Hep söylerim, insanın tadabileceği en lezzetli uyku belediye otobüslerinde yavaş yavaş bastıran uykudur. Evvela otobüsün o ritmik zangırdaması vücudu yumuşak yorgan gibi sarıverir, takiben gözler hafiften kapanmaya başlar ve baş, yandaki cama doğru mütemadiyen değişen salınımlarla gayri ihtiyari yönelmeye başlar. Bu, sermest bünyeye öyle haz verir ki, o anda insanın zihninden geçen son şey "Ah şuracıkta bir yumuşak döşek olsaydı!" cümlesi olur ekseriyetle... Bugün de o tatlı uykuya yakalandığım günlerden biri oldu. Taksim'e gidiyorum Yenibosna'dan kalkan İETT otobüsüyle. Hemen kenar kaportasında yazdığına göre 1985 yılında üretilmiş; tam 23 senedir İstanbul'un yollarında hizmet veren (ne hizmet ama!) ve çoktan ıskartaya çıkması gereken bu çirkin aletin oturduğum koltuğu bana döşek olmak üzere...

Aksaray civarıydı galiba... Gözlerim kapandı kapanacak, otobüs duraktan yolcuları alıyor. Başımı ister istemez kapıya doğru çevirmişim, binenler arasında tanıdık biri: Ceket pantolon, gömlek... Biraz özensiz gibi... Göbek kendini belli edecek kadar çıkık... Cüzdandan çıkarılan Akbil kartının sesi... Ve yüz, evet bu yüz aşina: İsmet Özel... E tabii birden farkına varınca garipsiyor insan, 'Acaba uykuyla uyanıklık arasında bir hayal mi? Hem niye ismet Özel?'... Hayır, muhayyilemin saçmalamalarından biri değil, gerçek, evet o...

Otobüsün içi kalabalık, haliyle oturacak yer yok. Arkalara doğru ilerledi İsmet Bey. O an birdenbire insanın bir 'dejavu' halinde yaşadığı türden bir tuhaflık hissiyle karışık 'Acaba hemen yanımda durmuş olsaydı yer verir miydim?' gibi bir düşünce takıldı aklıma. Hani bu yer vermeler bir hiyerarşiye göredir ya: Haminnelere, hacı amcalara, hamilelere, harp malüllerine, gazilere ve bir centilmenseniz bayanlara yer vermeniz gerekir... İsmet Bey'in durumu, toplumumuzun yazılı olarak kayda geçirmediği bu 'sosyal antlaşma'nın kaidelerinin, yani otobüste yer verilebilirlik standartlarının hiçbirine uymuyor. Biraz zorluyorum kendimi, 'Yaşlı kontenjanıdan yer verilebilir mi acaba?' diye düşünüyorum o ara. Hayır, en azından o kadar da yaşlı görünmüyor sayın Özel... Ama otobüste bunları düşünen genç, bu 'değerli' şairi tanıyor ve saygıdeğer buluyor...

Pekala, sadece bu histen hareketle yer vermek isteseydim bu durum tuhaf olur muydu?

"-Eheh... İsmet Bey... Buyrunuz lütfen... Ayakta kalmayınız..."
"-Rica ederim zahmet etmeyiniz!.."
"-Yooo, asıl ben rica ederim, lütfen!..."
"-Ehh peki...Teşekkür ederim..."

Şu işe bakınız, Özel'in 'entelektüel kişiliğine' ihtiramdan dolayı ona yerini vermek!.. Yerinizi verdiniz, sonra birkaç kelam etmek de gerekir beyefendiyle. Sırf kitaplardan gazetelerden edinmiş olduğunuz aşinalıkla koltuğunuzu terk etmişsiniz bir şair-yazara, bön bön bakmak veya mahçup mahçup gülümsemek olmaz... "Kitaplarınızı severek okuyorum... Şiirlerinizi fevkalade beğeniyorum vs..." filan gibi okur ezikliğiyle karışık idare-i maslahat cümleleri kurulabilir ama öylesi bir muhavereye girişecek kadar da takipçisi değilim; yani kısır ve tehlikeli diyalog olurdu...

Hal hatır sormak? O da en garibi:

"-Nasılsınız efendim?" (Pek de teklifsiz)
"-Eh... Allah'a şükür... Siz nasılsınız?" (Hatırım sordu, vay be!)
"-Teşekkürler..."

İşte orada kaldık; ya sonrası?... İsmet Bey açısından da aslında biraz tedirginlik verici. Belli ki kendini tanıyan biri (büyük ihtimalle de okuru), saygıyla otobüste yerini veriyor. Üç beş kelam etmek gerekir. "Eh... Sağol!" deyip sıcak koltuğa çöreklenmek ve başını camdan tarafa çevirmek olmaz... İlk cümleyi kendisi kursa neler söylerdi acaba? "Ol saadetli şair ki, okurları otobüste yerlerini lütfeder!" gibi şairene bir cümle mi patlatırdı? (Hani şu ilham perileri dürtükleyiverse, misal, "Bir şehrin kalbine gitmek/ Yer vermesidir bir okurun şaire..." mısralarına benzer bir şiire vesile olmak da fena bir kazanç olmazdı bir belediye otobüsü yolculuğu için!) Yoksa diğer koltuklarda yerlerini kaptırmaya pek de gönüllü olmayan zamane gençlerinin hal ü etvarından şekvacı cümleler mi serdederdi?..

Peki ya sonrası?.. Hasılı, Özel'in otobüse bindiği Aksaray'dan Taksim'e kadar olan, nereden baksanız onbeş dakikalık yolculuk, hakikaten iki taraf için tedirgin edici bir süre olacağı aşikar. Ah, Allah'ım bütün bunların tasavvuru bile ne kadar hafakanlara koyuyor!.. Tamam vazgeçtim, yer mer vermiyorum arkadaş! Sapasağlam adam canım, hem o beni tanımıyor ki! Yazıları da uzun, devrik cümlelerle örülü; hiç hazzetmem! Anlamak için en azından üç defa okumanın şart olduğu o acayip üslubuna da hiç ısınamamıştım zaten. Neydi hem o röportajlarındaki entelektüllere has ukala tavırlarla hüküm vermeler, çamlar devirme pahasına iri iri laflar etmeler? Öte taraftan, yahu kardeşim, şair-yazar dediğin adam İETT otobüsüne tamah eder mi? Bunca yılın kalem işçisisin, hatırı sayılır bir okur kitlen var, kitapların kimbilir kaçıncı baskısını yapıyor. Kıyıda köşede birikmişin de vardır. Olmadı banka kredi faizleri iyiden iyiye düşmüş, gir biraz borca, kıy paraya. Hiç olsun ikinci el bi araba al. Sen sağ ben selamet!..

Ama olmaz! Beyimiz his dünyası geniş bir şair adam ya, modernitenin dayattığı alet edevata külliyen karşıdır. Korkarım yazılarını da bilgisayarla değil daktiloyla yazıyordur (elle yazdığından da şüphe etmiyor değilim tabii). Yok! İlla aylık Akbil kartı alıp İETT tobüsüne binecek... Beyefendi son zamanlarda 'Türk'e merak sardı ya. E Türk dediğin de ömrünün kısm-ı küllisini belediye otobüslerinde harcayan bir acayip yaratıktır (Sosyal gözlem yapıyorum hesabı!). Bırakın bunları İsmet bey, bırakın! Kefenin cebi yok! Mezara mı götüreceksiniz paracıklarınızı? Alın hiç olmazsa bir 'Vosvos' ayağınız yerden keser. Hem şaire de böyle bir otomobil yakışır, değil mi ya?

***

Hayret... Trafik yok... Çarçabuk geldik Taksim'e... Son durak... Meydana çıkan yokuşun başına canhıraş feryatlarla ulaşan emektar otobüs boşalıyor... İnerken İsmet Bey'i arıyor gözlerim ister istemez... Önceki duraklardan birinde mi indi acaba?.. Hayır, arka kapıdan o da iniyor şimdi... Elinde bezden bir çanta... İçinde kitap, dergi gibi şeyler var galiba... İner inmez durdu bir an... Bana doğru mu bakıyor ne?.. İstihza dolu bir ifade var sanki gözlerinde veya tamamen benim kuruntum bu... Elini cebine soktu, ağır adımlarla kalabalığa karıştı... O an bir cümle beliriverdi zihnimde: Peki Waldo Senin Neden Bir Otomobilin Yok?.. Gülümsedim ve yürüdüm...