İnsan sevdiklerinden neden kaçar ki? neden sadece uzaktan onun sevdiğini bilmesi yeterli gelir, gider başka ellere? bağlanmaktan korktum herhangi birine belki de en fazla anneme... Tek başıma kalmam gereken günü düşünerek O'nsuz yaşamaya, O'nu görmeden yaşamaya katlanmalıydım ama bilemedim ona bağlanmamak için yaptığım bütün çabam O'na doğru koşmamı sağlamıştı sadece... Annem, annecim... Şu an yanımda olmasını istediğim tek kişi... İyi ki okumuyor annem bunları dayanamazdı gelirdi yanıma:).. Ama onun "kuşları" var ki haberi olur hemen:) ondan çok yazmayayım ben.. Lakin öyle bir konuyu dile getirmişsiniz ki içim acıdı... Ellerinize, yüreğinize sağlık...
Biz nerde olursak olalım bizimle değil midir ki O güzel kadın... Onun bir parçası değil miyiz, nereye kaçtığımızı sanıyoruz? Oyun için de oyun...
***
ve bir şiir konuya uygun...

Gökyüzünü Üzerime Ört Anne

- Hayallerimi,her baktığımda
Yitik ayaklarımda aradım
Ben gövdesi üzerinde kesik bir baştım -

Bu ayaklar benim değil mi anne?
Sana uzadıkça gelemeyen

Söyle bana anne
Bu ayaklar benim değil mi?
Anne
Neden biri hep sıcak
Neden biri hep soğuk /üşür

Nerde kaybettim
Hissetmiyorum
Söyle anne

Hep gelmelerim anne
Ah anne ah
Gelemem ki anne
Ayaklarım yok olmuş

Ah anne
Hangi savaşın galibiydim de yenildim
Sana hep gelmek istedim gelemedim

Anne ah annem
Sen yaşayamadığım
En büyük aşkımsın
Hiç söylemedim
Bilmedin ki annem

Hangi acı seni kardı da
Taşlık üzeri beni doğurdun
Aynı acılardan mı geçtikte
Buluşamadık seninle anne

Hangi kaya hangi yosuna yuva olurda
Hangi yosun sarar hangi kayayı anne

Ah anne ah
Bu ayaklar benim değil
Bu ben miyim söyle
Kaç acı bizi doğururda yoğurur anne

Ayaklarım üşüyor anne
Ört anne
Olmayan ayaklarımı ört...

-Bırak deniz çağıldasın
Söylesin..mavileri
Üşüyorum atlas bir yorgan diye
Gökyüzünü üzerime ört anne.-

Vedat Koparan

bir şiir:

BEN ANNEYİM

Seni sevinçlerin en büyüğü ile ellerime aldım.
Hayata alışman kendi kendine yaşayabilir bir insanoğlu haline gelebilmen için seni sütümle besledim.
Geceler boyu başucunda bekledim, tenimin hararetiyle ısıttım, şefkatimle sarıldım.
Sana ilk davranışı , ilk gülüşü, ilk bakışı, ilk heceyi ben öğrettim.
Sana ilk şarkıyı ben söyledim.
Sana hayatta lazım olacak ilk dersleri ben verdim.
Saçını taradım , seni yıkadım, içimin bütün hevesiyle elimin bütün yeteriyle diktiğim elbiseleri sana bir sevinç gibi giydirdim.
Senin yüzünden acılari ilk ben duydum.
İlk ağlayışlarını göğsümde dindirdim.
İlk endişelerini bana söyledin.
İlk sırrını bana açtın.
İlk dost beni edindin.
Ben anneyim!

Bana her zaman güvendin.
Büyüyüp kocaman bir insan olduktan sonra da bana ihtiyacın oldu.
Üzüntülerin benim de üzüntülerim oldu.
Seni pencerede bekledim.
Gelişinde kapılara koştum, seni her zaman aynı duygularla bağrıma bastım.
Seninle ovundum, seninle taçlandım, şereflendim.
Ben anneyim!

Beyne ilk naksolacak sözler benim sözlerim, kalbe ilk yerleşecek duygular benim duygularımdır.
Ben istersem;sevgi, kardeslik, dostlukla büyütürüM, istersem kinle düşmanlıkla içini doldururum.
Ben anneyim !

Ben sabır ve tahammülüm. Ben en yumuşak ve en sertim. Cesur olmayı nasıl ben öğrettimse, korkuyu da sana ben öğrettim.
Seni ilk öpen benim.
Sevmek, şefkat, dostluk duygularının hepsi bende...
Ben anneyim!

Bir acı duyarken beni çağırırsın.
Ben teselliyim.
Ölsem bile gözüm arkadadır seni merak ederim.
Sen benim eserimsin.
Sen benim emeğimsin.
Sen benim güzel günlerim, geçen ömrüm, bütün anılarımsın.
Sen ak saçlarım, buruşuk tenim, kaybolan güzelliğim, neşem, ümitlerim karşılığı kazandığım varlıksın.
Bunun için sakınırım seni.
Ben anneyim!

Ben saygı bekliyorum.
Gönülde yer etmeyi isterim.
Unutulmaktan korkarım.
Baş üstünde ve baş köşede yerim.
Ben anneyim!

Ve son nefesimde Her zaman "Sütüm ve hakkım helal olsun yavrum !"derim.
Sadun TANJU

/hayat bir gemi
yürüt onu göreyim seni/İbrahim Sadri