerde görmüştüm alıntıladığım yazının bir yerinde anlatılan başörtülü bayanı..eşarbı 1, çantası 2, ayakkabısı 1.5, kıyafeti yine 1 aylık asgarî ücrete bedeldi ama spikere bu cevapları verirken gözlerinde nasıl bir ifade vardı, göremedim; çünkü onları da tahminime göre en az birkaç asgarî ücretli işçinin maaşına bedel bir güneş gözlüğü saklıyordu..
son olarak yine İ.Kılıçarslan'ın son derece hak verdiğim ve altına imzamı atabileceğim sözünü yazarak bitiriyorum bu alıntılardan müteşekkil acizane yorumumu:
..."Namazımı da kılarım, defilemi de yaparım; zekatımı da veririm, işçimin hakkını da yerim" diyenlere inat "Cuma namazından sonra el ele genel greve" diyorum. Aksi takdirde hepimiz "modern dünyanın taze tüketicileri olarak oruçlarını ıstakozla açan gerzek"lere dönüşeceğiz. Kapitalizm kazanacak savaşı...
ancaaakk;
"İslâm'a çağırıldığı halde Allah'a karşı yalan uydurandan daha zalim kim olabilir! Allah, zalimler topluluğunu doğru yola erdirmez. Onlar ağızlarıyla Allah'ın nûrunu söndürmek istiyorlar. Halbuki kâfirler istemeseler de Allah nûrunu tamamlayacaktır." (Kuran-ı Kerîm; Saff Suresi, 7 ve 8. ayetler)

bütün yazdıklarınızı(burada görünenleri tabi) okudum.işin aslı hikaye(öykü) diyemeyeceklerim de oldu, hikaye yazacak yerde deneme olarak yazsaymış daha iyi olurmuş dediğim yerler de.öykü roman gibi 'modern' anlatı türlerinin tahammül edemeyeceği bir şey vardır:okura öğüt vermeye kalkışan yazar.bu tavır kurmaca eserlerde gerçekten sırıtır.bu konuda müslüman camianın çok çok büyük eksiklileri var.romanla öyküyle tebliği yapmaya kalkıştılar yıllarca.(şule yüksel, emine şenlikoğlu, hekimoğlu ismail, ahmed günbay yıldız vs.)açık konuşmak gerekirse bu yazarların kaleminden roman öykü sıfatıyla çıkan birçok eser ne romandır, ne öyküdür.kendi halinde acemi metinlerdir. madem bu türlerde eser verilmek isteniyor, o türün imkanlarını ve handikaplarını iyi bilmek gerekir.pek tabi batı kökenli biçimler olduğu için zaten varoluşsal olarak da mesaj vermeye müsait değildir roman ve öykü.
hikayelerinize yazılan yorumları da okudum.teşekkür ediliyor size mesela.hiç düşündünüz mü niye diye?ders anlatmadınız, konferans vermediniz..sadece hikaye yazdınız.oysa hikayeye(artık öyküye) sadece eleştiri getirilebilir,kalbimizin pasını sildiğin için teşekkürler denmez.işte bu yorumlar gösteriyor ki siz öykü yazmak yerine öyküye 'yazdırmak' diyebileceğim şeyi yapıyorsunuz:namık kemal'in deyişiyle, çıplak hakikati dilenci elbisesine sarıp görücüye çıkarıyorsunuz.bu öykü yazımı adına bir sorundur.öyküyü 'salt' bir araç konumuna getirmektir.bu durumda yazılan şey öykü olmaz.başk bir ad bulmalı.
o zaman nedir öykü? rasim özdenören şöyle diyor:

"gözyaşının gözden yanağa süzüldüğü anı anlatmak". yani tek durum, tek olay, tek konum ama alabildiğine derin ve geniş.o yüzden öykü yazmak gerçekten zordur.

başarılar dilerim..