bir şehri sevmek bir zamanı, bir mekanı sevmektir
bir şehri sevmek meçhulü,muammayı sevmektir
bir şehri sevmek orada kendini bulmaktır
bir şehri sevmek aşka sebep aramaktır

Bir sokak lambasınının ışığında gördüm seni ilk, salkım söğütün yapraklarının üstünden kayıyordun, ruhsuzluğun sembolü asfalt yolları ruhunla kapatıyordun.. Seni ilk orada sevdim..

Şeklin şemalin başka başkaydı.. Başka başkaydı anlattıkların, anladıkların. Dostların başkaydı, hayallerin başka. Meleklerin omzuna tutunmuş iniyorken bir Ankara gecesinde, bir ankara gecesinde yüreğimdeki ateşin üstüne iniyorken, sesleri milyon desibel köy türküleri gibi kulaklarımı sağır ederken, allı turnaları, yeşil ördekleri beyazında boğarken.. evet işte tam o anda sevdim seni.. işte tam o anda iki siyah gözün kör ettiği gözlerimi, iki siyah gözde kaybettiğim gözlerimi, iki siyah göz için iki kara leke kondurduğum kalbimi ve gözlerimi hediye ettiğim anda sevdim seni..

Sen asla soğuk olmadın. Gecenin ayazını bitiren bir nazlı gelin gibi süzüldün göklerden. Seninle bitti dondurucu kalp ıssızlığım.. Ben ışık için koşturuyorken bir bozkır ortasında, bir bozkır ortasında gururlu, acısını kalbine gömmüş bir akbara gibi, evlatlarını bir bir insanoğluna vermiş bir dişi kurt yüreğiyken yüreğim, o yüreğin üzerine bir ak gölge düşürdüğün gecelerde sevdim..

Ne dün vardı senin yanında, ne ankara. Ben bir şehri seviyorsam, ve o şehrin kaldırımlarına ruhumu adım adım işliyorsam, aşk denen "ak" lekeyi kalbime o kaldırımlarda sürüyorsam, ayaklarımı sürüyorsam sevgilinin evinin önüne, evinin önünde karlı geceler boyu "ak" lekelerle boguyorsam bütün gunahlarımı.. Sen bana müjdeyle geldiğin içindir..

"Kalem"le yazılmış olana verilmiş adları benim gönlüme işlediğin gecelerin sabahında yine kaleme sarılıyorsam, ve her habercinin ayaklarına kapanıyorsam bana ondan bir haber diye, bana ondan bir nefes diye her rüzgarı içime çekiyorsam, her rüzgarın içinde seni de görüyorsam ankara, ve seni de seviyorsam, beceriksizliğimi, sevememezlikten gelen beceriksizliğimi seninle örtüyorsam, sevgiliyi de bağrına aldığındandır.

Ankara, onunla birlikle ak oldun sen de. Onunla birlikte Kar oldun sen de.. O geldi Kar geldi. O geldi aydınlık indi gönüle.

Bırak anlamayanlar anlamasın, bırak sevgilinin gözlerinde bir çift ateşle yanmayan, bir şehri iki damla sudan ibaret sanan, bir iki duvara bir saraya aşık olanlar anlamasın seni. Sen, ankara! Bağrındaki emaneti taşı. Nice canların son durağı senin sokakların, varsın beni de gömsün bir parkın derin karanlıklarına.. zamansız ve mekansız değiliz şükür. arayanlar sen de arasın, bulanlar sen de bulsun beni..

(şiir: ahmet hamdi tanpınar)