Her zaman derim, demişimdir ve bundan sonra da diyeceğim: Adamlık, bir sanattır. Ve unutmadan konunun ekseninde dönüp dolaşıp tavafa yeltendiğimiz meseleye ısındığım bir noktada kese atacağım. Lifi de hazır.

Kabiliyyet dâd-ı Hakk’tır her kula olmaz nasib
Sad-hezâr terbiyye etsen bî-edeb olmaz edib

Ağzın dert görmesin şair. Allah, sana gani gani rahmet etsin. Mekanın cennet olsun. Bu dua faslından sonra mızrabımızı tele dokunduralım. Lakin bu tel, biraz çetrefilli bir tel. Meselenin dahilinde yatan hakikat kırıntısını sezemeyen, bu yazıdaki ironiyi de anlamayacaktır vesselam. Bu sebepledir ki yazara kolay gelsin.

Her Türk Asker Doğar

Bu günlerde asker uğurlamaları çoğaldı. Ne güzel. Gençler, gidip vatanî görevlerini yapıp geliyorlar. Buna bir diyeceğimiz yoktur efendim. Ordu-millet anlayışının bir tür zirve yaptırıldığı bir söylem olarak askerlik de “Türklük” ile ilişkilendirilmiş olup baltanın bilendiği taraf duvara asılmış oluyor. Türk olmayanlar asker doğamaz anlayışı bu cümleden çıkar mı? Bal gibi de çıkıyor. Ancak ben işin ırkî boyutlarına neşter vurmayacağım. Bana lazım olanı buldum. Bana asker lazım. Nasıl doğarsa doğsun fark etmez.

En Büyük Asker Bizim Asker

Allah’ım bu ne gürültü! Ben gördüğümü söylüyorum. Bir otomobil gördüm geçenlerde. Malumunuz, genelde biz bu araçlara taksi deriz. Ticarî olanını kasdetmiyorum. Hepsine birden. Bu araçları çok iyi tanıdığınızı bildiğim halde onların dört tarafında pencereleri olduğunu da size hemen hatırlatayım. Çünkü kalmasın her ne varsa gizli, dökelim ortaya. Hatta “Ağlarım hatıra geldikçe gülüştüklerimiz” plağını çalalım da bu resme gülmeden geçmeyelim efendim. Eveet, şoför tarafındaki pencereyi tam gördüm görmedim mi bir şey diyemeyeceğim; ama diğer üç pencereden dışarı sarkan gençler, ellerini arabanın üst zeminine koyarak pencere camının yuvasına büzüşüp saklandığı yere hadd-i vasat makat bölgelerini konuşlandırarak avazları çıktığı kadar bağırıyorlardı. Hatta böğürüyorlardı: “En büyük asker bizim asker!” Elde bayraklar, bira şişeleri, daha bilmem hangi tauna da züldür bu rezil istila! Sokakları istila ediyorlar, gecenin hangi saati olduğuna bakmaksızın “En büyük zibidi bizim zibidi!” diyerek gezmelerin adını asker uğurlama koymuşlar. Zibidi mi dedim? Allah Allah, kim söyletti şimdi bunu?

Zibidi Nereden Çıktı Şimdi Yahu?

Lamure yayınevinin çıkardığı Hüseyin Hatemi’nin “Yarin Gönlü Sırçadır” isimli güzel eseri okuyormuşum; meğer oradan dilime dolanmış.

“Peki, sen kim oluyorsun da benim askerime zibidi diyorsun?” diye bir soru tarafıma sorulursa ben ne derim? Nutkum mu tutulur yoksa? Bu aslından uzaklaşmaya zibidileşme denmez de ne denir? En edeplisi bu bence. Bakın ne diyor Hatemi Hoca: “Zibidileşme, akıl ve gönül uyumunu bozar. Bu uyumun tekrar sağlanması için tabib-ül-kulûb olan Resul-i Ekrem’e (S.A), Yüce Sevgili’ye mutlak ihtiyacımız vardır. Bu Tabip’in kapısını çalarken de canavar veya zibidi kartviziti götürülmez.”

Ey gidi bu vatan gençleri! Kimleri taklide yeltendiniz? Bu mudur Peygamber Ocağı’na gidiş? Tuu yüzünüze! Siz sakınıp da bu tükürüğün boşa gideceğini sanıyorsanız, tuu sizi yetiştirip de bu günlere getiren ebeveyninizin yüzlerine.

Peki Şimdi Ne Yapalım?

Ne mi yapalım?

Merhum Ferit Kam Hoca bunu bize zaten öncelerden söylemiş.

Mâ-hasal-ı ömrümü ettim telef
Oynuyorum kumda bugün elde def
Câize-i cehl ü hamakat budur
Bence abesdir buna etmek esef

Def çalalım, davul çalalım, org çalalım. Havaya kurusıkı tabancalarla ateş edelim. Askere gidecek oğlumuza “Ah yavrum benim, ah benim ana kuzum, ah benim süt kuzum, anasının bi denesi, babasının iki numarası...” deyip kapıdaki arabayı esirgemeyelim. O da çeksin mideye iki kutu bira, aşağı mahalledeki diğer kuzucuklardan henüz sekiz yaşındakini arabanın sol tekeri altına alsın. Ne de olsa Peygamber Ocağı’na gidiyor! Burada gülmem tuttu. Kusura bakmayın. Slogan atacağım: “En büyük zibidi bizim zibidi, başka büyük zibidi yok!”

Hepsi Böyle mi?

Haksızlık etmeyelim. En güzel şekilde İslam dinine uygun olarak asker gönderenler yok değil. Kur’an okutulup tekbir sesleri eşliğinde askere giden ana kuzuları da var bu ülkede. İşte asıl asker bunlar. Peygamberinin hoşnutluğunu kazanan “En büyük asker!” bunlar işte.

Elhasıl

Her ne olursa olsun, bir şekilde rahatsızlık veren bu tarz asker uğurlamalara ben hakkımı helal etmiyorum. Hiç kimsenin birilerini rahatsız etmeye hakkı yok.

“Sen de amma yaptın haaa! Adam ömründe bir kere askere gidiyor, gençtir, eğlenmesin de ne yapsın? Cenaze havasında mı gönderelim yani? Hem bunlar genç, Allah bunları affeder. Bunlar vatan korumaya, şehit olamaya gidiyor.” Böyle böyle diyenler de var. Şehitliği de en ucuz fiyata kadar düşürdük. Adamın ömründe alnı secdeye gelmemiş, askere gitmiş, mecburiyet altında olduğu için içkiden uzak kalmış. Sınır boyunda uyurken vurulmuş. Şehit aşağı şehit yukarı. Ne diyelim Allah mübarek etsin. Modernite, şehit olmanın şartlarını da değiştirdi. Dağcının biri dağa tırmanırken düşüp ölüyor, etiket Hazır: Görev şehidi. Ne günlere kaldık, ey gazi hünkâr. Kimsenin şehitliğini kıskandığımız yok. Ancak o mertebeye ulaşmak da sanıldığı kadar kolay değil yani.

Genç olmak, her şeyi mubah kılmaz insana. Böyle bir anlayış da nereden çıkıyor anlamış değilim. Gençmiş, normalmiş onun yaptıkları. Askere bir defa gidiyormuş. İyi de insan dünyada bir kere ölüyor. O zaman insanlar öldüğünde, götürelim orkestrayı kabristana, donatalım masaları, onlar çalsınlar diğerleri de bir güzel eğlensinler. Nasılsa insan ömründe bir defa ancak ölebiliyor. Bırakın da adam gibi ölsünler, millet eğlensin. Ne olur ki? İşte böyle. Her şeyin bir kuralı, yolu yordamı var. “En büyük asker bizim asker” olmanın da bir şartı şurtu var yani. Sevgi ve rahmet peygamberinin rızasına uygun bir kimlik üzere bulunmak.

Haydi, şimdi hep birlikte özlemini çektiğimiz askerler için “En büyük asker bizim asker!”