evim uzakta yanan ışıkların içinde
kırk beş kiloydum ve boyum bir metreyi geçikti
hatırlıyorum kızılcık vardı bahçemizde
annemin kırmızı elbisesini hatırlıyorum
babamın tabakasını da
bu bahçede karpuz yediğimiz günleri
ve kardeşimin kolunun koptuğu günü
radyoda abdülhalim çalıyordu
ahwak dinliyorduk ve
kolsuz bir hayata başlıyordu kardeşim

camdan bakınca gördüğüm hep aynıdır
burda senelerdir değişen tek şey
molozların yeridir
bunca silahın nereden geldiğini merak etme dediler bana
bir taş aldım elime
ve anladım ki filistindeyim
anladım ki kalbindeyim hayatın

kulak delen bir gürültüyle geceler
çağlayıp duruyordu
büyüyordum
hızlıca büyür burada insan
büyümek lazımdır filistin'de
ölmek için büyür kimileri
kimileri yaşamak için
ben çocuktum şahit olmak için büyüyeceksin dediler bana
göğsünde bombalarla erkekler gördüm
tekbir getiren kadınlar
bir düğün gördüm gelinin saçında teller vardı
hayat durmuyordu kollar kopsa da
ve anlıyordum ki filistin'deydim
taa kalbindeydim hayatın

aynı yerde ağlayan değişik insanlar gördüm
silahlar gölgesinde secdeye gitti babam
herkes herşeye alışıktı
mermisi bitince babamın çekmeden kutuyu çıkarıp verirdi annem
kardeşim kalan koluyla taş doldururdu ceplerine
ben dua ederdim
hepimiz kendimizce kuşanıyorduk
ve çıkıyorduk sokaklara
şaşırmıyor ve korkmuyorduk
cenazeye gitmek, ekmek almak gibiydi
definler ekmek gibiydi
hayat dolu
ve anlıyordum ki filistin'deyim
kalbini durduruyordum hayatın

annem kimi zaman abim için ağlıyor
resmi salonun duvarında
yıkık olmayan köşesine astı annem resmi
bu hayatta övündüğünü söylüyordu
ve bununla diğer hayatta da övüneceğini
'abim nerdedir' diyordum küçükken
'cennettedir biiznillah' diyordu
anlamıyordum ama inanıyordum
çünkü filistin'deydim
tam ortasında dünyanın