Ayrılık...
Hz. Ali der ki "ilim bir noktaydı cahiller onu çoğalttı."
Ayrılık tek kelimeydi onu sevdalılar çoğalttı zannımca..
Tabiat 'tan anlayacağımız çok şey var..En başta huzur ve sukunet..Doğru..

Ayrılık...
Şimdi önemli olan ;
Ne Kays'ın Leyla tutkusu,ayrılığı...
Ne Züleyha'nın Yûsuf tutkusu,ayrılığı..
Çözülmesi gereken "Sema'nın Arz'a" olan aşkı ..
Kimseye söylemeselerde emin olun aşık onlar birbirlerine ..hem de var yaa delicesine..

Öyle bir aşk ki;
Kainat yaratıldığından beri var olan..
Bir çığlıkla(bum) ayrılan ,ayrılık o ayrılık..
Kıyamet kopana kadar kavuşamayacak olan..
Varsa bilen bu sihirli aşkı anlatsın..

Nasıl bir aşk ki?
Bu kadar duru !
Bu kadar taze!
Bu kadar doğurgan!
Bu kadar heybetli !
Bu kadar beyaz ve bu kadar kahverengi !
Bu kadar 'ayrılıkla çoğalan' !
Bu kadar ...
Bu kadar..

İşte ; diyorum Seden Gürel misali "devlerin aşkı büyük olur" ve dahi ayrılıklarıda ..
Çaktığı şimşeklerle sevgilisinin gönlünde oluşturduğu yarıkları (korkuları)
yağmurlarıyla(gözyaşlarıyla) tamir eden ,sevgilisini nazarlarından akıttığı en pak sularla yuyan-yıkayan kaç sevgili var? Ya da var mı bu kadar duru seven ve dahi sevilen?

Sanırım sekr halindeyim yine..
Latifeler dolaşmış birbirine...
Derinlerde kaybolmadan ,tut elimden hele Cebrail'im çıkalım kuyudan..
Zira bu yü(re)k ağır bize ...

/yoruldum mu?
daha yaşamaya başladım mı ki?/

Her yanilgi bir gün anlasilmak icindir..
Acitan renkler edineceksin sonunda
Kimsesiz bayraklar gibi cirpinacaksin
Gecsin diye ovup durma bosuna
Sen gececeksin
Dipdiri kalacak yara...

Yalnızdık doğmadan önce
ve doğarken,
Duada yalnız,
Tefekkür ile yalnızız,
O'na yaklaşırken yalnız,
o'nu arzularken yalnız!
Ve her sıkıldığımızda "sevdiklerimizden" yalnızlığa kaçıyoruz?
Yarım kalan yanımız gelse de bir gün elbet yine düşleyeceğiz yalnızlığı... Ama usulca sarılırken boynuna
Ama gözlerine bakarken?
Maşuku kristalleştirmek için de vacibdir yalnızlık!
...
...
...
Yine çok konuştum, galiba artık tuşlarla başbaşa yalnız kalmalıyım....
...
"Kayıtsız olmak için elimden gelen tüm gayreti gösteriyorum. Söyleyecek çok fazla şeyi olduğunu zanneden kalbime, sessizliği kabul ettirmek istiyorum. Bütünüyle bir gerçeği kağıda döktüğümü zannettiğimde, aslında bir iç çekişten başka bir şey yazamadığım korkusuna kapılıyorum."

-----
"İçine doğru derinleş ve gibi görünmeyen bir kuyu ol..."